Projekt „Get Back” ze stycznia 1969 r.
to 60 godz. wideo i 150 godz. audio.
Podczas produkcji filmów dokonano obszernego montażu.
Sceny zawierające jedynie dźwięk
zostały zastąpione zdjęciami.
Twórcy starali się dokładnie oddać
wydarzenia oraz ludzi biorących w nich udział.
Nagranie zawiera treści związane z tytoniem i niestosowny język.
Film przeznaczony dla widzów dorosłych.
16-letni John Lennon gra w kapeli The Quarrymen.
John zaproponował 14-letniemu Paulowi McCartneyowi dołączenie do kapeli.
Niedługo 13-letni George Harrison dołącza do The Quarrymen.
Po kilku latach zmieniają nazwę kapeli na The Beatles.
Koncertują w Hamburgu w Niemczech
osiem godzin co wieczór.
Po powrocie do Liverpoolu regularnie koncertują w The Cavern Club.
Miejscowy czołowy perkusista, Ringo Starr, dołącza do zespołu.
Właściciel sklepu z płytami, Brian Epstein, dostrzega Beatlesów.
Proponuje, że zostanie menadżerem.
Od razu poruszyły mnie ich muzyka, brzmienie...
MENADŻER BEATLESÓW
...i poczucie humoru na scenie.
I tak to się zaczęło.
Beatlesi – George Harrison, Ringo Starr,
John Lennon, Paul McCartney.
Dzięki George'owi Martinowi,
producentowi, zajęli pierwsze miejsce w UK.
1,5 km kolejka
George, myślisz, że czar zaraz pryśnie?
Na pewno trochę się uspokoi.
Fenomen „Beatlemanii” zawładnął Wielką Brytanią.
Niecodzienny wylot z lotniska.
Beatlesi są w drodze do USA.
Paul McCartney pewnie głowi się, jak USA odbierze piosenkę,
którą napisał z Johnem.
SĄ W NOWYM JORKU!
Rock'n'rollowa kapela wszędzie zbiera laury.
- Chcecie zmienić fryzurę... - Nie!
- Nie. - Wczoraj przycinałem.
BEATLESI, ZOSTAŃCIE
Panie i panowie, Beatlesi!
Początkowo mała kapela z Liverpoolu
zawładnęła sercami nastolatków.
ELVIS NIE ŻYJE.
WITAJCIE W DOMU
WITAJCIE
- Podobało się wam? - Było super.
Tak, wszystko.
Są największym fenomenem muzyki pop tego stulecia.
Na wyjeździe udało wam się pobyć trochę samemu?
- Tak. - Dwa razy mnie zostawił.
NAGRODA CARL-ALAN
Z Beatlesami był ich znany menadżer, Brian Epstein.
Kim jest ten staruszek?
To mój dziadek. Jest czysty.
Macie coś jeszcze do osiągnięcia?
Chcę zostać astronautą.
Pauli: „Jeśli jutro nasz sukces minie, to nic. Osiągnęliśmy wiele.
Nie musimy się o nic martwić”.
W Manili niektórzy fani przekroczyli granice.
Co się stało na lotnisku?
Traktujemy was jak innych pasażerów!
Innych pasażerów się nie kopie, prawda?
- Wróciłbyś do Manilii, George? - Nawet teraz nie chciałem lecieć.
Uważacie, że ta kwestia religijna jest rozwiązana raz na zawsze?
Z życia beatlesa, Johna Lennona.
Wypowiedź Johna Lennona została wyrwana z kontekstu.
Nie porównuję nas z Chrystusem, ani nie mówię,
czy jesteśmy lepsi albo bardziej wspaniali.
Powiedz, jak to rozumiesz, to powiem, czy się zgadzam.
Jak ta kłótnia wpłynęła na trasę?
Jest chaotycznie.
Wyjaśnialiśmy to z 800 razy.
Mówiono nam, że nasze odpowiedzi są impertynenckie.
KomUNiŚCI WON z USA
JEZUS ZA CIEBIE UMARŁ
Pytali, czemu nie teraz. Pytania są poważniejsze.
Ku Klux Klan powstrzyma występ.
Poza tym jest super.
Mamy fajną trasę.
Pod koniec 1966 r. Beatlesi przestali koncertować.
Mogli przebywać więcej w studio, a ich nagrania stały się bardziej złożone.
Wszystko dobrze.
EPSTEIN (Beatlesowy książe popu) UMIERA W WIEKU 32 LAT
BRAK NOWEGO SZEFA
Beatlesi bez menadżera
Tak, panie Bloodvessel.
Z dala od zgiełku miasta
w Rishikesh w Indiach Północnych
światowej sławy kwartet spokojnie przechadza się po zaciszu
jogina, Maharishi Mahesha.
Jogin kochający kwiaty powiedział, że spokój ducha
mogą docenić jedynie inteligentni ludzie.
Odkrywają nowe techniki nagrywania:
zmiana tempa, zapętlanie i wsteczne maskowanie.
Nagrywanie oddzielnych ścieżek
oznacza, że rzadko grają razem.
- Nie dogadujemy się. - Każdy chce rządzić.
Rozumiem.
Co to Apple, John?
Firma od nagrań, którą zakładamy...
Beatlesi zakładają Apple Corps
dla kwestii biznesowych.
...zajmie się filmami i obróbką
- i tą, no... produkcją? - Kilkoma rzeczami.
We wrześniu 1968 r. Beatlesi nagrywają film promujący najnowszy singiel
w Twickenham Studios.
Po raz pierwszy od dwóch lat występują przed publicznością.
Dobrze się bawią
i postanawiają nagrać album na żywo przed publicznością.
Ich występ będzie transmitowany jako program specjalny.
Nowe utwory będą nagrane na żywo
bez dogrywek i dodatkowych ścieżek.
Mają ograniczony czas.
Ringo jedzie na plan zdjęciowy Christiana Czarodzieja
24 stycznia.
Dyrektor Apple Films, Denis O'Dell jest producentem filmu.
Zarezerwował studio od początku stycznia.
Denis proponuje Beatlesom Scenę 1 jako miejsce do nagrań.
Tutaj mogą również nagrać program specjalny.
W ostatnim tygodniu stycznia na scenę wkracza produkcja filmu.
Poproszono Michaela Lindsay-Hogga, by nagrał próby.
Te nagrania będą w programie specjalnym.
PRÓBA GENERALNA
Próba generalna jest zaplanowana na 18 stycznia.
WYSTĘPY NA ŻYWO
Dwa występy zostaną nagrane w towarzystwie publiczności,
a niedługo potem wyemitowane.
STYCZEŃ 1969
2 STYCZNIA CZWARTEK
DZIEŃ 1 CZWARTEK
Rozpoczynają się „Get Back Sessions”.
- Dwa, ujęcie pierwsze. - Kręcimy.
MENADŻER TRASY
REŻYSER
GEORGE: Gdzie konsola i reszta?
Co takiego?
Mikser, 8-ścieżkowy rejestrator i reszta.
GEORGE: Nie sądzę, że będą na próbie.
- Ringo. - Jak leci?
Do siego roku.
Przed The Beatles onieśmielające zadanie.
Muszą napisać i przećwiczyć 14 piosenek i wykonać je na żywo... za dwa tygodnie.
Część 1
Akustyka w tym miejscu nie jest za dobra.
Kim jest staruszek?
PRZYJACIEL GEORGE'A
Wyznawcą Hare Kryszny?
PAUL: Jest czysty.
JOHN: Niedobrze, że tam jest.
Na próbie.
Próby powinny być w pokoju albo w rogu.
Próbne nagrania nie trwają trzy tygodnie.
PRODUCENT MUZYCZNY
JOHN: Brakuje publiczności.
PAUL: Dzięki niemu przywykniemy,
że ktoś się na nas patrzy.
GEORGE: Użyjmy PA jak w Hamburgu.
Może Binson Echorec.
TECHNIK REALIZACJI DŹWIĘKU WSPÓŁPRODUCENT
Zagrajmy coś.
PAUL: Michael?
MICHAEL: Możesz trochę ściszyć wzmacniacze?
JOHN: Czemu?
MICHAEL: Nie słychać rozmowy.
Nagrywacie naszą rozmowę?
Tak.
Powinniśmy mieć bas...
bas i gitarę w jednym.
- Tak. - Byłoby super.
Dwie osoby powinny mieć bas.
Może zacznijmy od nauki kilku piosenek.
Super.
REŻYSER OBRAZU
Raz, dwa, trzy.
Raz, dwa, trzy...
Dźwięk przechodzi w E.
G.
E.
Stop.
OPERATOR KAMERY
Muszę sprawdzić, co gdzie pasuje.
GEORGE: To piosenka o przeczuciu?
JOHN: Nie, o erekcji.
Wszyscy kiedyś ją mieli.
Wszyscy mieli erekcję
Prócz mnie i mojej małpy.
Wszyscy...
GEORGE M.: Miejsce z dobrą akustyką jest kluczowe.
- To jej nie ma. - Tak.
Nikomu tu się nie podoba.
George mówił, że akustyka jest zła.
GEORGE M.: Lubię grać z nagłośnieniem PA,
bo nas pobudza.
To jak występ na żywo.
MICHAEL: Uważam, że miejsce
powinno być ładne, a nie obskurne.
DENIS: Jest mała scena,
która jest dźwiękoszczelna.
Nie wiem, na której scenie
dzisiaj buduję, ale możemy
to sprawdzić.
PAUL: Jest twoje?
DENIS: Tak, mam umowę...
DŹWIĘKOWIEC
...od zeszłego tygodnia do końca maja.
Od 25 grudnia.
MICHAEL: Gdybyśmy mieli super miejsce,
zyskalibyśmy na tym.
Tak.
PAUL: Damy radę, tylko...
po prostu grajmy.
Za kilka dni się przeniesiemy.
A może nie.
GONIEC
DENIS: Christian Czarodziej... super!
Super scenariusze.
RINGO: Tak, mówiłeś. Budujesz tu?
DENIS: Używam dwóch pozostałych scen, a tę zostawiłem dla nas.
Pokażę ci dział artystyczny.
Zobaczysz plany, bo budowa trwa.
Nadal 17?
Nie, właśnie dlatego 24.
Czemu? To tylko dwa tygodnie.
Tego nie wiemy, nie?
Tylko to masz?
Dobra. Jakbyś powiedział: „Don't let me down”
dwa razy na początku...
Kiedy grasz: „Cause I'm in love for the first time”...
- Nie podoba mi się. Brzmi jak bridge. - Dobra.
Nie brzmi jak... Ale... Trochę.
Użyj tego fragmentu pod koniec.
Ten był wcześniej po...
- Tak... - „Nobody ever loved me like she do me”.
- Tu chwila przerwy. - Tak, ale pomiń
- interludium. - Tak.
- Umieść je gdzieś. - Na początku.
Zaśpiewam „don't let me down”.
„Like she do me. Ooh, she do me. Yes, she do me”.
Jeszcze tego składnie nie ułożyłem.
Zobaczymy, co będzie.
Chcecie kanapki?
Nie jemy ich. Paul, chcesz kanapki?
- Chwilę. - Ray.
Chcesz suchą bułkę?
Suchą? Pewnie.
Jak twarde ciasteczka. Przydałoby się masło.
Nie chcę, by to brzmiało jak muzyka z programu TV.
W tych programach jest taki pierdzący dźwięk.
Pamiętaj, że słyszysz to z kiepskich
głośników telewizora.
Dźwięk w tym miejscu jest okropny. Ale może będzie super.
Nigdy nie wiadomo z takimi salami.
Nagrywaliśmy „Yer Blues” w tycim pokoiku.
- Tak. - I...
Nie mogliśmy się porozdzielać.
- A jednak się udało. - Tak.
Dźwięk na świeżym powietrzu jest super.
Chciałbym nagrać na świeżym powietrzu.
Fajnie by było móc nagrać to na dworze.
Jest za zimno.
W tym kraju deszcz mógłby sprawiać problemy.
- Racja. - Spadnie śnieg, deszcz i lipa.
Poza tym jest wiatr. To wszystko...
- Skostniała dłoń próbująca... - Racja.
...zagrać.
Próbujesz zagrać E-7...
Śnieg i deszcz.
To nic wielkiego. Najwyżej kilka osób z ekipy umrze
po porażeniu prądem.
Podoba mi się miejsce, o którym mówił Denis.
Amfiteatr.
Widzę go oświetlonego pochodniami.
AMFITEATR W SABRACIE LIBIA
Dwa tysiące Arabów i przyjaciół.
Raczej nie.
Raczej nie lecimy za granicę.
Ringo powiedział, że nie chce.
I jest bardzo stanowczy.
- Więc... - Tak?
Może pojedziemy z Jimmym Nicolem.
Sądzę, że warto być dość elastycznym
odnośnie tego projektu.
Wiesz, Michael, sądzę, że masz rację.
Nie odpuści.
- Dobre podsumowanie. - Racja.
Zostawiasz brodę?
Nie wiem.
Kup sobie kapelusz z dużym rondem i pejsami przy uszach.
Tak. Widziałem to w telewizji.
Moglibyśmy zagrać w Izraelu.
Przejście, B.
Zagram zwrotkę. Tylko...
Chyba idzie tak...
Trzy, cztery...
Tak...
Dwa, trzy.
- Dwa. - I trzy.
Przechodzi w walc. Na trzy.
Tak.
Powtórzenie.
I krótko.
Autorstwa Quarrymen
Wtedy jest przerwa.
Zagram od początku.
BRYTYJSKI BOKSER WAGI CIĘŻKIEJ
To nie jest...
Kamera 23, ujęcie pierwsze. Koniec komunikatu.
3 STYCZNIA PIĄTEK
DZIEŃ 2 PIĄTEK
Ładny fiolet.
NEWSLETTER STYCZNIOWY
„Podoba ci się pseudoelegancki ciuch George'a?”
Jest okropny.
„Prawdziwa historia Beatlesów. Nadal dostępna”.
„Paul i jego partnerka, amerykańska fotografka, Linda Eastman,
byli tydzień w Portugali
i odwiedzili biografa Beatlesów, Huntera Daviesa”.
To głupie.
Nawet gdybyśmy byli w pace...
W tym tygodniu chłopcy z Pentonville
pozdrawiają Bertlesów.
Ringo w ramach odsiadki szyje torby na listy. Mówi,
że jest tam super!
Broda do ciebie pasuje.
Zastanawiam się nad swoimi partiami.
Wszystkie są powolne.
- Chyba... - Większość moich taka jest.
Póki co wiem, że mógłbym zagrać na żywo dwa utwory bez podkładu.
- Z gitarą i wokalem. - Wiesz co...
Mam „Taking a Trip to Carolina”.
Tak samo...
Według niego.
O nie.
Miałem... Jest tu.
Mam to na kasecie. Śpiewam: „I've been to LA and New York too”.
Nie są zbyt ładne.
Słowa nie są za dobre.
Strasznie się ekscytuję Karoliną.
Zabierz mnie tam z powrotem.
GEORGE: Naprawdę teraz kręcą?
Zachowuj się naturalnie.
PAUL: Zaczęliśmy od zera,
a zrobimy program telewizyjny.
Ale będą mieli różne...
Gdybym potrzebował 8-ścieżkowego rejestratora
skąd byśmy go wzięli?
Podobno nie jest...
Wypożyczymy go na siebie, ale to rola EMI.
To tak jakby Benjamin Britten chciał nagrać album
- w Paryżu. - Racja.
EMI musi mu dostarczyć sprzęt.
Oczywiście, że to robią.
Skoro finansujemy EMI, niech to załatwią.
- Załatw 8-ścieżkowy... - Mówili...
Powiedzieli, że mają tylko 4-ścieżkowy.
Ale wiem, że mieli 8-ścieżkowy dla The Beach Boys.
Ale to Amerykanie.
Potrzebują czegoś nowego.
Przeglądają wcześniejsze utwory.
Nigdy o tym nie myślałem.
Wagarowaliśmy prawie codziennie.
Szliśmy do mnie do domu,
siadaliśmy we dwójkę i pisaliśmy.
Sporo wtedy pisaliśmy, nie?
Mamy około 100 utworów, których nie braliśmy pod uwagę,
bo nie są wyszukane.
„They said our love was just fun, the day that our friendship begun”.
To chyba nigdy nie było to.
Brzmiało jak...
Nieźle.
GEORGE: Zróbmy to!
Serio, to powrót z przeszłości.
JOHN: Napisałem ją jako 15-latek.
Zawsze chciałem trochę zmienić tekst.
Jest świetnie.
Warto. Zatrzymaj je.
„Said: »move over honey, I'm traveling on that line.
Move over once, move over twice. Come on, baby. Don't be cold as ice«”.
„You're only fooling around. You're only fooling around with me”.
Do tej pory nie wiedziałem, o czym jest.
- Jedzie pociągiem. - Tak.
- A on... - Idzie na stację i spóźnia się na pociąg.
Ale wraca i zauważa, że to był zły numer...
„Wrong location”.
Żeby rymowało się ze „station”.
Super.
„Railman said you got the wrong location”.
Hej, George.
Jest wieczór, fajnie, że przyszedłeś.
The Animals znowu grają razem.
MOTYW PRZEWODNI HARRY'EGO LIME'A Z FILMU TRZECI CZŁOWIEK
Ja pierdolę.
- Poraziło mnie. - Kopnęło cię.
Naprawdę kopnął mnie prąd.
Będziecie w tarapatach.
Zapłacicie za to, jak umrze.
Potrzymaj też ten i zobaczymy, co się stanie.
Spróbuję jeszcze raz.
Spróbujmy.
- Sprzężenie zwrotne. - Tak.
Sprzęga tu...
- Nie... - To.
Połóż tu dłoń.
To może być przez grę na gitarze.
Powinno być tam, gdzie jesteś, a nie...
- To wszystko. - Tak.
- Kopnął cię, gdy go dotknąłeś? - Złapałem oburącz.
- Sprzęga... - Ściśnij mocno.
Połóż dłoń na tej części.
Sądzę, że najsłabsza część to...
Tak, to tylko krzyk.
- Może się zharmonizujmy. - Zaśpiewaj.
Śpiewasz w tonacji B.
Zaśpiewaj o tonację niżej, ale nie za nisko.
To bardzo wysoko.
Nie krzycz. Pokaż moc.
Strasznie wysoko.
O jeden ton niżej?
To bardzo wysoko.
Pierdolę to!
Raz, dwa, trzy, cztery.
- Za wcześnie na to, nie? - Tak.
Tak wcześnie rano? Nie mam już 18 lat.
PAUL: Mal, pożycz długopis, musimy poprawić kilka rzeczy.
MAL: Co śpiewasz, John?
JOHN: Wszyscy...
Zapisać to?
MAL: Jeśli chcesz.
JOHN: Lepiej zapisz.
Everybody had a hard year.
Nie jestem pewien. Zapisz „Good year”.
Uwolnij się.
Postaraj. Bądź stanowczy.
„Everybody pulled their socks up?”
Tak.
- Stanowczy. I tyle. - Jasne.
Tak.
Trochę mocy.
Nie chcę, aby każda próba
„Don't Let Me Down” była katorgą.
Ile trwa ten kawałek? Mal, policzysz?
Pewnie ma tylko 30 sekund.
Raz, dwa, trzy...
- Trzy minuty! - Co?
- Trzy minuty, 40 sekund. - Dobrze.
- Trzy minuty, 40 sekund. - Tak.
Niesamowite.
- Długa. Brzmiała jak... - Pół minuty.
Dobrze.
Mam pomysł.
- Może „Gimme Some Truth”. - Coś w tym stylu.
- „Gimme Some Truth”. - Skończmy ją.
A twoja o wisielcu?
John proponuje niedokończony utwór jego i Paula.
- Niezły. - Nie.
„No freaked-out, yellow-bellied son of Gary Cooper gonna”...
- Zaczynała się od D? - Tak.
To mój fragment.
- Grałeś w E, nie? - Nie, w D.
Jeśli dodamy...
Trzeba zmienić...
Nie, było w D i E.
- Tak. - Racja.
Gdybyś włożył od tej strony...
Pasuje wam taki układ?
Mam kilka wolnych kawałków, jak chcesz.
Dobrze.
Włączymy to setlisty.
- Na zdrowie. - Spójrzcie na „Sunrise”.
Byłbym wdzięczny.
Nie, „All Things Must Pass”.
JOHN: To kawałek George'a?
Nie ma solówki ani niczego skomplikowanego.
To standardowa melodia i wokal.
Jeśli nagle dodamy organy Lowrey...
Poza tym akordy brzmią jak E.
Do fis-moll, do E i A.
Z E do fis-moll.
E, A.
Środkowa część ma te same słowa...
„All things must pass away” i...
Tu możemy coś dograć,
dodać głos, nagranie...
Może najpierw zagrajmy cały utwór normalnie.
Dobra.
Zróbmy to mechanicznie,
a potem go ulepszymy.
Powinno być: „my mind can blow those clouds away”.
Tak to wygląda.
Dobrze.
JOHN: Trochę to psychodeliczne.
Komentarz społeczny.
- Tak wygląda. - „A miner can blow these clouds away”.
Mal bazgrze.
Co oni piją? Jasne piwo.
- Jasne piwo. Ma ktoś ochotę? - Właśnie?
- Poproszę. - Tak.
- Kieliszek białego wina. - Piwo.
Chodzi o to,
że robimy to sami
i niczego nie dogrywamy
i jest to znacznie lepsze,
ponieważ podczas nagrywania
myślisz, że później można coś dograć.
Osoby, które występują na żywo,
robią dogrywki, ponieważ na żywo dźwięk odbija się echem.
Myślimy o tym, że jesteśmy tylko my i wzmacniacze w The Cavern.
Tak.
Chcę fazowanie.
Ale to działka Alexa, a on buduje studio,
które kończy w tym tygodniu.
GEORGE: Powinienem postrzegać twoje piosenki jako swoje.
I wzajemnie.
Myśl, że musimy się temu oddać tak bardzo...
To plus ostatniego albumu.
Tylko w niego się zaangażowałem.
Tak.
GEORGE: Nie zagramy żadnych hitów?
Nie wiem. Może.
GEORGE: Nie możemy zagrać
samych nowych kawałków...
Ale muszą się z czymś identyfikować...
Byłoby to możliwe, gdyby występ był tydzień po premierze albumu.
JOHN: Help! mi nieźle wychodzi...
GEORGE: Powiem ci, która jest dobra...
JOHN: Powinien być szybki.
Nieźle. Dobry pomysł, Johnny.
Tak, ale wiesz, John,
różnica między mną a Erikiem jest taka,
że jestem kolejnym gitarzystą,
który czasem śpiewa, a czasem gra.
MUZYK
Ale on jest jedynym gitarzystą
i zajmuje się grą.
Dlatego cały czas tak dobrze mu idzie.
- Tak. - Więc...
Czuję, że teraz mogę grać.
Mogę zagrać nawet nieźle,
szczególnie szybsze partie.
To jazz, stary.
Nie. To Eric.
Jest w tym dobry.
Umie improwizować i grać,
a ja nie.
Wielu gitarzystów umie grać, ale ich muzyka
jest kiepska.
Jego muzyka jest schematyczna.
Do czegoś zmierza i ma zakończenie,
a to bardzo trudne.
PAUL: To jak jazz.
GEORGE: Ray Charles ma najlepszą kapelę jazzową.
Ich muzyka bardzo mnie porusza.
Jest wspaniała.
Billy Preston jest super.
Zaprzyjaźnili się z Billym
w Hamburgu.
Na pewno ci się spodoba.
GEORGE: Billy gra na klawiszach w zespole.
I do tego sam śpiewa...
tańczy i sam gra na organach,
a potem wchodzi Ray Charles.
Jest lepszy od Raya Charlesa!
Świetnie gra na organach.
Ray Charles już na nich nie gra.
Zostawia to Billy'emu.
Jest świetny
Więc co robimy?
Zostaw alkohol, stary.
John?
6 STYCZNIA PONIEDZIAŁEK
Kiedy przyjedzie sprzęt?
Dzisiaj powinno się udać. Przyjadą rzeczy z IBC.
DZIEŃ 3 PONIEDZIAŁEK
Dziś lub jutro dostaniemy 8-ścieżkowy rejestrator i sprzęt EMI.
Nadal nie myślę o tym, jak o płycie.
To ma być płyta z występem na żywo.
Nagrywanie tego jest...
Wczoraj słuchałem Sgt. Pepper.
Zrozumiałem, jak może brzmieć wykonanie na żywo.
Mimo że to był udawany występ na żywo.
Dzień dobry.
Cześć.
Jestem w kiepskiej formie.
- Dzień dobry. - Jak leci?
Dzień dobry.
W tygodniu pomyślmy o występie.
- Przecież to robimy. - Cały czas.
- Hej, George. - Dzień dobry.
- Kolejny fajny dzień. - Kolejny?
Nie byłoby fajnie zagrać dla dużej publiczności?
Tak.
Sądzę, że trzeba przestać o tym tak myśleć.
Tak, dość tego.
Zgadzam się.
- Zaczynamy od zera. - Od zera.
Oto moje studio nagraniowe.
George pożycza
8-ścieżkowy rejestrator.
Kto się zajmie sprzętem?
Kosztuje 10 000 £.
Alex to podłączy?
Podobno.
George, Alex wczoraj dzwonił
i zdziwił się, że potrzebujecie 8-ścieżkowej konsoli.
Alex mógłby ją zrobić.
- Ale mogłoby się nie udać. - Tak.
Skąd go wytrzasnąłeś?
Pracował dla Pye Color Television...
Gdy był w Anglii, Dunbar chciał,
by zrobił oświetlenie dla trasy Stonesów.
Tak.
Więc to zrobił.
Potem poznał Johna i nas.
I został z nami.
Nie opowiem wam o Aleksie i nożnym pedale.
Grałeś na nim, czy...
On próbuje wielu rzeczy
i okazuje się, że robił wszystko.
Ale tego jeszcze nie robił,
bo jest zajęty tworzeniem studia nagrań.
Chyba nie powinien tego robić,
bo lepiej mieć coś, czego jesteśmy pewni i się sprawdza.
Może coś w stylu:
„Love for the first time in my life, so don't you let it get away”.
- Jak to leci? - „It lasts forever and a day”.
Nie. „Love for the first time in my life”.
- Ładne. To znaczy... - Co możemy z tym zrobić?
GEORGE: Melodia i wokal są ładne...
Pasują do siebie.
PAUL: Tutaj brakuje harmonii.
GEORGE: Jeśli dodasz coś między wokalami...
wokal będzie taki.
Może zmienimy rytm.
Tutaj pasowałoby pianino.
Dodamy pianino?
Podoba mi się ten pomysł. Ale jak to zrobić?
Niech jeden gra na basie. George, zagraj na basie.
Ale wtedy nie ma gitar.
Albo ty, albo on.
Albo basista, albo pianista, nie?
- Jeśli potrzebujemy kogoś... - Tak.
...to obstawiam pianistę.
- Jak Nicky Hopkins. - Kogokolwiek.
Chyba że okaże się, że gitara jest potrzebna tylko do rytmu.
Wtedy stwierdzimy, że będziemy mieć jedno pianino.
Rytm i tak nadadzą gitary.
Zastanawiałem się nad trzema mikrofonami.
Powinniśmy?
Oglądałem występ The Move na BBC2.
Raz śpiewała jedna osoba, a raz druga.
Nigdy razem.
Powinniśmy utrzymać to tempo.
Żeby się rozdzielić.
Twoje akordy brzmią jak „Ave Maria”.
Tak.
Powiedz mi...
Jak na tam-tamach...
Rozumiesz?
To leci tak...
Musimy skoncentrować się na gitarze
i na tym, czy będzie w każdej piosence.
Podczas „I'm in love for the first time”
gram tak...
Ładne. Ckliwe, ale to nie przeszkadza.
On to tak gra.
Jeśli zaśpiewamy inne słowa,
nie będzie tak brzmiało. Więc powiedz...
Chwileczkę. Ogólnie...
Zrobimy to. Ta część będzie później. Więc...
- Zacznijmy ckliwie. - Tak.
Słowa nie są za dobre. To leci tak...
PRZYJACIEL GEORGE'A HARRISONA
Sądzę, że tekst powinien być ckliwy, bo jest niemądry.
- Powinniśmy... - Zmienić rytm.
Zmieńmy rytm i dajmy lżejsze brzmienie i talerze.
Tak.
Arthur Alexander?
Od początku.
Brzmi tak samo.
Mnie się podoba, jeśli dźwięk jest czysty.
A co zmienimy w tych dwóch?
Ty śpiewasz: „Don't you know it's gonna last”,
my: „It's a love that has no past”.
Potem on śpiewa, my powtarzamy: „It's a love that has no past”.
Ty: „It's a love that has no past”,
a my: „It's a love that's gonna last”.
- Tak. Zgoda. - Dobrze.
„Love for the first time in my life”.
„It's a love that has no past”.
Zamień miejscami wersy,
żebyśmy śpiewali naprzemiennie.
„It's a love that lasts forever”.
powtarzaj, mimo że brzmi zabawnie.
Potem: „Don't you know it's gonna last?”.
Spróbujmy.
- Wyszło głupio. - Z czego składa się ta część?
Nie rozumiemy, o co chodzi.
- Nie słychać twojej gitary... - Jasne.
...bo to cichy fragment.
- Nic nie musi... - To ten sam fragment.
...się tu dziać.
- Jak się wsłuchasz... - To prawda.
...słychać tylko gitarę basową i bębny...
Nie ma to za dużo sensu... Nie, ale...
GLYN: Fajnie brzmi, gdy śpiewasz pierwszy wers,
a wy dwaj drugi,
a potem we trzech trzeci wers.
- W porządku? - Tak.
To działa tylko w ostatnim wersie.
- Zapomnij o ostatniej linijce, Paul. - Chcę tylko...
Zagrajmy całość. Ciągle o tym mówimy.
- Chyba chodzi o to... - Dobra, laski.
- Poddaję się. - Masz rację. Nie pasuje.
Pierwszy kawałek nie jest zły.
Zrobimy to tak, jak powiedziałeś.
Raz, dwa, trzy.
W porządku.
- Nie słyszę cię. - Jasne.
Nie.
Mnie się nie podoba.
Poprawimy to.
Gdybyśmy mieli magnetofon, nagrywali i odtwarzali,
- wyrzuciłbyś to nagranie. - Tak, ale...
- Tak. - Nie, serio.
- Mówię ci. - Jasne.
JOHN: Masz coś?
PAUL: Wymyśl coś lepszego.
Lepiej zaśpiewać...
Zamiast...
W pewien sposób to bardziej ckliwe.
Ta harmonia jest za ładna.
- Wszystko byłoby... - Cóż, to jest...
Zacznijmy ckliwie,
a potem zmienimy delikatnie rytm.
Dodamy rytm, pozmieniamy coś.
Od godziny kręcimy się w kółko.
- I... Jesteśmy w punkcie wyjścia, więc... - Przerobiliśmy wiele zmian.
Wiem, ale przejdźmy dalej.
GEORGE: Który dzisiaj?
- Szósty - A co?
GEORGE: Szósty?
PAUL: Zostało 12 dni.
Mało zrobiliśmy.
Zagraliśmy cztery utwory.
Żadnego się nie nauczyliśmy.
Dobra, teraz...
- Śpiewam w tym utworze? - Nie wiem.
„Two Of Us”. Musisz zapamiętać słowa.
Mam je zapisane tutaj.
Ale naucz się ich.
Prawie umiem.
Zobacz.
Posłuchajcie.
Musimy coś zaradzić, bo się ze sobą nie zgadzamy.
Tak samo było na The Beatles.
Tu mamy dwie harmonie, a treść jest ta sama, prawda?
JOHN: Nie szkodzi. Próbuję śpiewać.
Nie brzmi spójnie.
GEORGE: Możemy grać, aż znajdziemy...
Czujemy to.
GEORGE: ...rytm.
Więc musimy kontynuować, aż wyjdzie.
JOHN: Właśnie na tym polega trudność.
Nie... Po prostu użyjmy wyobraźni.
Teraz to skomplikowane, więc...
Jeśli to uprościmy, a potem skomplikujemy tam,
gdzie trzeba, ale fragment będzie trudny...
GEORGE: To nie skomplikowane.
Jak chcesz, mogę zagrać akordy.
PAUL: Dość. Zawsze się złościsz, jak to mówię.
Próbuję pomóc.
Ale zawsze słyszę, że cię wkurzam, a próbuję...
GEORGE: Nie, już mnie nie wkurzasz.
Zróbmy to, a potem... nie wiem.
Tak.
Ciężko mi przed kamerami.
Nie umiem przed kamerami.
Tak.
JOHN: Zapomnij o Ukrytej Kamerze.
PAUL: Boję się dowodzić.
A robię to od kilku lat.
Zawsze brzmię jak...
Mam wrażenie, że zawsze was upokarzam i nie pozwalam grać.
Ale to nie tak. Chcę, żebyśmy wszyscy przestali grać,
aż będziemy wiedzieli jak.
Musimy po prostu grać, by sprawdzić, co pasuje.
Więcej nie możemy.
Nie chcę tego mówić, bo wiem,
że zawsze to powtarzam.
A wasza trójka myśli sobie,
że znowu plotę to samo.
Nigdy mnie nie wspieracie.
Więc mam ochotę to pierdolić.
I ja wiem, i wy wiecie, że mam rację.
Dobrze, ale nie wiem, co robić.
Zgodzicie się ze mną, że mamy mętlik?
Zostało nam tylko 12 dni,
więc musimy działać metodycznie.
To denerwujące.
GEORGE: Jak chcesz, poczekam, aż skończysz swoje fragmenty,
a potem zajmę się swoimi.
Musimy to z tobą uzgodnić,
gdy pracujesz nad swoją częścią.
Opracowałeś już grę na basie?
Wiesz, że...
Znowu to robisz, jakbym to ja o tym mówił.
Wiesz, że nie próbuję cię atakować.
Posłuchajcie, panowie, zespół...
spróbujmy tak?
Zabawne, że to wychodzi dopiero...
Gramy na gitarze przez całe „Hey Jude”?
Uważam, że to błąd.
Wszystko mi jedno.
Zagram wszystko, co chcesz.
A jak nie chcesz, nie będę grał.
Zrobię, co zechcesz.
GEORGE: Ale chyba nie wiesz, czego chcesz.
- Chcesz zagrać szybko? - Ale nie...
Posłuchaj...
Musimy to zrobić i się dogadać,
bo ćwiczymy i próbujemy przygotować materiał do programu.
Sam mówiłeś, że zagraliśmy tylko cztery kawałki.
Musimy opracować system, by zagrać około 20-30
i nauczyć się ich.
By znać wszystkie akordy.
- Będziemy improwizować. - Tak.
Wtedy żadna solówka nam nie straszna.
Ale musimy robić progres.
GEORGE: Widzę, że to, co robię,
zaczyna nabierać
pewnych kształtów.
Rozumiem.
Sposób w jaki to robimy mnie zniechęca.
GEORGE: Gram
swoją wersję, jak potrafię.
Tak.
Zagrajmy kolejny utwór.
GEORGE: Nie, musimy się nauczyć tego.
Dlatego idzie tak powoli.
Gramy kawałki byle jak po 10 razy.
A moglibyśmy się zmobilizować i zagrać dobrze.
Tak tylko mówię.
Mamy różne podejścia.
JOHN: Improwizujmy.
Muszę nastroić gitarę.
Musi śmigać jak auto. Jak to zrobić?
Ma cięższe brzmienie. Chcesz, żeby było bardziej w stylu country...
PAUL: Jest w porządku. Dostosuję się.
Nie mogę już rozmawiać.
Za bardzo teoretyzuję o muzyce.
Dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem.
- Ale potem... - Skończ na D.
- Możemy na G. - G.
7 STYCZNIA WTOREK
- Jak stacja Lyme Street. - Co?
DZIEŃ 4 WTOREK
Przypomina mi stację Lyme Street.
PAUL: John znów spóźniony.
przychodzi między 10.00 i 11.00.
Wyrzućmy go.
Ja nigdy się nie spóźniam.
Ringo to profesjonalista.
Znowu grasz na basie.
Peter, podłączysz urządzenie pogłosowe Binsona?
- Moglibyśmy mieć lepsze mikrofony. - My też, Peter.
- Te duże Neumanny. - Tak.
MICHAEL: Wtedy lepiej byśmy was słyszeli.
- Tak. - To prawda, Michael.
Czując presję czasu,
Paul myśli nad utworem.
Zaraz powstanie kolejny singiel Beatlesów.
Muzycznie brzmi świetnie. To dobry kawałek.
Teraz ćwiczymy kawałki na koncert.
Nie wiemy jeszcze, jak będzie wyglądał.
MICHAEL: Koncert nie powinien być tu,
bo to za łatwe.
Denis chce to robić w Twickenham,
a ja nie.
Taki koncert brzmi banalnie.
Racja.
I dlatego uważam,
że skoro chcecie zagrać koncert,
powinien być super,
bo jesteście Beatlesami,
a nie czterema przygłupami.
Rozumiecie?
Po prostu
nie chcemy wyjeżdżać.
Pomyśl o światłach na wodzie.
Pochodnie, dwa tysiące Arabów.
- Coś pięknego. - Ale nie jedziemy.
Zazwyczaj
zostaję przegadany, jak mam dobry pomysł
Codziennie będę mówił o Trypolis,
aż będziecie chcieli mnie uderzyć.
Możemy pytać.
Możemy zagrać w miejscu, w którym jest zakaz.
Powinniśmy wejść na teren zamknięty,
żeby nas usunęli. To dopiero by było.
Możemy zagrać w parlamencie.
Zagramy w sali głównej parlamentu,
skąd policja nas usunie siłą,
a my będziemy ciągle grać...
To za skomplikowane.
Zatargi z policją. Buty i pałki policyjne.
Może być brutalnie.
Zbyt niebezpieczne.
Podoba mi się pomysł, że będziecie pobici.
Możemy znowu polecieć do Manili.
GEORGE: Albo w Memphis.
MICHAEL: Szpital?
Nie dla bardzo chorych dzieci.
Dla tych z połamanymi nogami.
Jak hollywoodzki musical z 1944 r. z Bingiem Crosbym dla dzieci.
Albo w szpitalu, gdzie nie mogą chodzić.
Ale na koniec to się zmienia!
Tak!
John prosi dziewczynkę, żeby podeszła.
A ona wstaje i idzie.
A może sierociniec?
Dzieci są nadzieją przyszłości.
A sierociniec?
Co o tym myślicie?
Liczę do trzech, jak nie chcecie, to odpuszczam.
Nie.
Sierociniec odpada.
JOHN: Nie sądzę, by sierocińce
i bale policyjne były rozwiązaniem.
A największy gest dobroczynności?
Nie lek na polio.
Największy gest dobroczynności?
Mówi się...
Chyba mówi się: dobroczynność zaczyna się w domu.
Więc gramy w domu George'a.
JOHN: Powtarzamy nudne schematy.
Musimy mieć ważny powód, inaczej tego nie zrobimy.
Po co to robimy?
Nie dla kasy.
Chodzi o komunikację.
Występ w telewizji się z tym wiąże.
Możemy się uśmiechać do ludzi i grać „All You Need Is Love”.
To moja motywacja.
MICHAEL: Jak się uda, będzie dobra rozrywka.
Mamy album,
nowy film dokumentalny i koncert.
Superpakiet.
Najgorzej jeśli dokument będzie o płycie,
a koncertu nie będzie.
Ale nie graliśmy razem.
O to właśnie chodzi.
Ale gdy się widujemy, by grać,
gadamy o pieprzonej przeszłości!
Jak emeryci!
Pamiętacie, gdy dawaliśmy czadu?
Nadal tu jesteśmy i możemy tego dokonać.
Chcę widzieć entuzjazm!
Dochodzę do momentu, w którym forsuję swoje pomysły.
Duża część sukcesu zależy od entuzjazmu.
Po co tu jesteście? Ja przyszedłem, bo chcę zagrać koncert.
Ale nie czuję zbytniego wsparcia.
Zawsze jest tak samo i ciągle to powtarzam
że chcę zrobić konkretne rzeczy.
A w rezultacie robimy coś, czego nikt nie chce.
Jeśli tym razem tak będzie,
niech to będzie nasz ostatni raz.
Bo to nie ma sensu.
Byłoby smutno. Dla publiczności.
Pewnie, że tak! To głupie.
To nasza czwórka jest głupia.
GEORGE: Musimy być kreatywni, a nie zdołowani
jak zawsze.
Beatlesi są zdołowani co najmniej od roku.
GEORGE: Po śmierci pana Epsteina nic nie jest takie samo.
Nasze nastawienie się pogorszyło.
Dlatego wszyscy po kolei mieliśmy dość zespołu.
Brakuje nam dyscypliny.
Od zawsze.
Mieliśmy tycią, symboliczną dyscyplinę.
Pan Epstein
kazał założyć garnitury, to zakładaliśmy.
Zawsze walczyliśmy z dyscypliną.
Teraz nie ma nikogo, kto mógłby nam rozkazywać.
A kiedyś był.
Tatuś wyjechał,
Albo idźmy do domu, albo działajmy.
Nadal chcecie występować przed publiką?
Czy tylko nagrywać jako zespół?
Chyba staliśmy się nieśmiali.
Przynajmniej ja jestem bardziej nieśmiały.
Nagrywając album, czasem psujemy twój utwór,
bo mamy zły nastrój.
A ty mówisz: „Czasem tak bywa, wrócę później”.
A my tylko przytakujemy.
Dlatego nie rezygnujmy z koncertu.
Brakuje nam chęci.
Jeśli mamy go zagrać, czeka nas kawał roboty.
A to oznacza, że za tydzień
musimy znać wszystkie piosenki perfekcyjnie.
GEORGE: Nie chcę grać moich piosenek.
Sądzę, że kiepsko wyjdą...
Ale to... Myślenie, że się nie uda, nie pomoże.
Jeśli odwołamy koncert, wszystko zaprzepaścimy.
Na tę chwilę nie ma koncertu
i nikt z nas go nie chce.
Ja chcę.
Nie chcę tu siedzieć bezczynnie,
gdy próbujecie podjąć decyzję, czy chcecie koncert.
Tak jak mówił Mal, jeśli chcecie tu grać,
musicie podjąć decyzję dziś.
Mamy tylko dwa wyjścia.
Albo zagramy, albo nie.
Chcę decyzji!
Może się rozwiedźmy.
Powiedziałem to poprzednio.
Jest coraz bliżej rozwodu.
Co z dziećmi?
Damy je Dickowi.
No tak.
MICHAEL: Potrzebujemy was.
Wiecie, jeśli się nie dogadacie,
to będzie bardzo przykre.
Sądzę, że dobrze byłoby, gdybyście coś zagrali,
a potem zjedzcie razem lunch.
Może to wam pomoże.
Tak.
Zostawić was na chwilę?
Tak.
„If I’d been out
till a quarter to three”.
A potem dwa razy...
Moll.
Solo
Tu jest druga część.
Jak solówka ukulele.
Kto to?
Ty?
Spoko.
Nie puszczaj gazów.
Stój blisko mikrofonu.
Dobrze.
John?
Jak D.
D, fis, G-moll i A.
Wszyscy gracie w D?
Tak. Idziemy na lunch?
Pokornie składam ci tę gitarę w ofierze.
Dziękuję.
Dzięki, Jim.
Jim Grey
Gdzie jest twoja mama?
Mal, potrzebny nam młotek.
I kowadło.
Do zobaczenia.
Gwiżdżemy.
Nieźle, panowie.
- Podoba ci się? - Tak, E-moll do A. Jak wcześniej.
Mamy dwa refreny i solówkę.
I krótkie zakończenie.
Spoko, o ile się wpasuje.
Tak, po prostu rób tak...
- To... - To jest to.
Zaczynaj, Johnny.
Dobra robota, chłopaki.
To „Maxwell's”.
Masz tekst do „Across the Universe”?
- Wyślą go po południu. - Dick dostał teksty?
- Nie - Chyba nie.
Próbuje złapać równowagę, a ty masz przed sobą tekst.
- Trzymasz pion, Glyn? - Tak.
Dobrze ci idzie, nie?
Może weź pulpit? Wczoraj był.
- Mal... - Tu jest.
- Chcesz pulpit? - Tak.
To leci tak...
Szkoda, kurwa.
Bo mam doła.
Lepiej przejmij kontrolę, John!
„Rock and Roll Music” otworzyła trasę koncertową w 1966 r.
Wiesz, że zabili więcej osób,
- bombardując Niemcy... - Niż bombardując Hiroszimę.
DZIEŃ 5 ŚRODA
- Również cywilów. - Okropne.
Gdy przelatywali nad Hamburgiem, wyglądał jakby eksplodował.
Wszędzie śmierć.
Oglądałeś program na BBC2?
Tak, był tam serial sci-fi.
Dobry?
- Niesamowity. Obejrzałeś chociaż część? - Ostatnie pięć minut, może trzy.
Zaczął się dziwnie, gdy wnieśli...
Na wózku był koleś, a oni go wsadzili
- do czegoś jak szafka czy lodówka. - Ciało, nie?
Tak, mieli zamiar je wykorzystać.
Coś mu zrobili.
To miał być chyba 2100 rok.
Podróż do przyszłości z BBC
Wrócili do stycznia 1969 roku.
Skupili się na aucie M1.
Sprawili, że miał wypadek, by...
Potem zabierają jego umysł
i przenoszą go do nowego...
- Do ciała. - ...ciała.
To była spółka Rex Industries.
A potem zmieniło się to w bzdury o medalach i tym podobnych.
Spojrzenie na paradę oczami Europejczyków.
Tym się zainspirowałem, bo nagle
wszyscy szli na bal w Austrii
i mieli medale.
Nie oglądałem tego.
Grała muzyka w metrum 3/4.
Pomyślałem o walcu
i pasował do „I Me Mine”.
Nie było słów, po prostu...
Cześć.
Jak leci?
Dzień dobry.
Chcecie usłyszeć, co napisałem w nocy?
Krótki utwór pod tytułem „I Me Mine”.
Śliczny.
Co...
Czy „płynę swobodniej niż wino” jest poprawne gramatycznie?
Tak.
W porządku.
- Bardziej swobodnie? - Wiesz, co byłoby super?
- Swobodniej. - Zabawne, gdy pisząc,
zastanawiasz się, jak jest poprawnie.
- Bardziej. - Ale...
- Swobodnie jest godnie. - Myślałem...
Tak.
Dobra, dziewczyny, zaczynamy.
Zające i rybaczki, i krasnoludki i garbusy Harrisona...
Zmykaj, mały.
Do zobaczenia.
Gramy rock'n'rolla.
Moja.
Podoba mi się moja.
Zasiądę za katarynką.
Mam to gdzieś, jeśli nie chcesz tej piosenki.
Będzie w musicalu.
George, wiesz, co gramy?
George?
Możemy pożyczyć tę kopię?
Jego wzmacniacz musi być włączony.
A co? Masz tam coś?
PAUL: Nie masz nic nowego?
- Nie. - Hej.
PAUL: Nie?
Halo?
PAUL: Idzie kryzys.
- Głośniej. - Fatalnie.
Najlepiej mi idzie, jak jestem pod ścianą, Paul.
Dobry pogłos.
PAUL: Wiem, John.
Chcę, żebyś już coś miał.
- W niedzielę mam wolne. - Halo?
- Obyś coś napisał. - Halo.
Liczę na coś rock'n'rollowego.
Ja też.
Paul.
Przestań sprzęgać!
Powinniście być na scenie,
kiedy wchodzi publiczność.
A ty otwierasz drzwi, gdy jesteśmy w połowie piosenki.
Albo czekacie i zaczynacie dopiero, jak wszyscy przyjdą.
To bardziej intymne wydarzenie niż typowy występ Beatlesów.
I tak to robimy. Wchodzą, a potem gramy.
- Tak. - Jak przy „Jude”.
Znowu gracie Hey Jude?
Z publiką dookoła?
Będziemy bardziej pilnować...
RINGO: Przypilnujemy.
...ich dyscypliny.
PAUL: Nie wejdą na wysoką scenę.
GEORGE M.: Otoczymy ją drutem kolczastym.
Pytanie brzmi, czy robimy to tutaj?
Bo muszą postawić reżyserkę.
Jakie są alternatywne miejsca?
Wszystko mi jedno.
Mamy ustalone miejsca?
Nie.
Dlatego tu jesteśmy.
Gdzie chcesz?
Równie dobrze możecie być tu.
Ale ta sala ma kiepską akustykę, nie?
Bywa lepiej.
Co by pomogło?
Niższy sufit?
Wygłuszyłby.
Podwieszany sufit nad wami.
Niech John się wypowie.
Podoba mi się pomysł By grać w bardziej intymnym miejscu
A nie w takim dużym
Tak?
Powinniśmy skoncentrować się na brzmieniu
Bo właśnie to jest ważne
Dziękuję.
JOHN: Za dwa dni będą gotowe dwa utwory.
GEORGE M.: Zostanie 15?
To krótka płyta.
Na środku ma dużą dziurę
ze zdjęciem twego tyłka, George.
Zalegalizujcie trawkę.
Królowa nie zgadza się na palenie trawki przez FBI.
Nie kończy się tu.
Bee, bee, czarna owieczko Czy masz trochę wełny
Paul, gitara upadła.
DZIEŃ 5
- Możecie kontynuować. - Czujesz to, stary?
- Podoba mi się. - Tak.
Chcesz dołączyć walca?
Byłoby super, bo to takie proste.
Każdy utwór ma charakter. Ten ma taki.
Za każdą z piosenek musi coś stać.
Do tej tańczysz, do innej płaczesz,
przy jeszcze innej płaczą wszyscy.
Dobra, dobra. Odwal się!
Scena będzie taka, jak chcesz.
Może bez rusztowania. Bez oczywistego rusztowania.
Na górze będą ludzie.
Michael i Denis omawiają scenografię
na scenę w Twickenham.
Pewnie ma limit obciążenia.
PAUL: Tak było w Around The Beatles.
Były dwa poziomy.
Cóż...
To ustawienie z Around The Beatles, a to jest lepsze...
Pokaż Johnowi, on ci opowie.
John i Yoko to artyści. Znają się.
To Around The Beatles '69.
Paul też tak uważa.
Kazał spytać cię o zdanie.
Możemy coś zmienić,
dodać przezroczyste dekoracje, bo chyba...
Wtedy dobrze użyć plastiku.
Plastiku...
Ale bez rusztowania. To oklepane.
- Użyć innego materiału?
- Twardego plastiku. - Przezroczystego.
Podoba mi się ten pomysł.
Można go umieścić nad nami.
Super pomysł.
Dobra myśl.
Pomyśl o ujęciu nad amfiteatrem...
Tak, ale jedyny argument
- to ujęcie z helikoptera. - Tak.
Zobaczycie morze i amfiteatr.
To ujęcie będzie trwało minutę, może dwie,
nie jest tego warte.
Naprawdę wolę zagrać tu.
Proponuję duże elementy z plastiku w różnych kształtach.
Publiczność może się przemieszczać.
Musimy zrobić odlewy z plastiku.
- To tylko bryły. - Nie znamy tego materiału.
Użyjemy nowego plastiku albo plastiku typu bakelite.
Najważniejsze, żeby dobrze wyglądało, bo macie
dobre albumy.
Nie macie złego albumu.
Ale to stare dzieje sprzed czterech lat.
Nie ma w tym nic złego.
Tylko teraz mamy po 28 lat.
- Nie chcę... - Taka prawda.
Mamy po 28 lat oprócz dzieciaczka George'a.
Nie chodzi o zespół, o to, kto pisze teksty.
Chodzi o całą czwórkę.
Jak będzie dużo brył, zbudujemy, co chcemy.
- Pasuje jak Meccano. - Jeśli mamy kształt bryły,
możemy dostosować długość.
Tak jak zrobiłby Kubrick.
MICHAEL: Musi być najlepsze.
Ponieważ...
Serca milionów są razem z wami.
Musi być najlepszy. Nie...
RINGO: Wszystko, co robimy, takie jest.
Nie jesteś tego winien światu.
Ale jeśli to ostatni występ w telewizji...
RINGO: To tylko spekulacje.
Bo jesteśmy naburmuszeni.
Od 18 miesięcy jesteśmy naburmuszeni.
Nie chcę, żebyś był niezadowolony...
Kocham was wszystkich tak samo.
Fajnie mieć różne poziomy, na których mogą tańczyć
i robić, co tylko chcą.
To też może być z plastiku.
Super byłoby to zrobić.
A tło moglibyśmy zrobić, jak chcemy, czarne albo...
- Tak. - Czarne.
Albo surowe.
Godzinę mógłbym patrzeć, jak gra na pianinie.
Ja też.
Jest super.
Ale sądzę...
Musimy znaleźć odpowiedne miejsce.
Ta sala i rusztowanie rurowe mi nie pasują.
Oświetleniem można sterować z konsoli.
Można wybrać dowolne kolory.
Stworzono to tak, żebyśmy byli widoczni.
Racja.
Wezmę plastik, jak już nie będzie potrzebny.
Możemy o tym pogadać?
Jeśli nie będziesz kategorycznie przeciwny,
jeśli dasz się przekonać, że uda się tam ściągnąć publiczność...
RINGO: Niech będzie.
Kocham cię. Super.
RINGO: Ja ciebie też.
MICHAEL: Pobierzemy się i cię usidlę.
Dobrze, dzięki.
Wydaje mi się, że to nietypowe...
MICHAEL: Ale koncert w studio nie jest
niczym specjalnym.
A w nocy na pustyni
w świetle pochodni?
DENIS: Co George na to?
Nie wiem.
DENIS: Pominąłeś go!
Wiem, wiem.
MICHAEL: Poza tym ten dokument traci rozpęd.
DENIS: Dlatego pozwalam wam kręcić,
bo wiedziałem, że trzeciego dnia będzie nudno.
MICHAEL: Mamy o tym gadać jutro w porze lunchu?
Nie lepiej teraz?
Jakie mamy nastroje?
JOHN: Znowu ten temat. Nie wiem.
MICHAEL: Nie dogadujecie się z Paulem jak dawniej.
Nie jest łatwo?
Co o tym myślisz?
Sądzę, że...
MICHAEL: To może pomóc.
Zaleczyć ranę.
Tak.
Też tak myślałem.
DENIS: Paul lubi pomysł Johna.
Przewidział, co powiesz.
JOHN: Czyżby?
DENIS: Musimy podjąć decyzję.
MICHAEL: Nie wiem, co Paul myśli, a ty?
Tak.
PAUL: Występ na żywo musi być w Anglii, bo...
To niepraktyczne, bo w Anglii jest zimno.
To był jeden z powodów naszych rozterek,
gdy szukaliśmy miejsca w piątek po świętach.
To studio filmowe.
Skonstruujemy coś, co...
Nie ma sensu odtwarzać Tower Ballroom,
skoro możemy tam pojechać.
Na scenie jesteście wykonawcami,
którzy potrzebują publiczności.
Albo kamer, albo ludzi.
Tak, nie mieliśmy...
Ćwicząc utwory, staramy się
ignorować kamery.
Musicie grać dla ludzi w domach
albo dla publiczności.
Dlatego myślałem o sali balowej.
Żeby wrócić z przytupem.
Zaprosić ludzi na bal do Tower Ballroom.
Nie będą wiedzieć, że wystąpimy.
I gramy wszystkie kawałki.
Nie jesteście taką kapelą.
To za mały rozmach.
Sądzę, że ludzie chcą zobaczyć
reakcję publiczności.
Bo publiczność to połowa tego, co macie.
Jesteśmy gotowi, by zagrać przed publicznością.
Ale nie tak, jak kiedyś.
Co możecie zmienić?
Gdybyśmy to sobie mogli wyobrazić,
na przykład występ w klubie nocnym.
Przydymione światła, dziesięć osób.
Tylko po co, skoro można uradować pełną widownię?
Zdecydujemy, ile osób chcemy.
Musimy myśleć o publice.
To powinien być cały świat.
Znowu zataczamy koło do Sabraty.
To piękne miejsce nad morzem.
Ma rację.
Tworzy tło.
Chyba nic nie pobije
dobrej akustyki nad wodą na świeżym powietrzu.
Dla rock'n'rolla?
DENIS: Powinniśmy wszystko przygotować.
Nagrać w dzień
i w nocy przy blasku pochodni,
na tle morza, na pustyni. Przez cztery dni.
Żeby każdy się czuł swobodnie.
Myślę, że o zachodzie albo wieczorem pokażemy im rock'n'rolla.
Potrzeba tylko dobrej publiczności.
- Chodź. - Chcę to skończyć!
- Cześć. - Chodź.
- Lecimy do Afryki. - Wyruszamy.
- Lecimy. - Niekoniecznie.
JOHN: Lećmy!
Dokąd?
DENIS: Do Sabraty...
Trypolis brzmi super!
RINGO: Myślisz o sobie,
bo chcesz ciepła i wygody!
Sabrata
GEORGE: Po co robić to za granicą?
Wolę wyjechać po nagraniach.
To najpiękniejsza, naturalna
dekoracja sceniczna, wiesz?
Kto oprócz nas i niego spojrzy na morze?
Przy każdym albumie marudziliśmy, czemu robimy to z EMI.
Moglibyśmy nagrywać w LA, w Paryżu.
I znowu to robimy.
Znów odgradzamy się murem.
Dobrze powiedziane.
Chciałbym to zrobić.
Zgrać w czasie bridge utworu ze wschodem słońca.
MICHAEL: Rosja chciała angielską publiczność.
JOHN: Rosja? Super!
MICHAEL: Rosja to kryptonim Ringo.
JOHN: Podaj jeden powód, by zostać.
RINGO: Ludzie!
JOHN: To jedyny powód. Zabierzemy ich ze sobą.
Rozdamy im bilety w drzwiach.
Dołączymy bilet na statek.
MICHAEL: Weźmiemy ich ze sobą.
Tak, na żywo.
W Arabii.
To jak...
Weźmiemy tych, którzy czekali, by nas zobaczyć.
To niepraktyczne, by zabierać...
Wcale nie, bo...
Będziemy wlec ludzi i cały sprzęt.
Jeśli to ich problem...
Jeśli tego chcecie, to tak będzie.
- To nie nasz problem. - Nasz.
Mam propozycję:
wyruszymy statkiem z publicznością.
Szaleństwo.
Zagramy na statku.
MICHAEL: Nadchodzi Francja.
GEORGE: Nie pojadę!
MICHAEL: Nie, to twoje pseudo.
Twój kryptonim.
Nie, kiedyś wypalił tam czosnek.
Wszystko załatwię,
jeśli załatwicie statki.
QE2.
Utkniemy z ludźmi na dwa tygodnie.
Tutaj można iść do domu, uciec od wszystkiego.
DENIS: To potrwa trzy dni.
Uważam, że to porąbany pomysł!
Jest drogi i szalony...
Nie powinniśmy się tym przejmować.
Nie będziemy skąpić.
GEORGE: Kto za to zapłaci?
P&O wszystkim się zajmie.
GEORGE: Nawet nie odzyskali kasy,
którą wydali na film o Magical Mystery Tour.
Statek powinien być w barterze.
GEORGE: Nie dadzą nam darmowych wzmacniaczy!
RINGO: Już nie jestem Rosją.
Będzie super. Spodobałoby ci się.
Jestem Jugosławią!
Pewnie mi się tam spodoba, ale wolę zagrać koncert tu i potem wyjechać.
Jak załatwicie statek w dwa dni?
JOHN: W Jak wygrałem wojnę była marynarka USA.
Wiem, ale byli w okolicy i to zajęło tylko kilka godzin.
Byłem na premierze tego filmu, John.
Podobał ci się?
- Świetnie zagrałeś. - Dzięki.
JAK WYGRAŁEM WOJNĘ
MICHAEL: Zmieścimy się?
Jeśli nie będzie problemu ze sprzętem
i publiczność z Anglii będzie w porządku...
JOHN: Otwarci Anglicy poszukiwani!
To nie to samo.
Jeśli się zgodzicie i to zorganizujemy, popłyniecie?
JOHN: Prześpijmy się z tym.
Przemyślmy to.
Jak to się mówi w branży: „Czuję dobre wibracje”.
Ale jutro ktoś może zmienić zdanie.
- To nic nie zmieni. - No tak.
- Dobranoc! - Dobranoc, Rosjo.
- Kończymy. - Wszyscy do Sabraty!
Udajmy, że mnie tu nie było.
9 STYCZNIA CZWARTEK
To... Zaprowadzę cię...
- Znasz Lindsay-Hogga? - Tak.
DZIEŃ 6 CZWARTEK
Tony jest kamerzystą.
Cześć.
PAUL: Linda jest kamerzystką.
TONY: Dawno nie widziałem tak ładnej kamerzystki.
LINDA: Tu mielibyście nagrywać?
PAUL: Nie wiem. Tak jak mówiłem,
dużo o tym rozmawialiśmy.
LINDA: A jeśli tu?
Tak.
PAUL: Jak nie tu, to na statku.
Pójdę poćwiczyć na pianinie.
MICHAEL: Ponagrywamy z ukrycia.
PAUL: Nie mów mi o tym.
Nie.
Tak.
Gatwick. Piątek, poniedziałek, wtorek...
- Trypolis jest w Libii, nie? - Tak.
Wylot jest codziennie o 15.05, przylot o 21.10.
- Przylot w nocy? - Tak.
- Długi lot. - Tak mi mówił.
Aż sześć godzin? Serio?
MAL: Masz więcej tekstu?
Coś do kolejnych kawałków?
Tak.
Co to było?
„The Long and Winding Road”.
MICHAEL: Wyjazd i powrót w niedzielę.
Będziemy tu do połowy przyszłego tygodnia.
Wyjazd, nagrania w weekend,
w sumie osiem dni.
RINGO: Nie chcę statku.
Chodzi o to...
Naprawdę uważam, że to dla ludzi na świecie.
RINGO: A nasz świat to głównie Amerykanie i Anglicy.
LINDA: To prawda.
Tak, ale jesteście dla wszystkich na świecie.
To była jedna z dobrych cech Jude'a.
Tak.
Druga zwrotka
Jeszcze jej nie mam.
MAL: Gdzie powinniśmy zagrać?
Przespałeś się z tym?
Chyba w budynku.
W budynku.
PAUL: Ani lotnisko, ani parlament
nie są dobre, ale znajdziemy coś.
Skoro mamy grać w kraju,
możemy zrobić to tutaj.
Ale...
PAUL: Jedziemy na farmę do Szkocji.
- MAL: Co? - PAUL: Żartuję.
Do Jugosławii.
LINDA: Chciałabym... farmę.
MICHAEL: Paul wczoraj o tym mówił.
Just the winding road that leads to your door...
...will never disappear, I've seen that road before.
It always leads me here, lead me to your door.
MAL: Czarnoksiężnik z Oz.
Widziałeś ten film?
PAUL: Nie.
MAL: ...wybrukowana żółtą kostką.
Coś o przyjemności...
Od...
Tak.
Tylko ładniej ujęte.
- Rozumiesz. - Tak.
Doznałem wielu przyjemności...
Może „Standing”?
PAUL: Wolisz tak?
MAL: „Waiting” i „standing”.
PAUL: Byłoby tak...
MICHAEL: Kocham Ringo.
LINDA: Jest super.
MICHAEL: Ma dobre serce.
LINDA: Relaksuję się przy nim.
MICHAEL: Ja też.
PAUL: Nie mamy więcej. Nazwałem to „środkiem”.
„The many ways I've tried” pasuje.
Masz pomysł na drugą zwrotkę?
Chciałem w niej napisać o niesprzyjającej pogodzie.
MAL: The black and stormy rainclouds will gather 'round your door.
Sądzę, że nadal powinna być o krętej drodze,
bo widzę to.
Coś, co jawi się na horyzoncie.
MAL: A może przeszkody na drodze?
Nie, sądzę...
PAUL: Jest ich na tyle dużo, że nie musimy o nich śpiewać.
Dużo w niej ludowych inspiracji.
Powinna być jak baśń.
Dawno temu żyła sobie księżniczka.
A król śpiewa kołysankę.
To oryginalna melodia?
Znasz ją, to oryginalna melodia.
Na końcu jest tak...
Niedługo będzie gotowa na Songs for Swingin' Lovers.
RINGO: George.
GEORGE: Cześć, panowie.
Spóźniłem się, bo byłem głodny i musiałem zjeść śniadanie.
GEORGE: Jeśli mam się tłumaczyć.
Mam coś, co może was zainteresować.
Myślałem o kawałku dla Ringo.
O opowieści.
Jak w „Act Naturally”, gdzie...
Mówili, by zachowywać się naturalnie.
Gdy ją usłyszałem, brzmiała komicznie, wiesz? Leciała tak...
PAUL: Ta zwrotka mogłaby być
o kłótni z żoną, upiciu się,
o przebudzeniu się kolejnego dnia
z ciążącą od problemów głową i zrozumieniu,
że to tylko głowa.
PAUL: Typowe ludzkie problemy.
JOHN: Nie będę zmieniał ubrań.
Pod pachami wyrośnie nam mech.
GEORGE: Po montażu będziesz
wyglądał normalnie, a my inaczej co pół godziny.
Kevin, poproszę tost i herbatę.
Czas na herbatę.
Możemy prosić o herbatę?
Potrzebuję rano dużo herbaty.
Masz prawdziwą herbatę?
Mam dobrą. A nie szczochy.
PAUL: Masz dużo słów?
GEORGE: Było łatwo.
Wymyślasz je.
PAUL: Ładne, nie?
JOHN: Ile mamy?
PAUL: To jego nowy utwór.
Tak.
Bluesowo-folkowa piosenka.
Jimmy, ustaw je.
Kiedyś graliśmy akustycznie.
Super, że łączymy jazz z folkiem,
bo nie potrzebujemy podkładu.
Więc „Get back, get back”.
„Get back to where you once belonged”.
Pomyśl o słowach.
Nie wiem, o czym jest. O wyjeździe.
W refrenie jest: „Get back”.
W sumie to jest o niczym.
Wiesz...
To po prostu słowa.
Słowa o niczym. Paplanina.
Brytyjskie gazety
piszą o ruchach przeciw imigrantom.
REPATRIACJA ZAMIAST IMIGRACJI
WYSŁAĆ ICH DO DOMU!
CZARNI WON
ENOCH NIEWINNY
Czarni mają przewagę nad białymi.
Beatlesi zdecydowali, że „Get Back” jest protestem
przeciwko białemu nacjonalizmowi.
Gram więcej...
Sprzęga.
- Zagraj na pianinie. - Folkowy blues.
OSTRZEŻENIE DLA PREMIERÓW: DOŚĆ IMIGRANTÓW
Premierzy prowadzą dyskusje o migrantach
Planowane protesty imigrantów
Premierzy nieprzychylni polityce rasowej UK
WILSON: NIE WIŃCIE MNIE ZA ENOCHA
Premierzy o imigracji
Wspólnota Narodów pod mniejszym naciskiem
Wilson: Wspólnota jednoczy się przeciwko rasizmowi
Callaghan planuje sprawdzić napływ migrantów z Azji
Zbyt wspólnotowe.
Śpiewajmy!
- Zdejmę koszulkę. - Zagraj w D. Zagram z tobą.
Masz tatuaż?
- Gdy tylko mieliśmy szansę... - Chcesz spróbować...
Jeszcze raz.
Teraz gramy ten fragment, więc...
- Z uczuciem. - Tak.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Ostatnio mnie to spotkało.
Złaź!
Pracowała w 15 klubach dziennie?
Tak!
Tak, jest.
Idź do roboty, glino!
Najwyższy, kurwa, czas!
On też tego potrzebuje.
Halo, tu wtorek.
Rozmawiam z Paulem?
Chcę zamienić z tobą słówko.
Mam coś w ogrodzie, co należy do niego.
Mam coś, co cię zainteresuje.
MAL: Wczoraj były urodziny Elvisa.
PAUL: Elvis miał urodziny.
MAL: 34 lata.
Niech żyje król
JOHN: Doganiam go.
Jeśli miejsce będzie klimatyczne,
możemy zagrać różne kawałki z przeszłości.
Albo możemy mieć spójną setlistę.
JOHN: Możemy zrobić to i to. Przećwiczmy trzy razy.
Pewnego dnia ustalimy datę koncertu.
Ale zrobimy próbę generalną.
Zagramy utwory innych osób?
- Byłoby fajnie. - Nie znam żadnych.
Nie zniosę innych niż wasze.
GEORGE: Niektóre kawałki są lepsze od naszych.
JOHN: Dlatego się ich nie uczę.
- To nie jest herbatka tatusia? - Nie.
Tatuś nie lubi chemicznej herbaty.
Nie kręci mnie, ale jednocześnie fascynuje.
Tak, to on.
Gdybyśmy mieli stały mikrofon przy pianinie
i dla mnie.
By słyszeć i mnie i instrument.
Świetnie.
Słowa płyną jak ulewny deszcz do papierowego kubka.
Drogie Apple.
Dziko pełzają, uciekając przez wszechświat.
„Shakin' in the Sixties!”
Dla mnie trochę za głośno.
To odejdź z zespołu.
Dajcie spokój. Zagrałem oba swoje kawałki.
Przejdźmy przez to raz i zapamiętajmy.
Chcesz riff na basie?
Chcesz bass w riffie?
- Nie wiem. - Dobra.
Zagramy bez nut.
Zaczynamy...
Nie, zatrzymaj to. Rytm tej części.
Sądzę, że potrzeba tu czegoś stałego.
Może jakiś tekst?
Dzięki.
- Tak? - Na przykład...
- Zacząłem grać w F. - G.
„Whisper words of wisdom, let it be, let it be”.
Przechodzimy do C, przechodzimy...
Kończę na złym dźwięku, gdy przechodzicie na F.
G.
F, C, G.
- Może opuść F? - C, G i C.
Tak. A potem...
„Whisper words of wisdom, let it be, let it be”.
Grasz właśnie to.
Jest trochę za szybko,
gdy obaj zaczynają w tym samym czasie.
- Tak. - To wszystko.
Kiedy wchodzą perkusja i gitara?
Glyn powiedział, że zaczynają grać...
On to chyba aranżuje.
Kontynuuj.
Dodaj tutaj bas...
Poproś ładnie.
- Mam grać w zwrotce? - Tak, graj na basie.
Gdy zaczyna grać w zwrotce...
- Myślałem o tym. - Tak.
- Glyn i ja myśleliśmy... - Glyn i...
Raz, dwa, trzy.
10 STYCZNIA PIĄTEK
40 milionów Churchillów nie może się mylić.
DICK: Ale jeden De Gaulle może.
DZIEŃ 7 PIĄTEK
Czarujący utwór.
„I Wish I Had Died in My Cradle”.
WYDAWCA MUZYCZNY
Nie wiem.
„Lisp Of A Baby's Prayer”.
PAUL: „Alphabet Song”. A ta?
Jezu, nie znam wszystkich.
Cztery tysiące to dużo do zapamiętania.
- Rano? - Może.
„Nobody Loves a Fairy When She's Forty”.
- MICHAEL: To żart? - RINGO: Nie.
To jest cała lista?
To dobra lista. Wszystkie kawałki do 1965 roku.
PAUL Te są nasze?
Ten katalog wyszedł na sprzedaż?
- My go kupiliśmy. - Świetnie.
DICK: Tak, Northern Songs...
- W tym Paul i John. - Prawie.
- Jak to? - Nic, nieważne.
Zasadniczo powiedziane.
Dobra.
PAUL: Pogadamy o tym na lunchu.
- Świetny katalog. - Niesamowity.
Zaczniemy przedrukowywać dużą ilości tej muzyki,
bo nuty i albumy z piosenkami to rozwijający się rynek.
Racja, tak.
Dwanaście piosenek za 25 pensów to dobry interes.
DICK: Obroty wzrosną trzykrotnie.
Ale tytuły. „Anyone Can Be a Millionaire”.
PAUL: „Ain't She Sweet”?
- Tak. - Dobra.
DICK: Paul, są tu stare hity. To niesamowite.
Serio.
„Old Fashioned Mother of Mine”, „Side By Side”.
„Don't Go Down the Mine, Daddy”.
PAUL: „Carolina Moon”.
To ulubiony kawałek wujka Rona.
Śpiewa go na każdej imprezie.
Dawaj, Paul.
W roku 1911
Ustawa o prawach autorskich i opłacie za wykonanie weszła w życie.
Ale kto kupuje nuty?
Głównie pianiści?
Nie. Gitarzyści.
GLYN: Małe zespoły.
DICK: Tak. Ale obecne zespoły...
GLYN: Niesamowite,
ile jest błędów w nutach.
PAUL: Tak.
W naszych nutach też, ale może się to zmieniło,
bo teraz zawsze publikujemy słowa piosenek.
Błędy powstają, gdy chłopaki
tworzą piosenki.
Daję zapiski mojemu skrybie, a on je spisuje.
Ma doświadczenie.
GLYN: Ale może popełnić błąd...
Może, ale żeby uniknąć błędów,
sprawdzamy słowa z Johnem i Paulem i po ich akceptacji
wysyłamy je do George'a Martina, a on może zgłosić veto.
Jeśli potem nadal występuje błąd,
to jest to zwyczajne przeoczenie.
GEORGE: Cześć.
- George. - Hej.
DICK: Szczęśliwego Nowego Roku... Soixante-Neuf.
GEORGE: Wzajemnie.
- Dzięki za prezent. - Nie ma za co.
GEORGE: Bardzo ładne kieliszki.
DICK: Przydatne.
Można z nich pić albo żona może nimi rzucać?
„Do Shrimps Make Good Mothers”?
Śpiewałem ją w kwiecie wieku.
Cześć, George.
- Hej, Mike. - Jak leci?
RINGO: Chcesz zobaczyć swoje 0,5%?
GEORGE: Nie.
DICK: Dużo zapłaciliśmy.
Dla mnie to niewiele.
To niezwykłe piosenki.
- Morgen. - Hej.
Neil nie dzwonił w nocy?
Nie.
DICK: Niesamowite,
że nawet pod okiem opiekuna
od dziesięciu lat zarobki są na tym samym poziomie.
Zapamiętajcie, jak ktoś powie coś ciekawego.
Nie sądzę.
Neil chce się spotkać.
- W sobotę? - Tak.
Był podekscytowany.
- Tak? Dobre wieści... - Bardzo.
To przyjdę.
DICK: Jesteś jutro w domu?
Oglądasz?
- Wieczorem? - Tak.
Może.
JOHN: „Goodnight” i „Fool On The Hill” Very Lynn.
DICK: Chyba dwustronna płyta. Wyjdzie w USA.
JOHN: Cudna Vera Lynn.
Kocham to.
Jutro występuje w Rolf Harris Show.
- To twoja artystka? - To artystka EMI.
Mamy swoje obszary,
a EMI działa w innych aspektach.
- Zaczynamy? - Tak.
Wyślę...
Wyślę płyty, Paul.
Dobra.
Powinniśmy mieć płyty.
Wczoraj były, ale za późno, żebym je odebrał.
Ładny początek.
Pa, Dick.
Glyn prawie skończył budowę prowizorycznej reżyserki.
Czuję ten kawałek.
Tak!
Nigdy nie nauczyliśmy się tylu na raz, nie?
Racja.
- Koniec. Będzie lepiej. - Tak.
Zagramy jeszcze raz?
- Nadal nie mam tekstu. - Tak.
Tak mi się podoba, długi akord.
Wszyscy przytrzymajmy akord A.
Ale zacznij grać po cichu na perkusji. Raz, dwa, trzy, cztery.
Nawet bardziej jak...
A ty
będziesz musiał jakoś dojść do...
Jak to szło?
- Mieliśmy taki utwór. - Powinno być...
Ale nawet...
Ten akord coś mi przypomina.
Tak.
Dlatego lubię...
Dlatego „Get Back” przypomina mi stare kawałki.
Jeśli zagramy to w harmonii i spróbujemy...
Tak?
Bo jest trochę zwyczajne, nie?
„Get Back” brzmi zwyczajnie.
Tak jest dobrze. Ale powinniśmy...
Powinniśmy odejść od...
Nie chcesz tego?
O to chodzi?
Tak, wiem. Po prostu odejdźmy od...
Skąd mamy ten akord? Mamy go z jakiejś piosenki.
GEORGE: Jest ich dużo.
- Była taka jedna... - Booker T. and the MG's.
- Tak, Booker. - Ale jest wiele...
To passé.
Graliśmy to kilka lat temu.
GEORGE: Nie. Tylko akord.
Wiem, ale sam wiesz.
- Akordy są jak moda. - Niektóre pasują.
Są jak spodnie rurki.
- Niektóre rurki... - To nadal rurki, ale...
nie pasują na każdą okazję. A luźne spodnie...
Chodzi o to, że to pasuje do rock'n'rolla.
Potrzeba Claptona.
- Wcale nie. - Potrzeba Harrisona.
Tak, George'a Harrisona.
Graj proste dźwięki, dopóki nie nadejdzie twój moment.
Próbuję przekrzyczeć gitarę.
GEORGE: Potrzebujemy tylko jednej.
Tak, jeśli zagracie z Ringo nieregularnie.
Ale nie...
Twoja przygrywka zagłuszy jego przygrywkę.
Tak myślę.
Ale to tak jest.
Duży, delikatny, główny gitarzysta, który stoi i...
Mały, delikatny, główny gitarzysta.
W moich myślach jest duży i gra...
Możesz to zagrać delikatnie albo dobrze.
Nie...
O to chodzi.
- „She's a Woman”. - Tak.
Tam był lepszy rytm, ponieważ...
„Sgt. Pepper” na organach. Jest...
Nawet się nie staracie.
Dobra, po prostu to zapiszę.
JOHN: Ta o Pakistańczykach jest dobra.
- I Portorykańczykach. - Tak.
PAUL: Sweet Loretta Marsh.
Myślała, że jest kobietą.
Jo Jo.
- Nazwisko z zachodu USA? - Jojo odszedł...
Zachodnie nazwisko? Jo Jo...
- Kontynuuj. - Perkins.
Jo Jo Carter?
Jo Jo Williams?
Jo Jo Braxton. Jo Jo Pepper. Brennan.
JOHN: Jo Jo Daphne?
- PAUL: Jo Jo Jackson? - Tak
JOHN: But he knew it wouldn't last?
Właśnie tak. Pójdzie tak...
Sam wiesz.
Sądzę, że brakuje tu tego.
Potrzebuje trochę tego.
Może lepiej nie róbcie tego obaj.
- John, możesz przestać grać? - Dobra.
Omawiam z tobą aranżację. Dzięki.
- Idziemy na lunch? - Już pora?
Tak.
GEORGE: Chyba...
Odchodzę z zespołu.
JOHN: Kiedy?
GEORGE: Teraz.
GEORGE: Znajdźcie zastępstwo.
Napiszcie do NME i znajdźcie kilka osób.
MAL: Zapytam George'a M. o honorarium.
GEORGE: To nie jego problem.
Od tego mamy Apple,
by zająć się tym samodzielnie.
Tak.
JOHN: Mamy zadowolić.
PETER: Wciąż nagrywacie?
A on?
TONY: Cięcie!
George opuszcza Twickenham i mówi do byłych kolegów z zespołu:
„Do zobaczenia w klubach”.
Pamiętnik George'a.
Wstałem, poszedłem do Twickenham. Ćwiczyłem do pory lunchowej.
Odszedłem z zespołu. Poszedłem do domu.
Po lunchu John, Paul i Ringo wracają do studio.
Jestem wkurzony.
PAUL: Nie wiem, po co tu wracamy.
Nie.
Udajemy, że nic się nie stało.
Tak.
Przestań!
Co za hałas.
„I've Got a Feeling”. Dobra, George, dawaj.
Graj dla mnie, mały.
To lubię.
Może się wydawać, że to pełna orkiestra,
ale mamy tylko dwóch muzyków i solistę.
Wiem, brzmi jak Goodman, ale to nic.
To muzyka 1969 roku.
Dla dobra programu możemy powiedzieć, że George zachorował.
Nie. Skoro odszedł, to odszedł.
MICHAEL: Jaka decyzja?
Ćwiczymy dalej?
JOHN: Jak nie wróci do wtorku, bierzemy Claptona.
MICHAEL: Czy ktoś kiedyś odszedł tak na poważnie jak George?
JOHN: Cóż... Ringo.
Co tylko zechcesz, skarbie!
- John! - Przyniosłem herbatę.
John!
Tak?
ŻONA RINGO
Widziałem go!
- Okropne! - Cholera.
DYREKTOR ZARZĄDZAJĄCY APPLE
NEIL ASPINALL: George ma spinę
z Johnem i Paulem odnośnie tego,
co robią i co grają.
MICHAEL: Tak.
NEIL: Spróbuj tak kilka miesięcy.
Też się wkurzysz.
GEORGE M.: Tekściarstwo.
Oni piszą piosenki, a on jest sam.
Jeśli nie pracuje nad własnymi kawałkami...
MICHAEL: Ale John i Paul już razem
nie piszą, prawda?
GEORGE M.: Ale są zespołem.
MICHAEL: Przynajmniej oficjalnie.
PAUL: A-7... D-7... G-7.
Naucz się w weekend i jesteś w zespole.
To co robimy, kociaki?
MICHAEL: Mam kilka pomysłów.
Co dalej?
JOHN: Dzielimy instrumenty George'a.
MICHAEL: W dzieciństwie byłem aktorem.
RINGO: Z Orsonem Wellesem.
- Orson Welles. - Jest zabawny.
Byliśmy w Belfaście
na próbie teatralnej Chimes of Midnight.
Kiedyś zszedł ze sceny.
GLYN: Do zobaczenia w klubach!
Wrócił po godzinie.
Idźcie się gździć!
Jazda, do wyra!
- Znowu? - No już!
Merseybeat Awards dla najlepszej pary roku
dla Johna i Yoko.
MICHAEL: Potrzebujemy dobrego miejsca.
PAUL: Zagrajmy w The Cavern.
MAUREEN: Tak!
GEORGE M.: Miejsce to nie problem.
- RINGO: Nie. - PAUL: Tylko oddychanie.
John, Paul i Ringo postanawiają spotkać się z Georgem
i przekonać go, by wrócił do zespołu.
W niedzielę czterej Beatlesi z Yoko i Lindą spotykają się w domu Ringo.
Spotkanie źle się kończy.
Koniec Części 1
Napisy: Małgorzata Banaszak