Projekt „Get Back” ze stycznia 1969 r. to ponad
60 godz. wideo i 150 godz. audio.
Podczas produkcji filmów dokonano obszernego montażu.
Sceny zawierające jedynie dźwięk
zostały zastąpione zdjęciami.
Twórcy starali się dokładnie oddać
wydarzenia oraz ludzi biorących w nich udział.
Nagranie zawiera treści związane z tytoniem i niestosowny język.
Film przeznaczony dla widzów dorosłych.
Puść taśmę.
Cięcie.
Jeszcze raz. Nie, cięcie.
- Gotowi? - Tak.
Beatlesi ćwiczą przed nagraniem albumu na żywo i do programu.
George Harrison był niezadowolony i w piątek odszedł z zespołu.
Niedzielne spotkanie nie pomogło.
Przyszłość projektu i kapeli jest pod znakiem zapytania.
STYCZEŃ 1969
WYSTĘPY NA ŻYWO
- Rotacja. - Rotacja, panowie. Dzięki.
DZIEŃ 8 PONIEDZIAŁEK
Odwróć.
W poniedziałek rano pojawia się tylko jeden beatles.
- Siądźmy... - Tutaj?
Tak.
Cześć.
Część 2
Jak poszło spotkanie?
Dobrze.
Było sporo dobrych aspektów,
ale potem wszystko się posypało.
Rozmawiałem z Neilem. Dzwonił do twoich kolegów...
REŻYSER OBRAZU
...z pytaniem, czy przyjdą.
Wczoraj koledzy powiedzieli mi, że przyjdą.
REŻYSER
Neil uważał, że nikt nie przyjdzie.
Powiedz, że przyszedłem na lunch.
MANAGER TRASY
Starczy materiału na dokument?
To zależy od sytuacji.
Wykorzystajcie wszystko.
Jeśli pokażemy prawdę,
mamy dobry film dokumentalny.
Ale jeśli...
Jeśli nie...
Jeśli nie, nie mamy niczego.
Mamy kilka dni, z których nic nie wynika.
KURIER: Pan Harrison?
Tak.
Ja odbiorę.
- Ja odbiorę. - Dobrze.
GONIEC
Miałem przynieść je na plan.
Jasne.
RINGO: Od kogo są?
Od wyznawców Hare Kryszny.
- Harry kto? - Hare Kryszny.
Lubisz Indie?
Niespecjalnie.
Mówiłem, że zostanę tatą?
- Super. - Tak.
- Gratulacje. - Cieszę się.
Też chcę spłodzić dziecko.
- Kocham dzieci? - Spłodzić.
- Cześć. - Dzień dobry.
Dzięki.
Hej
- Hej, Linda. - Dzień dobry.
- To... - Z The Circus.
- Trupa się zebrała. - Neil powiedział, że...
zadzwoni do mnie o 11.15.
Sądził, że nikt nie przyjdzie.
Gdy przyjechałem, Ringo był na miejscu.
Byłem w drodze.
Tak, byłeś w drodze...
John nadal spał.
Tak.
Cześć, Neil.
Hej, Glyn.
NEIL: Co robimy?
DYREKTOR ZARZĄDZAJĄCY APPLE
- Gadałeś z Johnem? - Nie dodzwoniłem się.
MICHAEL: Przyjdzie?
Nie wiem.
NEIL: Nie gadaliśmy. Nie odbiera.
Mal też próbował. Odpowiada sekretarka.
Ma jeden numer, nie ma sekretarki
i nikt nie odbiera.
Połowa tego, co wczoraj powiedziała Yoko nie jest...
Mówiła za Johna.
Nie sądzę, żeby tak uważał, a wy?
Nie, to...
John się nie odzywał, więc Yoko przejęła stery.
MICHAEL: George został?
W połowie spotkania...
PAUL: Poszedł.
Powiedział: „Na razie”.
Chodzi o to, że próbują być
tak blisko, jak się da.
TECHNIK REALIZACJI DŹWIĘKU
Chcą być razem.
I dobrze. Niech się kochają.
Nie ma w tym nic złego.
Wiele zrobiliśmy jako Beatlesi, więc... Myślę, że John...
Jeśli będzie musiał wybierać,
wybierze Yoko.
W porządku.
Nagrywamy?
Tak.
To zabawne, bo niedawno rozmawialiśmy
i John powiedział, że chce być beatlesem.
Tak.
MICHAEL: Pisaliście więcej, zanim się pojawiła?
- Tak. - Czy...
Mniej piszemy, bo nie graliśmy razem.
Mieszkaliśmy razem i graliśmy.
Te same hotele,
wspólne pobudki i wspólne dni.
Jak się spędza tyle czasu razem, wytwarza się więź.
A potem ludzie się od siebie oddalają.
Racja.
Prawdę mówiąc, nigdy nie graliśmy tak dobrze jak teraz.
To nam wychodzi.
Chodzi o spędzanie razem czasu.
Ciężko zacząć od zera, jak jest z nami Yoko.
Zaczynam pisać piosenki o białych ścianach,
bo wydaje mi się, że John i Yoko by tego chcieli.
A tak nie jest.
PAUL: Yoko jest w porządku.
Chcą spędzać razem czas.
Byłoby głupio, gdybym ja albo ktoś inny
im tego zabronił.
Jesteśmy wybuchowi, bo warunki pracy nam nie odpowiadają.
Nie powinno tak być.
„Nie możemy tak pracować. Nie zgadzamy się”.
Przesadzają.
To typowe dla Johna.
Nie można mu powiedzieć, by był rozsądny i jej nie przyprowadzał.
To jego decyzja.
To nie nasza sprawa. Nie wtrącajmy się.
NEIL: Ale musimy wypracować kompromis.
Jeśli oni mają pójść na kompromis,
to najpierw ja muszę.
Wtedy oni się zgodzą.
Szkoda, jak nikt z nas nie pójdzie ma kompromis.
Sądzę, że powinniśmy
wybrać jedną osobę,
która odgórnie powie, żeby nie przyprowadzać partnerek.
Wszyscy jesteśmy...
Za 50 lat to będzie zabawne.
Zerwali, bo Yoko usiadła na wzmacniaczu.
Coś w tym stylu. „Co?”
John ciągle ją przyprowadzał.
Co?
Nie dochodziło do żadnych awantur.
PAUL: Zadzwonisz do Johna?
NEIL: Mal próbował,
ale linia była ciągle zajęta.
PAUL: Ciągle?
RINGO: Wyślij telegram.
Trzeba ją uciszyć.
Jak myślicie, jak będzie wyglądała nasza przyszłość za dwa tygodnie?
O co się zakładacie?
Odwołajmy występ 18.
Powinien być 19.
Już jesteśmy dzień do tyłu.
Myślę, że pod koniec tygodnia
coś się wyjaśni.
Nawet jeśli nic?
Wieczorem rozmawiałem z Neilem o moim pomyśle na program TV.
Powinniśmy zaangażować redaktora z The Daily Mirror,
który zna się na fachu i przeszkoli zespół niesamowitych dziennikarzy.
W trakcie koncertu między piosenkami będą wiadomości.
Ale tylko z ostatniej chwili z każdego zakątka świata.
Nagrajmy trzęsienia ziemi.
Wiadomości z ostatniej chwili.
A na koniec powiedzą, że Beatlesi się rozpadli.
A jakbyś go przycisnął, to nie przychyliłby się do ciebie?
Nie wiem.
PAUL: I zostało ich dwóch.
Chcesz rozmawiać z Johnem?
- Z Johnem? Tak. - Wiesz, o co chodzi...
Świat chce ich zobaczyć.
Też bym się na nich gapiła.
Nawet jakby byli oddaleni o 60 kilometrów.
Wiwatujące tłumy, światła...
Wieczorem przesłuchaliśmy album Help!
i A Hard Day's Night. To ich brzmienie.
To byli oni przez 1,5 godziny...
To byli oni.
Mówię jako fanka.
MICHAEL: Jestem większym fanem od ciebie.
- Pokłócimy się o to? - Dobra.
Macie wspólne zdjęcie?
- Tylko niektórzy... - I co?
PAUL: Przyjdzie.
- Odpala... - Papierosa.
Udaje, że chce to robić.
Gdy cię nie było, powiedziałem Lindzie, że wszystko mi jedno, jak to zrobimy,
ale będę ci mówił, kiedy będziesz się mylił.
Pewnie. Świetnie.
Gdy będę miał rację, będę naciskał.
Jasne.
Inaczej przestanę być fanem i...
PAUL: O nie, kolejny cios!
„Nie zrobię programu, jak nie będzie po mojemu”.
MICHAEL: Też chciałem odejść.
Ale pomyślałem, że nikt by nie zauważył.
PAUL: Jestem obecnie przeciwny Afryce.
GLYN: A Brighton Beach? Nie musi być Afryka.
LINDA: Brzmi dobrze.
Nie wtrącaj się, Yoko.
MICHAEL: Kiedy będzie John?
PAUL: Za godzinę.
John przyjeżdża w porze lunchu.
Odbywa prywatną rozmowę z Paulem w jadalni.
Nie wiedzą, że ekipa filmowa
umieściła mikrofon w doniczce.
PAUL: Gdzie jest George?
JOHN: Nie chce tu być.
PAUL: Powiedział, że zrobi to z domu.
JOHN: Teraz na pewno.
Skoro on to i ja.
Tak.
Wolę nagrywać w domowym studio,
niż przez to z kimś przechodzić...
Jasne.
George mówił, że nie daje mu to już tyle satysfakcji,
ponieważ musiał pójść na kompromis.
Tak.
To jątrząca się rana,
której nie zaleczyliśmy,
a wczoraj pozwoliliśmy jej się pogłębić.
Nie daliśmy mu opatrunku.
A gdy jest źle, nasze ego stoi nam na drodze.
To próbowałem mu powiedzieć.
Wcześniej nakazałbym
zagrać tak, jak ja chcę,
ale w zeszłym tygodniu próbowałem sugerować,
- by grał jak chce. - Chodzi o to,
że teraz obaj mu to robimy
z powodu narastającego napięcia.
Trochę tak go traktujemy.
Wie, o co nam chodzi.
Tak.
Uważam, że ma rację.
Tak.
To powód naszego problemu.
Nie dogadujemy się.
Kiedyś to będzie dotyczyło nas wszystkich,
bo każdy będzie robił to tak, jak chce.
George będzie grał
nie tak, jak mu każę, ale po swojemu.
Boisz się, że jego gra
nie będzie odpowiadała twojej wizji.
Tak samo masz ze mną.
Tak.
Nie powiem ci, jak masz grać.
W tym problem,
gdybyś czasem mógł coś powiedzieć,
nawet:
„Posłuchaj, nic nie powiem o tym utworze, bo jest trudny.
Dam z siebie wszystko”.
Zawsze grałem takie kawałki.
Żałuję, że dawniej pozwalałem ci
zmieniać piosenki
wedle swego upodobania. Robiłem to ze strachu.
Tak.
I że moją jedyną szansą było przekazanie pałeczki George'owi
albo zainteresowanie go.
Jeśli masz jakieś sugestie do tekstów, pozwól mi wybrać te,
które mi się podobają.
To samo z aranżacją. Nie chcę...
Sam nie wiem.
Wiem, co masz na myśli.
Był taki okres,
że żaden z nas nie mógł się odezwać.
Tak.
Wszystko odrzucałeś.
Jasne, rozumiem.
Musiałem o tym mówić George'owi tak jak ty robisz ze mną...
Jasne.
...Jestem Paul McCartney. Wiele razy miałeś rację
i wiele razy się myliłeś.
Jak my wszyscy.
Jednak nie widzę rozwiązania.
Bo nagle osiągnąłeś wszystko.
Nie chcę, byś...
Mówię to, co myślę.
Nie uważam, że Beatlesi to tylko cztery osoby.
To jest praca, kurwa.
Powiem ci jedną rzecz...
Tak naprawdę chodzi o to,
że zawsze rządziłeś.
Ja byłem twoim zastępcą.
Nie zawsze.
Posłuchaj. Nie, zawsze!
Cóż, ja...
Będzie o wiele lepiej,
jeśli będziemy mogli wyrażać swoje zdanie.
„George, w »I've Got A Feeling« zagraj dokładnie tak, jak ja na basie”.
A on powie:
„Nie jestem tobą, nie umiem grać tak, jak ty”.
W tym roku zarówno ty, jak i my wszyscy, zachowujemy się tak,
że czuję się winny tego,
jak wygląda nasza relacja,
bo moglibyśmy zrobić więcej.
Nie obwiniam cię.
Nagle zdałem sobie z tego sprawę.
Nadal mam te same cele.
Instynkt samozachowawczy.
Wiem, co lubię. Pozwoliłem tobie i George'owi robić, co chcecie.
Wiem.
Jeśli naprawdę go chcemy, mogę się na to zgodzić,
bo to nas trzyma razem.
Sam nie wiem. Zakładam, że wróci.
Czy chcesz...
Jeśli nie, to nie. To inny problem.
Pewnie na starość się pogodzimy.
I wspólnie zaśpiewamy.
Po lunchu John zaproponował kolejne spotkanie z George'em.
Masz rację.
PAUL: Chodźmy teraz.
Spotkamy się z nim.
RINGO: I tak miałem iść.
Zapytajmy, czy jest w domu.
- Masz stymulanty? - Dobrze, Mal.
Mogę?
Mamy godzinę.
Chyba nic.
Pograjmy godzinę, by...
Wiedziałem, że musi być...
RINGO: Jest w Liverpoolu.
PAUL: Tak?
RINGO: Wraca w środę.
YOKO: Więc spotkamy się w środę.
PAUL: Tak.
W międzyczasie...
RINGO: Ćwiczymy?
PAUL: Tak.
Dobra. Sweet Loretta Marsh.
Marsh nie brzmi dobrze, nie? Jest zbyt...
Loretta Mary... To nazwisko powinno być...
Co tu jest napisane?
Loretta Marsh she thought she was...
Marsh.
Nie jesteśmy pewni, ale zapisz.
Musi być któreś z tych: „night”, „bite”, „right”.
Zwrotkę zostaw, bo może się nadać.
Brzmi dobrze.
- Kolejna. - Jo Jo Jackson.
- „Left his home in Arizona”, nie?
- Tak. - „But he knew it couldn't last”.
Nie pasuje. „But he knew it couldn't last”.
„Left his home in Tucson, Arizona”.
- Tucson jest w Arizonie? - Tak.
Tam kręcą High Chaparral.
Ma to sens.
Jo Jo wyjechał z domu, myślał, że będzie super.
Szybko okazało się, że będzie samotnikiem
jarającym kalifornijskie zioło.
To ma sens, ale źle się śpiewa.
Jo Jo?
Czego szuka?
Looking for a home to last
Nie, szuka...
Looking for a blast from the past
Raz, dwa, trzy.
Możemy iść do domu?
Omówmy koncepcję występu.
Musimy być bardziej elastyczni niż poprzednio.
Tak jak zmieniliśmy datę z 18 na 19.
Bo straciliśmy dzień.
Jutro zmienimy datę na 20.
A potem na 21.
MICHAEL: A tydzień później?
Właśnie. Jeśli George wróci.
Przesuńmy o tydzień.
O cały tydzień.
Zarezerwuj na cały tydzień, a w kolejnym odwołaj.
WYSTĘPY NA ŻYWO
To dość ruchoma data.
JOHN: Może zostawię moją ulubioną gitarę?
MICHAEL: Czyli jutro wrócisz.
Albo wyślesz po nią kuriera.
PAUL: Zostawię swoją setlistę.
To ostateczny dowód.
„Baby's in Black”, „If I Needed”, „Tripper”.
Jesteśmy elastyczni.
„I Feel Fine”, „Yesterday”, „I Wanna Be”, „Nowhere Man”, „Paperback”, „Long Tall”.
- Skąd są? - Ze starych koncertów.
Wiele starych utworów miało ustalone schematy akordów.
To coś wspaniałego. Gdy...
Gdy próbujesz znaleźć schemat akordów, zgadujesz...
DZIEŃ 9 WTOREK
...co robią muzycy. A oni naprawdę...
KLAPSER/ŁADOWACZ
To jak...
Stare melodie mają swój rytm.
Rzadko d niego odbiegają.
Nie znam się na tym. Mój tata jest w tym lepszy.
Pianino jest cudowne, bo ma wszystko.
Całą muzykę. Wiesz?
Można na nim zagrać każdy utwór.
To proste: raz, dwa, trzy, cztery.
Tak.
Jest bardziej skomplikowane niż trzy dźwięki,
- ale nadal... - Jasne.
- Zagrałeś tak samo? - Tak.
A potem nic cię nie powstrzyma.
Chyba że sam siebie powstrzymasz.
PAUL B.: Muszę sobie kupić pianino.
I został sam.
Dobrze! Cieszę się, że to słyszę.
- Hej, Paul! - Hej, Rich!
- Jak leci? - Dobrze.
W porządku.
Użyj dwóch rąk.
To tyle.
Panujemy nad sobą.
OPERATOR DŹWIĘKU
Ciekawe, czy Peter ma oryginalne nagranie.
Z naszego pierwszego razu. Było super.
Gordon dobrze to zrobił.
Gordon nie trafiał w wysokie dźwięki, więc...
pomijał je i powtarzał. Ale kolejnym razem się udało.
Stare wykonanie Petera i Gordona.
Właśnie.
PAUL B.: Piszesz utwory na pianinie czy gitarze?
Na tym, co mam pod ręką.
PAUL B.: Same przychodzą ci do głowy?
Tak.
Jedna dzisiaj rano.
Tylko dla ciebie.
Fajna.
Dzięki, Michael Lindsay-Hogg.
Reżyserze tej epopei.
John i Yoko udzielają wywiadu.
- Twoje pierwsze słowa. - Co?
Lata temu w Chiswick Park spytałeś,
co to za drzewo, a ja odparłem, że cis.
- Powiedziałeś, że to bis, a nie cis. - Tak?
- Myślałem, że to taki żart. - Tak.
Przyjechała scenografia.
- Tak, to prawda. - Super.
Nagramy wjazd pociągu?
- Nie. - Czemu?
Prawa autorskie.
To dokument.
Odwróćcie światła.
To dobre ujęcie, by oddać atmosferę.
- Tony, kurwa. - Jean-Luc Godard?
Dekoracje do Christiana Czarodzieja.
Moglibyśmy nagrać film.
Napiszmy scenariusz i nie marnujmy potencjału kamer.
- Zróbmy film. - Tak?
Róbmy filmy o pociągach.
Mamy zapas taśm, nie?
Mamy tysiące metrów taśm. Denis się nie dowie.
- Zróbmy niemy film. - Tak.
Zwolnijcie, przyspieszyć, jak odtworzymy,
bo zabawnie się to ogląda.
Tak.
Możemy go nagrać w klubie? Tam jest dobra atmosfera...
Właśnie. Jesteśmy w kapeli.
Sprzedajemy dragi.
Glyn, chcesz być tym dobrym?
Smutno ci?
Chce być dobry.
- Łobuz, który się zmienia. - Tak.
- Sentymentalność. - Twardy diler narkotyków...
- Chce dobrze. - ...odnalazł Boga.
Ringo jest nauczycielem, który go odwiedza.
Mal to skorumpowany glina.
MAL: Nic im dobrowolnie nie powiem.
Nie marnujmy czasu na wizji.
Tony nakręci. Dziś zrobimy film.
Nie. Tony jest paserem.
- Mogę grać? - Glyn wyrzuca dragi.
RINGO: Jako znak drogowy.
O ile będę wyglądał szczupło.
- Dasz radę to przewlec? - Nie.
Jak tak zrobisz, to zawiśniesz na tyłku.
Pomocy, bez nóg.
Widziałeś Dobry, brzydki i zły?
- Nie. - Świetnie.
W tym problem. W połowie zaczynasz panikować.
Okazuje się, że masz lęk wysokości.
Nie ma jak show-biznes.
Co to? Na górę i z powrotem?
Kiedyś umieliście...
RINGO: Kibicie Chelsea wisieliby i nie mrugnęli okiem.
Kiedyś... To byłem ja!
Jeszcze chwilę, to niebezpieczne.
Dobranoc.
Mamy to.
To by było na tyle.
Zabawne, że o tym mówisz...
Podobało mi się zbliżenie kamery.
- Chyba nagrali... - Właśnie.
- ...to, co chcesz. - Tak.
Mamy okazję pogadać.
To jedyna okazja. Wszyscy...
Tylko Cliff robi swoje...
W 1959 porzuciłem duchowieństwo.
Chciałem dzieci.
Najpierw była Rosie.
- Jak większość. - Była parafianką.
Tak naprawdę wielu z nas z nią zaczęło.
W salach prób.
John Rowes będzie na Midem Song Festival.
Nie jest?
Wylatuje.
- Widzę, że rzuciłeś palenie, Richie. - Tak.
Dzisiaj po południu omówimy
znaczenie religii dla gwiazdy muzyki pop.
Naszą gwiazdą jest
Tumble Starker.
RINGO: Słabo mi.
Dennis znowu się zmartwi nagraniem.
Nie mów mu, że nagrywasz.
- Jak leci? - Dobrze.
Witaj w Panoramie.
Cześć.
Jak leci? Miło was poznać.
Mamy szczęście i dziś wieczorem
jest z nami pan Peter Sellers,
który da nam numer trzy.
Tak.
Panie i panowie, numer trzy.
- Trzy. - Co wy na to?
Numer trzy od Petera Sellersa.
- Kolejna runda. - Numer trzy.
Jeśli ładnie go poprosicie...
AKTOR
- ...zrobi numer pięć. - Być może.
Moja piękna Sally.
Masz wszystko, czego potrzebuje wujaszek John.
Możesz wygrać sławnego, wolnego beatlesa.
Wyślij nam 39 nakrętek.
- Obudź się, Lennon. - Tak, obudź się Lennon.
O czym rozmawiamy?
- O filmie. - O problemie.
To improwizowany mikrofon.
To dokument o pracy Beatlesów.
To spontaniczny dokument.
Nie chcieliśmy trzymać tego w sekrecie.
Musieliśmy o tym opowiedzieć.
Chcemy się podzielić tym, co mamy.
- A mamy to. - Albo tym, czego nie mamy.
W tej chwili siedzimy i pozwalamy sobie
na poczucie wstydu. Robimy to codziennie.
- O tak. - Numer dziewięć.
Rozmawiasz z dziewiątym najlepiej ubranym piosenkarzem pop na świecie.
- To nie byle kto. - To Judy Garland.
Uważaj, Tom Jones.
Co ty na to, Peter?
MAL: Herbaty?
Dzięki, ale muszę spadać.
Miło było poznać.
Wszystkich.
- Na razie.
- Pa. - Nie wytrzymał.
Pa, pa.
- Idź. - Dobrze.
- Dobra. Idę. - Pa.
- Tędy. - W drugą stronę.
Tędy.
W porządku.
Nie zostaw nigdzie strzykawek.
Mamy złą reputację po tym, jak aresztowali Johna.
- Naprawdę źle się czujesz? - Nie, tylko...
Czuję się kiepsko, ale muszę trzymać fason.
Nie ma co zgrywać bohatera.
Nie odpuszczę.
PAUL: Jeszcze chwila i Ringo będzie miał dość.
Rano byłem w CBS.
- Przespałem połowę wywiadu. - Tak?
Dopiero do siebie dochodzę.
Po nocy.
Po prostu źle traktuję swoje ciało.
Tak. Późno poszedłem spać.
Byłem zjarany i oglądałem filmy.
I tak bym nie dał rady.
Czy musi pan to robić publicznie?
Jesteś zaproszony na lunch.
Ale tak nie można.
Jak mam być o 10.00, powinienem być o 10.00.
Wstajesz o świcie, kładziesz się o zmroku.
Ringo zawsze, Harry nigdy.
Jasne.
Kończymy wcześniej?
Chyba tak.
Zaczniemy jutro wcześnie?
Tak, dam radę.
Tak.
„When I was younger, so much younger than today,
I never needed anybody's help in any way.
But now my life has changed in oh so many ways”.
Nie możemy tego tak ciągnąć.
- Ale robimy. - Właśnie.
Chyba tak. Ale nie możemy.
Potrzebujecie agendy pracy.
A nie bezsensownego miotania się w kanionach umysłu.
Celu w życiu.
Wyprawy na złoty statek.
Wszyscy razem.
Wędrówka bez celu nie jest imponująca.
Jest nudna.
„When I touch you, I feel happy inside.
I can't hide. I can't hide”.
- „Ask me why, I'll say I love you”. - Potrzeba agendy.
Celów na każdy dzień.
- To trudne, nie? - Trudno temu sprostać.
MAL: Ile kawałków chcecie zagrać?
Planuję 11.
Od 12 do 14, Mal.
Wybór sześciu.
Kilka gotowców i prawie gotowych.
GEORGE M.: Ringo może zagrać długą solówkę.
RINGO: Przez 1,5 godziny.
Rozmawialiśmy wcześniej.
O przepaści między nami?
O wyrwie.
Ale też o dokumencie, który was spowalnia. Jak to zrobić?
Serio? Wręcz przeciwnie, śmigamy.
Właśnie.
„Loop de loop”, jak mawiał Frankie Vaughan.
Jednonogi fenomen.
Ringo powiedział, żeby dokument pokazał prawdę.
Chyba tak robimy.
Dawno temu na asfalcie
żył sobie mały bagaż, który miał ogromny problem z prawą nogą.
Chodził po lekarzach, ale nie dawali mu nadziei.
Aż pewnego dnia...
Szczęśliwe zakończenie.
Sir Joseph.
Chodzi o sprawę z FBI.
Potrzebuję miliona
i pisemną aklamację Dicka Jamesa.
Wiem, że jest twardy.
Bali się, że sobie zwalimy.
YOKO: Z czego się śmiejecie?
Mówię o harcerzach, którzy nie mogą się masturbować.
To kuszące, jak się nosi szorty.
Gdyby nosili długie spodnie, może mieliby szansę.
Od tego się nie ślepnie, tylko bardzo psuje się wzrok.
Czyżbyś mówił z doświadczenia?
Dobra. Gitary?
- Myślałem, że to robią. - Tak, ale nie możesz...
Mógłbym zaśpiewać połowę utworu, który pisałem.
Chodźcie.
Świetnie się bawiłem.
Chce dalej robić próby?
Czy chcecie się przenieść do EMI i nagrać zwykły album?
To zależy od tego, kiedy...
Przerwijmy kręcenie. Dla zasady.
- To znaczy... - Ale...
- Koniec nagrywania. - Serio, Jim.
PAUL: George jest w Liverpoolu
i wraca jutro.
JOHN: Jutro się z nim spotkamy?
Tak.
Jutrzejsza próba jest odwołana.
John, Paul i Ringo spotkają się z George'em.
Spotkanie jest miłe i konstruktywne.
Beatlesi uzgadniają zmiany w związku z projektem Get Back.
Nie będzie programu w TV na żywo.
Przeniosą się do swojego nowego studio nagraniowego Apple w Londynie.
Studio wybudował dla nich Alexis „Alex Czarodziej” Mardas.
Beatlesi przeniosą się do studio w piwnicy w poniedziałek.
- Gotowi? - Tak.
Podłączam.
- Podłączone. - Działa.
DZIEŃ 10 CZWARTEK
Chyba idziemy.
Ostatni dzień w Twickenham.
Steve, wyłącz dwójkę.
Paul nagrywa krótkie demo.
Poczekajcie.
George przyjeżdża do Twickenham na spotkanie z Glynem.
Jadą do Londynu sprawdzić Apple Studio.
NIEDOWIDZĄCY
George i Glyn są zaniepokojeni tym, co widzą.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć.
Sprzęt Alexa wytwarza nieakceptowalny poziom zniekształceń i syczenia.
- Glyn wysyła S.O. - S do George'a M.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć.
STUDIO NAGRANIOWE
Przenośny sprzęt nagraniowy jest transportowany
z EMI.
Dave Harries, Keith Slaughter i zespół z Abbey Road
pracują przez weekend, by podłączyć sprzęt.
Powstaje studio z 8-ścieżkowym rejestratorem
z dwóch połączonych 4-ścieżkowych konsol.
Dźwięk przechodzi do 8-ścieżkowego rejestratora George'a Harrisona.
ROSYJSCY ASTRONAUCI POD OSTRZAŁEM
DZIEŃ 11 PONIEDZIAŁEK
W poniedziałek rano studio nie jest całkiem gotowe.
Beatlesi będą nadal ćwiczyć. Od czwartku będą nagrywać.
Pierwszego dnia kamery nie są wpuszczone do studia.
Nagrywamy od około dwóch tygodni
i codziennie byłyście przed Twickenham, a teraz tutaj.
Jesteście tu całymi dniami. Dlaczego?
Chcemy ich zobaczyć.
ZAKAZ WEJŚCIA
Co myślicie o Johnie Lennonie i jego związku z Yoko Ono?
SUE: Jest w porządku.
Ale to jego wybór, nie?
- Nie martwi was to? - Nie.
To nie nasza sprawa, nie?
Tak, dobra odpowiedź.
Czytałyście w gazetach o możliwym rozpadzie zespołu.
Co o tym myślicie?
EILEEN: Nie chcę, żeby się rozpadli,
ale przychodzę tu
tylko dla Paula, więc to bez znaczenia.
Chcę go po prostu zobaczyć.
Co chciałybyście, żeby zrobili?
- Ale pytanie. - Koncert.
Koncert na żywo.
- Jakikolwiek. - Tak.
DZIEŃ 12 WTOREK
Wspaniała odmiana po Twickenham.
Cieszę się z tej zmiany.
Nie podobało mi się tam.
- Było za duże. - Tak?
Jak na nasze potrzeby.
Tu jest fajniej.
Od dziś jestem na diecie.
- Jakiej? - Nic nie jem.
Biedaczysko. Czemu?
Czuję się trochę gruby.
Nie podoba mi się moje odbicie w lustrze po kąpieli.
Za dużo mnie.
Wszystko będziecie robić tu, a nie w EMI?
- Jeśli nie ma większych potrzeb. - Zobaczymy, jak usłyszymy.
George się cieszy, że czasem trzeba coś forsować z EMI.
Jakość nagrania będzie lepsza.
Tak.
Dźwięk będzie lepszy.
RINGO: Tak będzie lepiej,
bo sami sobą zarządzamy.
Przywitałeś się z Fredem?
Mikrofony znikną, gdy się podłączymy.
- Które? - Na żurawiach.
Są do nagrywania prywatnych rozmów
na sali.
Prywatnych rozmów?
Musimy dziś zacząć działać.
Wczoraj był dobry dzień.
To twoje zdanie. Mówię o swoim.
- Tak, lepiej działaj. - Długo pracowałeś?
Do 19.20.
Mogło to trwać dłużej.
- Hej. - George.
- Wyglądasz całkiem... - Różowo.
- Schludnie i porządnie. - Nawet czysto i porządnie.
Wczoraj było dobrze?
- Pytam o pracę. - Tak.
- Dobre wibracje. - Tak.
Cześć, Glyn. Jak leci?
Cześć, Glyn.
- Cześć. - Co robimy?
Co oni robią?
Przyszli na ciebie popatrzeć.
Kto może wyłączyć nawiew? Mal?
Bardzo tu zimno.
Słuchałem... Mówię to wszystkim. Znacie Around the Beatles?
- Tak. - Zrobiliście super brzmienie.
Nadal chcą nagrywać na żywo bez edycji i dogrywek.
Odsłuchałem w weekend. Dobrze nam poszło.
To prawda.
W pierwszej połowie są mocniejsze kawałki, a drugiej
takie jak „Love Me Do” i „Please, Please Me”.
Te mocne brzmią genialnie. Wszyscy krzyczą.
Ale dźwięk był super.
Kocham, jak gracie rock'n'rolla.
George, zanim zapomnę. Gdzie...
YOKO: Gdzie kupujesz klasyczne nuty?
Płyty z klasyką?
YOKO: Nie, nuty.
JOHN: Na pianino.
W dobry sklepie muzycznym. Są w okolicy.
Jak Chappell's?
Tak.
Mimo że program został odwołany, Michael nadal nagrywa.
Wykorzysta materiał w filmie fabularnym o Beatlesach.
Powinniśmy się spotkać.
Omówmy, czy gramy na zewnątrz, czy przyjdą ludzie.
Nadal planują
występ na dworze jako zwieńczenie filmu.
Nadal chcecie wystąpić przed publicznością?
Tak. Zrobimy to w ten weekend?
Powinniśmy ustalić termin.
Glyn Johns ma inny projekt w L.A.
Ma ograniczony czas, by ukończyć pracę z Beatlesami.
Problem z Glynem jest taki...
Chciałbym, żeby dokończył, skoro zaczął.
To byłaby nierozsądna zmiana.
Wiem.
KONIEC PIĘKNEJ PRZYJAŹNI?
„Narkotyki, rozwód i kryzys wizerunkowy”.
Piszą, że: „To nie była ich pierwsza bójka”.
Tak.
Chcę dorwać jedynie Housego.
autor
Zaskakujące informacje z zeszłego tygodnia.
To wierutne kłamstwo.
Oby nie napisali, że pobiłem Maharishiego.
Na pewno Derek przeczytałby to zawczasu
i wysłał do nich telegramy.
Z gratulacjami.
Dzień dobry, Denis.
Widziałeś Michaela Housego?
- Jest ryzyko pozwu? - Nie.
RZECZNIK PRASOWY
- A rękoczyny? - Nie.
Mówił, że do tego nie doszło.
- Mówi, że tak. - Nie.
- O kurczę. - Tak.
Raz na pewno doszło do bójki.
- Powiedział, że chyba. - W przeszłości. To kłamstwo.
Nigdy do nich nie doszło, oprócz talerza z obiadem w Hamburgu.
Świetne zdjęcie.
Rozsądny George Harrison przemawia.
Przeczytałem przed łamigłówkami.
Wczoraj widzieliśmy wstępny montaż The Circus.
Chciałbyś zapowiedzieć Stonesów?
Michael kończy The Rolling Stones' Rock and Roll Circus.
Co to?
Nie nagraliśmy zapowiedzi The Rolling Stones.
Rozumiem.
- Jakiego rodzaju... - Powiesz:
„Panie i panowie, przed wami: The Rolling Stones”.
Albo coś takiego.
- Jeśli to proste, to spoko. - Tak.
Panie i panowie, przed wami: The Rolling Stones.
- Widziałeś Hancocka? - Tak.
Dobrze gram.
To Keith Moon.
Widzisz? Z włączonym dźwiękiem...
Podkręć atmosferę, stary.
Umiesz żonglować?
- Tylko to... - Patrz.
Brak koordynacji.
Nie umiem żonglować.
Ringo, umiesz żonglować?
Zrobiłem dziurę w ścianie.
Na trzy.
Mój rock'n'rollowy palec krwawi
Mój rock'n'rollowy palec mnie boli
„Dziś w sądzie Harrison odpowie na zarzut napaści”.
George'owi grozi areszt
Inaczej sąd wyda wyrok skazujący na areszt.
Harrisona oskarżono o napaść na fotografa rok temu w maju,
gdy wraz z Ringo opuszczali klub nocny”.
Hej!
PA jest przed czy za ogranicznikami?
Później, nie?
Chcą nagrywać, ale Glyn nie jest gotów.
Możemy ustawić głośniki dalej za Paulem?
Glyn
Kiedy będziesz gotowy nagrywać?
Ne wpięli ich?
Jeszcze nie?
Brak odpowiedzi.
Nie szkodzi. Czyli jeszcze nie?
JOHN: Co to?
Mal przynosi nowy pomysł Magic Alexa”.
Alex to wymyślił.
Stworzył obrotowy gryf, który łączy bas
z gitarą rytmiczną.
Jak to stroić?
To model dwustronnego basu i gitary rytmicznej.
Co?
- Chyba... - Dajmy mu 500 000 £.
To chyba dobry pomysł.
- Tak! - Bas i gitara...
Dajmy mu za sam prototyp!
Wezmę go na koncert.
To może być niegłupi pomysł.
Nigdy...
Musiałyby mieć mniej stron.
Proszę bardzo, oto on.
- Dwie strony. - Dwie i jedna...
Wszystkie struny otrą ci dłonie.
JOHN: Niech stworzy prototyp.
Oby był dobry!
- Glyn, zajmiesz się PA? - Pomyślmy o...
Jeszcze nie mieliśmy dobrego dźwięku z PA.
Jeśli mamy nagrywać tutaj, ściągnijmy PA.
Nic, co usłyszeliśmy, jeszcze nas nie powaliło.
JOHN: Chyba czas
coś nagrać,
skoro wszystko jest gotowe.
- Zróbmy z tym coś. - Nie mam pojęcia.
PAUL: Czuję się jak na The Top Ten w Hamburgu.
To brzmiało super.
W porządku!
Podwieziesz mnie?
Podwieziesz mnie dziś?
Masz po drodze, nie?
Dobrze.
- Zrób coś dla nich. - Dobra, chłopcy.
Dobra, panowie.
Ochłońmy choć raz i zacznijmy dla odmiany działać.
Przytrzymaj i się nie ruszaj.
Kolejny oryginalny utwór Lennona i McCartneya...
PAUL: Kevin, masz listę?
- Tak. - Dzięki.
„All I Want Is You”, „The Long And Winding Road”,
„Bathroom Window”, „Let It Be”.
- „Bathroom Window”? - „Across the Universe”.
„Get Back To Where You Once Belonged”, „Two Of Us On Our Way Home”,
„Maxwell's Silver Hammer”, „I Got A Feeling”,
„Sunrise”, „I Me Mine”.
„Sunrise”?
„All Things Shall Pass”.
- O rany... - Czy oni...
Zaskoczyłeś mnie.
Myślałem, że nie było mnie dzień, a oni nauczyli się grać.
Tam.
Jeśli nagrywamy album,
zacznijmy od razu.
Chyba zaśpiewamy je na żywo przed kamerami.
Zajmie nam to pół godziny.
To nie ja, nie?
- Ja? - Mikrofon sprzęga.
Przestaje, jak mówię do mikrofonu...
GLYN: Ściszysz bas?
- Możesz? - Jasne.
Będzie „roadhog” zamiast „skylight”, mimo że jest ładniejsze.
W ogóle mnie nie słuchasz.
- Masz rację. - Wiem.
Co to?
Delikatny Leslie.
Myślałem o „con a Lowrey”, ale źle to brzmiało.
- Tak. - Con a Lowrey...
Więc zmieniłem na „dog a boney” Paula.
- Miałeś „cadge a Leslie”. - Tak, „cadge a Leslie”.
Musimy grać w D i B.
Czy możemy już zaczynać?
PAUL: Nie wiem!
JOHN: Słyszą nas?
Glyn nas słyszy. Prawda?
Idzie do nas.
Tak, Glyn?
Wielu rzeczy brakuje. Późnym popołudniem...
Nie wiemy, gdzie co jest.
W sumie...
GLYN: Gdy pójdziecie na lunch,
skończymy przygotowania.
RINGO: O 15.30 idę do lekarza.
- O nie! - A właśnie, że tak!
KONIEC PIĘKNEJ PRZYJAŹNI?
„Koniec pięknej przyjaźni”
Autorstwa Michaela Housego
„Wczoraj podczas próby doszło do awantury z powodu
narastającego napięcia wywołanego zbytnią bliskością.
John, George, Paul i Harold
obrzucili się obelżywymi słowami”.
„Mistyk, który stracił magię Beatlesów”.
„Jest z niej obdarty”.
„Ludzie są przejęci, że dotychczas mili chłopcy
tak nagle zmienili się w dziwaków”.
Słyszałem, że to zagrał.
„W połowie lat 60.
osobisty blask Beatlesów
zaczął przybierać rdzawy kolor.
„Specjalnie nie mówię o Ringo,
ponieważ nigdy nie miał skłonności
do dziwaczności.
Lennon był szczęśliwym mężem.
McCartney się statkował, a George Harrison miał się żenić.
Życie Beatlesów było usłane różami.
Ale to stare dzieje”.
„Poszli swoimi drogami, znaleźli nowych przyjaciół
i przestali na sobie polegać
w kwestii wspierania się i spędzania razem czasu.
Do czego to doprowadziło?
Nie skłamię, jeśli powiem,
że niemalże doprowadziło to
do ciągu niefortunnych zdarzeń.
Dzisiaj wszyscy się wstydzą
na myśl o ich dziwacznych przygodach
i zachowaniu.
Eskapady Harrisona z jego tajemniczym przyjacielem z Indii
zatrwożyły Paula i Ringo.
Obaj postanowili sprawdzić,
czy nic nie tracą”.
„Narkotyki, rozwód i kryzys wizerunkowy
wpłynęły na ich tok myślenia.
Uznali, że zachęca się ludzi
do nienawiści wobec zespołu”.
„Jednak to nie przyczyniło się do rozpadu grupy.
Każdy z nich jest utalentowany,
bez dwóch zdań,
ale ich zarobki są w dużej mierze uzależnione
od ich występów jako zespół”.
PAUL: Dopóki nie będą obłędnie bogaci
albo na dobre zniechęceni do występów,
zostaną razem ze względów finansowych.
Ale nie mogę jednoznacznie powiedzieć, że ta czwórka przyjaciół,
nieodwołalnie ze sobą związana,
rozpadła się na dobre.
„Nigdy nie będą tacy jak wcześniej”.
Dobrze.
- Dobrze. - Gotowy, George?
Zaczynamy, Glen.
Gotowi czy nie.
- Glyn. - Nagrywam.
- Dobra, panie i panowie. - Dobra.
„All I Want Is You”.
Pierwsze nagranie.
Panie i panowie, przed wami: The Bottles.
PAUL: Posłuchajmy.
Posłuchajmy tego.
- Co, gdzie? - Tam.
- Tam? - Tak.
Dobra, czemu nie.
- Nie... - Nie, John.
Proszę, nie zapeszaj.
JOHN: Brzmi tak samo jak tam.
Bardzo mi się podoba.
Jestem zadowolony.
Jak im się nie podoba, to nie wiem, czego chcą.
To nasze brzmienie.
Panie i panowie, przed wami: The Bony Rolls.
„I Dig A Pygmy” autorstwa Charlesa Hawtreya i naszych wzmacniaczy!
Faza pierwsza, w której Doris zalicza.
Ringo!
Richie!
Chodź tu!
Jeszcze raz.
Glyn chce, żebyśmy zagrali jeszcze raz.
Zadowolimy go?
Dobra.
Moglibyśmy zagrać nieco ciszej.
Zgadzam się.
Gdy powiem „och”, też powiedz „och”.
Jasne!
Po „wind blow” oszalałem.
Wiatr mnie zdmuchnął.
- Jego myśli rozwiane... - Zadął wicher.
...turlał się jak papierowy kubek.
„Blew a roadhog”. Lepiej.
„Blew a roadhog”.
Mknie dziko jak ślepy pies.
Gdy zakrada mi się do majtek.
- Jestem tekściarzem. - Tak, jest.
Richard Rogers nie dorasta mu do pięt.
Masz za długi język!
„I feel a wind love?”
Teraz to „wind love”.
- Wymyślam na bieżąco. - To twój sposób?
Chcę, żeby to szło tak...
Tu będzie bas.
Spróbuj zagrać normalnie na cztery.
W takim rytmie.
To początki zwrotek, nie?
Tak.
Tak teraz robię.
To nie idzie tak...
Wysoko albo ciężko. Słychać...
Perkusja nic nie robi. Tylko bas nadaje rytm.
Nie mamy podwójnej stopy. W sensie, drugiej.
Paul, czy tak będzie na cztery?
Grasz na hi-hacie?
Nie wiem, może...
Jeśli tak, to czy używasz dużych talerzy?
- Tak robię. - Tak.
Po 40 latach na pustyni Nie mógł znaleźć jaj
Do której pracujecie?
- A która godzina? - 19.00.
To już starczy.
Raz, dwa, pięć, sześć!
Tutaj brzmi dobrze, prawda? Nie ma większej różnicy.
Mikrofony są bardzo blisko, więc nie wiesz,
Na taśmach tego nie słychać.
Dobrze słychać instrumenty strunowe. Ty jesteś dalej od mikrofonu.
- Tak? - Rozumiesz?
Wyobraźcie sobie, że moglibyśmy zagrać tak w The Cavern.
Byliśmy tam, nie?
Mam kolejną zabawkę.
Chciałbyś dodać pianino?
Tak, ale jak to zrobić?
Bo zostanie tylko jedna gitara.
- Potrzebujemy kogoś. - Tak.
Jakiegoś pianisty na stałe.
Tego od Stonesów.
- Kogokolwiek. - Hopkinsa.
JOHN: Gdyby Beethoven żył, miałby aparat słuchowy i pianino elektryczne.
Plusk, plusk.
Nie zawiedź mnie, skarbie!
AKTOR KOMEDIOWY
„She Came In Through The Bathroom Window”.
Nie mam pojęcia.
Akordy w A, jak w utworze „Diana”.
- Gram to na pianinie. - Tak.
To świetne pianino.
- Najlepsze. - Tak, ale już miałeś jedno.
- Wiem, ale nie było... - Fendera.
Nicky Hopkins ma takie.
Miałem jedno przez dwa lata w domu, ale nie tak dobre.
Pewnie to prototyp. Brzęczy, jak stare pianino.
Właśnie tak.
W refrenie musimy zagrać konkretniej.
Tak...
I do tego wokal.
Wszystkie takie są.
Powinny być trzy części, jedna za drugą.
Z pewnym...
Z czymś w tle...
Bardzo subtelnym.
Musimy zagrać pozostałe, które umiemy.
- Krótkie fragmenty. - Zacznij grać.
Skupimy się jutro na harmoniach?
Musimy je umieć tak, żeby zagrać z pianinem elektrycznym.
Inne zespoły mają je na scenie.
Widziałem w telewizji, że na nich grają.
GEORGE: Potrzebujemy jeszcze jednej osoby.
I tyle.
Chodź.
- Tak. - Idź do domu.
Idziemy z Ringo.
Do jutra.
O której przyjdziesz?
Punktualnie o 11.00.
Albo o 13.00.
Ale punktualnie.
Miałem pomysł na program TV.
Zawsze graliśmy w jeden sposób...
- Harmonia? Dobra. - Masz rację.
Riffy na gitarze, harmonia na pianinie.
Dzisiaj historia się powtórzyła.
- Tak. - Co do joty.
- Mówisz o głosach? - Tak.
- Jasne. - Tak.
Musimy śpiewać czysto.
Przejdźmy do riffów.
Lubię ten moment, wiesz?
Tak.
- Do jutra. - Dobranoc.
- Tak. - O 11.00.
Dobranoc.
Pa.
Dobrej nocy.
- „George Harrison mówi: »Trudno«”. - Michael Housego?
- Widziałeś to? - Nie.
W Mail na kolejnej stronie jest twoje zdjęcie.
Piszą o Francji...
DZIEŃ 13 ŚRODA
„»Trudno« mówi beatles,
który po pijaku zniszczył garnitur wieczorowy i aparaty”.
To ma związek ze mną.
„Harrison zgodził się zapłacić Bebertowi 425 £ odszkodowania”.
Niesamowite, że o tym piszą, mimo że nie ma z tobą
- nic wspólnego. - Tak.
Jakby mieli plastikową lalkę z twoją podobizną,
którą bawią się wedle upodobania.
Dzień dobry. Kolejny piękny dzień. Dzień dobry, kamero.
Panie i panowie, przed wami: The Rolling Stones.
Czuję powiew ciepłego powietrza. Bosko.
GLYN: Studio już wygląda jak chlew.
Neil uważa, że w Ameryce wydrukują swoją.
Na pewno.
Wiesz, że nie lubię, jak coś
idzie do USA za małe pieniądze.
- Zrobią reprint. - Rozumiem.
Album będzie miał tytuł Postcard.
Autorstwa Mary Hopkin?
Tak.
Poprosiliśmy firmę od pocztówek,
by umieścili jedną na okładce płyty.
- Nie ma tekstu na okładce. - Tylko jej zdjęcie.
Jest tylko jej kilka zdjęć.
- Pocztówka? - Tak.
FOTOGRAF
- Bliscy Hopkin. - GLYN: Słychać?
- To działa? - Tak.
- O rany. - Czeka nas owocny dzień.
Kolejnym razem przynieś tamburyn.
Dobrze.
- Twój tost był nieświeży czy... - Tak.
- Przyniosą więcej. - Z marmoladą, Kev?
Dzięki.
John, zagrasz E?
Tak.
Świetne.
Chcesz, Michael?
- Te ściany? - Tak.
- Nie są potrzebne. - Odbijają promienie.
- Ciepło? - Tak.
- Masz rację. - Paul, ja...
Ty pewnie mieszkałeś w szklarni.
Uczyłem się o tym.
Paul, chcę spytać Neila,
czy Primrose Hill ma wolny termin.
Mogę?
Zapewne tam odbędzie się koncert.
Fajnie byłoby o tym nie mówić.
Stąd pomysł z Afryką.
Jak zaczniecie grać, ludzie zaczną przychodzić...
Podoba mi się ten pomysł.
PAUL: Jeśli to potrwa dwa dni,
to będzie dobrze.
Będziemy mieli harmonogram
i grali według niego.
Tak. Sądzę, że to się odbędzie
drugiego dnia.
PAUL: Pewnie jakoś magicznie
wyjdzie z tego koncert.
Czyli mniej więcej za tydzień?
Tak.
Mal, kupisz przenośne wentylatory?
- Zaraz będzie inżynier. - Potrzeba wentylatorów.
Paul, zmieniłeś brzmienie
na basie
od wczoraj?
Tak.
Więc nigdy nie zagramy tak samo dwa dni z rzędu?
- Nie sposób tego spamiętać. - Jasne.
Nie podoba mi się ten wzmacniacz.
Słychać tylko bas.
Widziałeś Fleetwood Mac w Late Night Live?
- Byli super. - Tak?
Wokalista jest świetny. Super wygląda.
Śpiewa bardzo cicho.
Nie krzyczy.
Tak sobie śpiewał...
Trochę jak Canned Heat.
Tak, tylko lepiej.
Było ich tylko czworo, nie?
Ale są naprawdę dobrzy.
Zawieszony dźwięk gitary brzmi lepiej.
Kocham to brzmienie Canned Heat.
Dobra, Glynis.
- Gramy? - Dobra.
Spróbujmy.
Dość Canned Heat. Czas na Beatlesów.
- Zróbmy to jak Beatlesi. - Nagrywam.
Bardzo dobrze.
Nawet końcówka ci wyszła.
- Na pewno... - Lepiej nam idzie.
To nie Ricky & The Red Streaks.
Jesteśmy jak wino.
To trudna piosenka.
Jest za ciężka, żeby tyle razy ją grać.
Nie ma czasu na oddech.
Próbuję na różne sposoby.
Zmieńmy format.
- Zagrajmy „I've Got a Feeling”. - Dobra.
Teraz D.
Przed chwilą miałem harmonię.
John?
GLYN: Możesz ściszyć basy na gitarze?
Bardziej.
Opowiem ci, co czuję.
Jeszcze odrobinę.
Z basem jest lepiej.
Co z tobą?
- Nie słyszę. - Bądź basowy.
- Co? - Basowy!
Słyszę buczenie, jak nie jest głośno.
No tak.
- Ringo. - Tak?
GLYN: Tam-tam jest przytłumiony?
- Przytłumiony? - Tak.
Nie.
Jedynym tłumikiem jesteś ty, Glyn!
- Chcesz jednego? - Tak.
Powinno pomóc.
Na osiem.
Tak!
- Tak. - Dobrze.
Odsłuchajmy tę piosenkę.
Śpiewaj, Paul!
- Mam sen... - Po południu miałem sen.
Tak, miałem sen.
Miałem sen po południu.
- Miałem sen. - Super, nie?
Że wszyscy ludzie
się zjednoczą.
Słyszałeś Kinga?
- Nie. - Niesamowity.
Po południu miałem sen, dzieci.
Śniło mi się, że czarne i białe dzieci będą żyć razem.
Chodzić ręka w rękę.
Jak wiersz.
JOHN: Mógł być prezydentem.
- Tak. - Jak poeta.
- Jego głos... - Jak Alfred Tennyson.
„Po południu miałem sen”.
Nagraliśmy coś, co możemy odsłuchać?
- Nagrałeś ostatni? - Tak.
Chcę powiedzieć...
- To studio jest w porządku. - Nada się.
Jesteśmy tu od dwóch dni
i mamy tymczasowy sprzęt,
bo się pośpieszyliśmy.
- Co to? - Tylko ci dekoratorzy...
Powiem: „I Wanna Hold Your Hand”, płyta 1932.
Złote płyty!
Zróbmy to.
Udekorujmy ścianę
złotymi płytami.
Jak zdejmiesz je ze ściany Mimi.
Takie rzeczy się nie dzieją.
Przecież on...
Do końca.
Może mógłbyś...
Teraz mamy... Możemy to robić naprzemiennie.
Wszystko.
Dodać parę rzeczy.
Przy „all I need, all I want, everything has got to be” może zagrać...
- Ten. - Na tym etapie jesteśmy.
Zazwyczaj robimy jedno nagranie.
Potem wokale.
- i wykańczamy. - Dodajemy...
I mamy gotowe nagranie.
I myślisz sobie, że trzeba było coś zmienić.
- Tak. - Tak jest.
- Próbujemy przyspieszyć. - Tak.
Sądzę, że to da radę.
Muszę tylko zmienić rytm.
Musi być jedno... Teraz nie jest ani jedno, ani drugie.
I potrzebujemy tego dla...
Zespół poznał Billy'ego Prestona w Hamburgu
w 1962 roku, gdy grał z Little Richardem.
Często patrzył, jak grają i poprosił, by zagrali A Taste of Honey.
Jak leci? Jak leci, mały?
Dobrze cię widzieć.
Billy jest w Londynie. Ma występ w telewizji.
Chyba urósł.
- Cześć. - Dobrze cię widzieć.
- Ciebie też. - Tak.
To niesamowite.
Przyszedł się przywitać i nie wie, że Beatlesi szukają klawiszowca.
W każdym utworze jest pianino
i zazwyczaj robimy dogrywki.
Ale tym razem ma być na żywo.
Byłoby super.
- Na żywo dla nas... - Tak.
...piosenka po piosence.
Ale musimy mieć klawiszowca.
- Może byłbyś chętny? - Pewnie. Super.
- Będziesz na albumie. - Żartujesz.
Ustalone.
Kilka nagraliśmy. Niech poświęci chwilę
i przesłucha kilku nagrań w domu.
Szybciej załapie, jak nas usłyszy.
Jak będziemy ćwiczyć.
- George, poznałeś Billy'ego? - Hej.
George Martin jest od repertuaru. To Billy.
Graliśmy z nim w Hamburgu. Grał z Little Richardem.
- Czy... - W Hamburgu.
Tak.
Za starych czasów.
Pianino będzie tu.
Kto kontroluje PA?
- Halo? - Ten nie działa.
- A ten? - Jeden nie działa, Glyn.
Masz wszystkie akordy?
Panie i panowie, przed wami: The Rolling Stones.
Jesteś w zespole!
- Super. - Tak.
Elektryczne pianino ma super barwę.
Czy głośnik jest zwrócony w twoją stronę?
Tak, słyszę.
Dobrze.
Zagraj dla mnie głośno,
żebym odważył się krzyczeć.
Dobrze.
Świetnie pasuje!
- Podnosisz nam morale! - Super.
Robimy to od kilku dni.
Tygodni.
- Krztuszę się. - Lat.
Głos mi więźnie w gardle.
Szkoda, że nie mam głosu jak wczoraj.
Wczoraj dałem czadu.
W kwestii głosu. Wspiąłem się na wyżyny.
Są kanapki i herbata.
- Tak. - Kanapki?
Dobra, Glynis. Lecimy dalej.
Dajesz, Billy!
Czujesz to?
Po południu miałem sen.
Nie zawiedź mnie.
Panie i panowie, zmienimy tempo.
Kolejny utwór.
- Gotowi? Zagram moje intro. - Przepraszam.
Mogę?
Z każdym kawałkiem bardziej głupieję. To...
- Daj z siebie wszystko. - Spójrz na nie.
Nie wiem...
- Nagrywał je? - Tak.
Zagramy „Dig a Pony” i „I've Got A Fever”.
W takim razie
muszę zmienić taśmę.
Chwileczkę.
Jak śmiesz.
OPERATOR KASET
Beatlesi coraz dalej od sukcesu
Chcecie którąś odsłuchać
zanim je skasuję?
Nie, zatrzymaj.
Co z nimi nie tak?
Nie ma po co ich trzymać.
Są lepsze niż te poranne.
Macie trzy wersje.
Mówisz o...
Mamy trzy wersje „Don't Let Me Down”?
Tak, trzy ostatnie nagrania z dwoma „I've Got A Feeling”.
No tak.
Chcemy posłuchać, bo dodaliśmy walc i tym podobne. Zachowaj.
- Nie masz więcej taśm? - Nie.
Nie musimy więcej nagrywać. Zachowaj je.
Odsłuchamy „Don't Let Me Down”?
GLYN: Chcę wam pokazać,
jak to będzie brzmiała w stereo.
Perkusja jest na dwóch ścieżkach, więc
dźwięk niesie się po sali.
Super.
Kiedy poprosił EMI o cztery głośniki, zapytali go:
„Po co, skoro masz dwoje uszu?”.
- Grasz na skrzypcach? - Nie.
290.
- Która godzina? - 18.05.
- Dzięki. - Nie spieszy nam się.
Wszystkie jego dogrywki do „Don't let me down” są dobre.
- Rozmawiałem z Neilem. - Tak.
Mówi, że zrobimy coś na początku przyszłego tygodnia.
Będzie super. Jak tylko je zdjęliśmy...
Praktycznie umiemy trzy utwory.
Uda nam się.
Mamy Billy'ego.
- MICHAEL: Zostanie? - JOHN: Pewnie.
Potrzebujemy go.
To wiele ułatwia.
Paul mówi, żeby zagrać całość tu,
a potem w Primrose Hill.
MICHAEL: Zagrajcie tu, a za tydzień...
JOHN: Albo połowę płyty tu,
a drugą połowę na dworze.
Wyjdzie super z tą całą otoczką,
kartkami, Twickenham i sceną.
To będzie film, a nie program TV.
Trzeci film o Beatlesach.
Jeśli będzie dobry.
Teraz materiał jest dobry.
Gdy nagrywamy, na coś przystajemy.
Ustalamy, na co się godzimy.
Ale w trasie, w miarę powtarzania, wszystko się zmienia.
Może być tak, że próbom nie będzie końca.
Tak.
DYREKTOR APPLE CORPS
- PETER B.: Rozmawiałem z Kleinem. - Tak?
Przyjdzie w piątek.
Będzie po południu.
Więc około 18.00 w piątek.
JOHN: Nie mieliśmy planów?
YOKO: Tak.
- Przyjeżdża na dłużej? - Tak.
- A poniedziałek? - Tak.
- Umów kolację. - Kto to?
Allen Klein.
Wieczorem.
Menedżer z Nowego Jorku. Reprezentuje The Rolling Stones.
Klein od dawna chciał być menedżerem Beatlesów.
DZIEŃ 14 CZWARTEK
Światła działają!
Przegapiłeś to!
Poczułem, jak schodziłem z drugiego piętra.
Było super.
Yoko, John, Paul i Billy robili swoją wariację.
- Beatlesi? - Nie.
Kontynuuj.
Billy, Yoko, John i Paul.
Nakręciliście to?
- Tak. - Super!
- Całe miejsce aż wibrowało. - To było piękne.
Chcę, by znalazło się na jej nowej płycie.
- Glyn! - Albo na naszej.
Jesteście szaleni.
Obecnie myślimy,
żeby zrobić to pod koniec przyszłego tygodnia.
Jeśli będziemy grać przez dziesięć dni...
Teraz dobrze razem pracujecie.
- Tak. - Kontynuujmy.
- Nie powiem nie. - Możesz nie być w stanie mówić.
Wolę pracować w weekend niż jeszcze tydzień lub dłużej.
Celujemy w czwartek,
bo jeśli nie zdążymy...
To nie gramy na dworze?
Michael mówił o przyszłym czwartku.
Tak.
I o pracy w weekend.
To głupie.
Pracujmy w sobotę, ale nie w niedzielę. Tylko jeden dzień.
- Ten jeden dzień w weekend... - Tak.
...nam pomoże.
Jestem wyczerpany. Niebywałe.
Mal, zaparzysz dzbanek herbaty?
PAUL: Na koncert zaczeszmy włosy do tyłu.
JOHN: Jak rokersi!
Z lat 50.
Pewnie nie pamiętasz lat 50.
Wtedy grały sławy.
Eddie Cochran, Gene Burke.
- George Hemingway, Frida Starr. - Foster Dulles.
Mal?
Wyślesz kogoś, żeby mi kupił taką muszkę?
- Kowbojską? - Czarną.
- Jak u kowboja? - Sznurek?
Tak, ale na klipsa pod kołnierzykiem.
Co zrobimy dla zabawy?
Poza pracą?
- Może zagramy ten? - Tak.
- „Across the Universe”. - To na minialbum.
Jest jeszcze instrument Mala.
Kowadło na środku sali.
Jest tu, byś pamiętał o „Maxwell's Silver Hammer”.
Chcę zagrać coś, w czym nie muszę dużo śpiewać.
- Wiem, to głupie. - Tak.
- Wiedziałeś? - To interesujące.
Jestem w pełni usatysfakcjonowany ze wzmacniacza Twin Reverb.
Panie i panowie, przed wami: The Rolling Stones.
Ile ma zwrotek?
To była piosenka protestacyjna.
Ale wiecie...
Dwie zwrotki są w porządku.
Pierwsza o Loretcie Martin...
- Zagrajmy dwie. - Tak.
Nieważne, ile ma zwrotek...
- Zaśpiewam. - Ile razy śpiewasz zwrotkę?
Zaśpiewam i krzyknę tam, gdzie uznam za stosowne,
a jeśli wam się nie spodoba, to zmienimy.
Może gdyby miała intro, zwrotkę, refren...
A potem „Get back” i na koniec...
Solo. Tak. „Get back, Jo”.
Pod koniec solówki odrobina refrenu.
A potem
kolejna zwrotka, refren, solówka i refren.
Zróbmy jedną solówkę gitarową i na pianinie.
Dobrze.
Tylko jedno mogę opracować.
Kim chcesz być: Jo Jo czy Lorettą?
Wróć do słodkiej Loretty.
Czeka na ciebie.
Stary drag queen czeka na ranczu.
W Tucson.
W swoich butach na obcasie.
- Raz, dwa, trzy. - Dwa.
Wybaczcie. Raz, dwa, trzy, cztery.
Jak w „Reach Out”. Pamiętacie?
Gdy muzyka ustaje i jest tylko...
Rytm idzie tak...
Ta piosenka potrzebuje
chwytliwego riffa.
Ty grasz początek, potem jest moje solo, potem śpiewamy we dwóch,
potem on gra, zawiesza i gra solo,
później śpiewasz zwrotkę i powtarzasz po raz ostatni „Get back”.
- Pasuje mi, Ringo. - Dobra, więc...
Ale to zawieszenie...
Poza tym zawieszeniem brzmi jak rock'n'roll.
- Tak. - Zawieszenie jest przed...
Jeśli będzie za długie,
zamieni się to w zaaranżowaną piosenkę.
Lepsza będzie
piosenka rockn'rollowa.
Kiedyś robili takie zawieszenia.
O to mi chodzi.
Póki co będę przygrywał.
Obecna aranżacja musi wystarczyć.
Raz, dwa, trzy, cztery.
- To rozwiązuje sprawę. - Tak.
Gram jak...
Fajnie, gdyby przechodziło w solo...
Ostatnia zwrotka przed solo.
Może my przestaniemy grać, a ty będziesz kontynuował.
- Tak. - Ty grasz, a Ringo i ja tylko...
Śpiewasz zwrotkę...
Super.
- W tym miejscu. - Tak.
- Przed drugą zwrotką. - Dwie solówki?
Tak, zróbmy z tego prawdziwą formułę.
Jak początek.
- Początek, zwrotka, refren, solo. - Przed zwrotką i refrenem.
„Back. Get back to where you once belonged”.
„Get Back”.
I nisko.
Jest w rejestrze zbliżonym do naszego.
Może...
Nie miało być: zwrotka, refren, solo,
- zwrotka, refren i znowu solo? - Tak.
A po solo dokładamy zawieszenie?
- Tak. - Żeby je oddzielić.
Ale mamy coś na wzór zawieszenia i kolejnej solówki.
- Będą trzy solówki? - Nie, dwie?
- Byłoby fajnie... - Trzy?
Jak ten fragment, który graliśmy.
Lubię solówki.
Ja też, ale mam tylko jedną.
- Ten fragment, który... - Może zrobisz dwie?
A Billy jedną w środku.
Zrobisz obie w trakcie „Get back Jo Jo”.
Ta sama dwa razy?
- Tak. - Zagraj rock'n'rollowo.
- Dobrze, więc... - Dobrze.
Zgubiłem się. Chcesz to zapisywać?
Zapisz to. Zwrotka, solo, zwrotka.
Co zrobiłem?
Jesteś w harmonii i przechodzisz do melodii.
- Tak. - Powinieneś...
Zagraj ten akord, który my...
Tak.
Pod koniec solówki Johna...
Na koniec.
Właśnie tak.
Będę grał pod ciebie.
Będę robił swoje dołączę, jak będę mógł.
Zakładaj, że tu dołączę.
Spokojnie zakończę solówkę.
Bo wiesz:
„Muszę zagrać wszystkie dźwięki w solówce”.
A nie tak po prostu skończyć.
Muszę to rozpracować.
Nie idź od razu do końca.
Nie, po prostu...
- Tak. - Mogę, jeśli...
Jesteś w czasie.
- O to chodzi. - Serio?
Masz mnóstwo czasu, jeśli tak skończysz.
- Rozumiem. - Trzeba coś dodać.
- Śpiewanie mnie rozprasza. - Zaraz wrócimy.
- Dobra. - Dam znać.
Może nie będę śpiewał tego fragmentu.
Musisz zaśpiewać.
- Dobra. - Spoko.
Fajnie być gitarzystą
- i nie myśleć o wokalu. - Wiem.
Jesteś gitarzystą do czasu tego wersu.
Nie, do „belonged”.
Może dwa razy przy „get back”
- przejdźmy do A. - Przepraszam!
Myślałem, że gram.
Gubię się przez
- mnogość elementów. - Tak.
GEORGE M.: Jaki ma tytuł?
- Cholera. - „Shit Back”.
- „Shit”, wersja pierwsza. - Dzięki.
„Get Back”.
Dziś czuję się lepiej.
- Serce mi waliło. - Jestem zmęczony.
Wczoraj był najgorszy dzień.
- Wszystko mnie boli. - To przez krzyczenie.
- Biedny John. - Tak, to straszne.
- Paul? - Glyn?
GLYN: Dodasz trochę basu do gitary?
- Nie. - Co?
PAUL: To ciekawa gitara. Nie wiem jak.
Rozumiem.
Gdzie twój Rickenbacker? Nie jest lepszy?
Lubię tę. Jest lżejsza.
- Dobra. - Jesteś pewien?
- Raz, dwa, trzy, cztery. - Więc nie.
Tym razem spokojniej.
- Raz, dwa... - Nagrać?
Tak.
- Gramy. - Chwilkę.
- Chwilkę? - Tak.
To bez znaczenia, bo nie muszę śpiewać.
- Tak, ale... - Mogę...
Przechodzisz w D, a my nadal jesteśmy na A.
Ale to nic.
Chodzi o tę, w której śpiewam.
Myślałem, że dwa razy zagrasz dwie solówki.
- Co? - Za drugim razem trochę inaczej.
Za drugim. Tak, wolałbym...
DZIEŃ 13
Już pamiętam, dlaczego przestałem grać solówki.
Bo zawsze tak było.
Po prostu...
Tak!
Pamiętacie tamte występy?
Brak wyczucia czasu.
Trasy, na których pomijaliśmy połowę piosenki.
Jak z Jimmie Nicolem.
Raz, dwa.
Jak „She Loves You” w Szwecji.
Tak.
Grał z nami nowy perkusista,
jak Ringo zachorował.
Siedział za perkusją
i obczajał wszystkie kobiety.
A my: „Raz, dwa”!
Musieliśmy zaczynać.
A on wtedy...
Było zabawnie. Skończyło się dość szybko.
- Nie łapię D w tej części. - Tak.
- Na koniec krzyknę. - Trzy, cztery.
Grajmy coraz głośniej.
- Tak. - Dwa, trzy, cztery...
PAUL: Chyba mam grypę.
Ach tak?
- JOHN: Weź leki. - Serio?
Zagramy jeszcze raz i pójdzie nam najlepiej.
Powinniśmy...
Wstań przy solówce.
- Dobra. - Tak?
Przekonałeś mnie.
Chłopcy są gotowi.
Gotowi.
- Nie umiem grać na stojąco. - Ani ja.
Nie umiem.
Halo.
Nie, musisz...
- Tak. - Dobra, Barney.
Raz, dwa.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Dawaj, Al.
Co? Co tam mówisz?
Powiedziałem: „Dawaj, Al”.
Nie przerywaj gwiazdom w nagraniu.
- Hej. - Jesteśmy gwiazdami.
Kutasie.
- Nie komentuj. - Fiucie.
Dziękuję bardzo.
- Musimy zagrać na siedząco... - Tak.
...albo nas poniesie.
SOLÓWKA GITAROWA
PRODUCENT FILMOWY APPLE
Od pięciu miesięcy Beatlesi nie wydali singla.
Może wydamy to jako singiel.
- Tak. - Zróbmy z tego singiel.
- W porządku. - Tak, niech będzie singiel.
- Skończmy go... - Zróbmy go teraz.
Wydamy go w przyszłym tygodniu.
- Tak? - To proste.
Zróbmy oryginalne nagranie.
Jutro będzie gotowe.
Oryginalne.
Skończymy w pół godziny.
Spoko, panowie.
Który utwór był poprzednio?
PAUL: „Hey Jude”.
GLYN: Byłoby super.
PAUL: A na koncercie zagramy...
JOHN i RINGO: ...singiel.
Tak.
Będziemy też mieli nagranie wideo.
Super. Pamiętacie, jak było?
Wypuszczaliśmy nagranie za nagraniem.
- Kiedyś to było. - Tak.
Byłoby fajnie móc cofnąć się w czasie.
Trzeba działać!
Idę do domu.
- Dobrze, Paul. - Załóż to.
- Dobrze. - Wrócę jutro.
Nagrajmy partie instrumentalne
na album.
Wyglądasz jak wiktoriański górnik.
Prawda.
- Tak? - Jak D.H. Lawrence.
Nie mogę sobie pozwolić na wygłupy.
- Słyszałeś o pomyśle na książkę? - Tak.
To naprawdę super.
To będzie książka o filmie.
Mogą je wydać jednocześnie:
książkę o filmie i książkę o wszystkim.
- Pakiet to dobry pomysł. - Tak.
Będą mieli slajdy.
Pogadam z Koshem w poniedziałek.
Mógłby zrobić projekt.
Będziesz miał dziś coś nowego?
Dziś próbuję bez marmolady.
DZIEŃ 15 PIĄTEK
Dobrze. Widzisz, co się dzieje?
Dziś skupiają się na nogach i tostach.
Będzie super. Wypuścimy „Get Back”.
Nagramy singiel?
Nie wiem. Nadal jestem na etapie prób.
- Tak. - Jeśli się uda, super.
Chodzi o to,
że to pierwszy kawałek, który czujemy.
Ale jest...
Czuję „Don't Let Me Down” i „I Dig A Pony”.
Jeśli o mnie chodzi.
Tak. Chodzi o to...
Moje wykonanie „Don't Let Me Down” jeszcze mi się nie podoba.
Ten utwór dobrze nam idzie,
więc przestań marudzić.
Paul wie o umowie Billy'ego?
Przez większość dnia Billy jest na próbie do Lulu.
- Jeszcze nie. - Przejęliśmy go z Capitol.
Tak po prostu.
George jest producentem.
Właśnie z nim gadałem z nim.
Pytałem, co robił po Hamburgu.
Widział, że odnosimy sukces.
Grał w kilku zespołach.
- Ale nigdy nie grał sam. - Tak.
Billy jara się tym,
że to robi.
Wie, że to ogromna szansa.
Apple wydaje dwie płyty Billy'ego.
Jego nazwisko zacznie mieć znaczenie.
Nie pomyślałem o tym.
Musimy pogadać o wynagrodzeniu.
JOHN: Racja.
Gdyby grał Nicky Hopkins,
płacilibyśmy jego stawki.
- Tak. - Czyli...
To pewnie będzie w filmie.
Powiemy Ronowi, żeby z nim pogadał.
Na filmie wyszło super.
Chciałbym, żeby był w naszym zespole.
Chcę piątego beatlesa.
W Twickenham było trzech,
teraz jest czterech, a będzie pięciu!
Możemy to zrobić.
Gdybym zapytał Dylana, czy dołączy, zgodziłby się.
Wzięlibyśmy wszystkich!
Nie muszą dołączać do The Beatles.
Zmienimy nazwę zespołu na The Beatles & Co.
Jak Sergeant Pepper's Lonely Hearts Club Band.
- Tak. - Wszystkich.
Już we czterech jest źle.
- Dobrze... - Mal, czy...
Wiedzą, że nie mamy PA?
- PA nie działa. - Halo...
- Jasne. - Co mamy zrobić, Paul?
Piszesz nowe utwory?
Ciągle tworzysz, John, nie?
Pewnie.
Zagrałbym „On The Road To Marrakesh”. To świetny kawałek.
- Świetny? - Tak.
Chciałem dodać orkiestrę z lat 30.
Zapominam, gdzie kończymy.
- Paul? - Tak?
Możesz użyć innego basu?
Chcesz sam bas?
GLYN: Zagraj na innym.
Dobrze.
Struny się ześlizgują, bo bas jest dla leworęcznych,
a siodełko jest praworęczne.
- Nie podoba mi się. - Spróbuję.
- Naprawię to. - Spowalnia nas.
Tak, ale naprawię to.
Nadal chcę więcej basu.
Nie wiem, co robią te pokrętła.
Bez Billy'ego sobie nie radzimy.
Co robimy?
Zagrajmy te, których nie umiemy.
Tak.
Zagrajmy „Two Of Us”.
- Dobrze. Mam śpiewać? - Tak.
Tak? Dobrze.
Co to było?
Nie wiem. Jesteśmy sztywni.
Tak.
Gdy usłyszałem Steviego Wondera...
Nie wiem, jaki miałby podkład, ale śpiewałby luźniej.
Nie umiem...
Może delikatnie.
Rozumiesz?
Mal, masz mojego akustyka?
Martin?
Mal, przynieś mi paczkę fajek.
Paczkę fajek, Mal.
Nie chcę tego grać na basie, bo to głupie.
Głupie, bo napisałem to na swojej gitarze.
Po prostu...
Trochę jak „Peggy Sue”.
Nie mogę śpiewać i grać na basie.
Zostańmy przy gitarze, póki bas nie jest konieczny.
Potem do niego wrócę.
Bas jest...
PAUL: Bas jest nudny, nie?
GEORGE: Tylko jak go nie ma.
Ale wiecie...
Gramy.
Wolę te bez basu.
Nie słyszałem takich.
- Zrobiliśmy kilka. - Na przykład?
„I'll Follow The Sun”. Są w podobnym stylu.
Ale są ładne.
Tracą głębię.
Ale zyskują lekkość i zwiewność.
Dobrze.
Tak!
Podoba mi się.
Nawet jeśli zagramy ją na żywo bez niego,
możemy go dodać później
w całym utworze.
GLYN: To oszustwo.
JOHN: Jestem oszustem.
„Jestem oszustem”.
Jeśli byśmy go nagrali i zagrali na scenie,
musielibyśmy go zmienić, jak zawsze, nie?
Co chcecie na lunch?
Ujęcie pierwsze.
- Co chcecie? - Steka.
Wróbla na toście.
Gotowane jądra.
- Mal? - Tak?
Zjemy cokolwiek z warzywami.
Coś z serowym sosem i kalafiorem...
- Omlet z grzybami. - Kalafior.
RINGO: Tłuczone ziemniaki.
Nie rób tego, Richie.
Kiedyś jadł frytki.
Po „Get Back”
- „We're on our way home”. - Tak.
Mamy historię.
Do tego „Don't Let Me Down”.
- Jakbyśmy byli kochankami. - Tak.
Chyba musimy ich zostawić samych.
Dzięki, Mal.
Ładna, nie?
Nie miałeś czarnej?
Chcę taką jak ta fioletowa, tylko czarną.
Tak.
Jest piękna.
JOHN: Muchy są ładne.
- Fioletowa mucha. - Ładna.
JOHN: Potrzebuję czarnej do garnituru.
PAUL: Mucha wszystko zmienia.
GLYN: Mam jedną wziąć?
- Tak. - Dobrze.
„Funky Pudding”, ujęcie pierwsze.
- Nagrywasz? - Dobra.
- GEORGE: Brzmiało super. - Tak.
GEORGE: W końcu po tej męce się udało.
- To część puddingu. - Tak.
Odsłuchamy?
- Posłuchajmy. - Nagraj. Dorzuć skrzypce. Idziemy.
- Nadaje się na stronę B. - Wypuśćmy ją.
Tylko we Włoszech. Inny singiel w każdym kraju.
Phyllis Lindsay-Hogg.
Zamiast kręcić, jak Mal nas ogarnia,
powinno być nagranie z naszych domów.
Każdego dnia powinieneś nagrać jednego z nas od rana do wieczora.
Do momentu, jak się kładziemy spać.
Nie wiem, o czym jest ten film.
RINGO: To autobiografia Beatlesów, nie?
Tak.
Póki co mamy film o...
paleniu, dłubaniu w nosie i nerwach.
Jesteśmy nieokrzesani.
Żadna z nas elita.
Co to?
A co z gitarą hawajską?
Nie, to nie tak.
Mogę mieć stojak.
Jeden podpinasz do wzmacniacza.
Drugi do pedału nożnego.
Gitara podłączona do pedału i wzmacniacza.
- Pokażcie ją Alexowi. - Weź kable, stary.
To najtańsza gitara.
Jeśli mu się uda, dobrze zagramy.
„Fancy My Chances With You” to kolejny wczesny utwór,
który napisali nastoletni John i Paul.
Tak!
Tak.
- Wiesz... - Co?
Możesz tu być codziennie?
BILLY: Świetnie się bawię. Nie mam nic innego do roboty.
Tak tylko pytam.
Może się zastanawiasz codziennie, kiedy ci zapłacimy.
ŻONA GEORGE'A
To „Can You Dig It” Georgie'ego Wooda.
A teraz „Hark, the Angels Come”.
- Od kiedy masz kamerę? - Od pół roku.
Są super.
Co robisz? Włączasz tryb odtwarzania, który...
- Taśma magnetyczna? - To kaseta wideo.
Chcę się napić. Idziemy do pubu?
- Niedaleko jest pub. - Tak? Prowadź.
GEORGE: Jak studio i biznes?
Dobrze, dzięki, George.
GEORGE M.: Musiałem zmienić miejsce.
GEORGE: Powiodło się?
PAUL: Nie zgniło niczym jabłko?
GEORGE: Tak jak u nas?
GEORGE M.: Dobrze współgracie.
Słuchacie się wzajemnie.
To działa, nie?
Spoko. Popracuję nad tym.
Byłeś w Indiach?
- Tak. - Wczoraj patrzyłem na swój garnitur...
DZIEŃ 16 SOBOTA
...i na ten z Pepper.
- Nadal mam tę koszulę. - Ja też.
- Oglądałem go wczoraj. - Co?
Film z wizyty u Maharishiego.
Początek jest niesamowity.
Najpierw widać Cyn,
i Pattie...
Jane.
A potem jest dużo zmian.
Widać wszystkich obecnych.
Jeffrey... ta mała Amerykanka.
Są tam wszyscy.
Wszyscy są na tle nieba. To samo ujęcie.
Zmieniają się tylko twarze.
Świetny początek. Niczym obsada filmowa.
JOHN: Duża obsada.
A potem...
Obraz jest zniekształcony,
bo zmieniano taśmę.
Wyszło świetnie.
Potem powinna być ścieżka dźwiękowa...
GEORGE: Flew in from Miami Beach, B.O.A.C.
Właśnie tak, bo pojawia się Mike Love,
I jest... No wiecie...
A potem siedzi z Cyn i Jane i machają.
Mike Love i Cyn.
Widać, jak spędzamy czas. To niesamowite.
Co robiliśmy?
- Właśnie, co robiliście? - My...
Sam nie wiem.
Ale po prostu pozbyliśmy się ego.
Tak po prostu.
Naprawdę widać, że jesteśmy...
Kto pisze piosenki?
- Chyba wtedy... - W twoim pokoju.
Racja.
Pamiętam.
Po prostu...
GEORGE: Żałujesz,
że tam pojechałeś?
Nie.
Niczego nie żałuję. Nigdy.
Ale nie byliśmy wtedy zbyt szczerzy.
Robiliśmy wiele w ukryciu,
czuliśmy się jak w szkole.
Ale na filmie widać, że to szkoła.
JOHN: Chcesz to nazwać: Nasze wakacje?
Ale tak właśnie jest.
Jest długie ujęcie, jak z nim idziesz.
Nie wyglądasz jak ty.
Tylko... Właśnie.
- Początek jest super. - Tak.
Wspaniały.
Mam kilka taśm w domu.
Tę z helikopterem.
PAUL: Widziałem, że to nagrywałeś, wiec ją wziąłem.
Taki był plan, bo chciałeś nagrać film.
Chcę, by na szpulach było napisane: „By John Lennon Productions”.
Zamiast tego napis pojawia się na filmie jak napisy.
„Taśma Johna Lennona”.
Przyniosę je, jak nie zapomnę.
Linda pamięta, co jej powiedziałeś o tym,
jak leciałeś z nim helikopterem.
Myślałeś, że da ci odpowiedź.
JOHN: Myślałem, że leci do domu.
PAUL: Powiedz mi, mistrzu.
Powiedz mi, stary mistrzu.
PAUL: Swoją drogą, John...
JOHN: Chcę ci coś powiedzieć.
PAUL: Coś ci powiem.
Odpowiedź brzmi: Bagheera.
Nie miałbym nic przeciwko...
Chciałbym mieć jego kasę.
GEORGE: Chciałbym
spędzać tam dwa miesiące
co cztery miesiące.
Linda mówiła, że siedząc na dachu
i podziwiając widoki, nabierało się ochoty na wędrówkę.
Przechadzaliśmy się, nie?
Tak, ale tylko po wioskach.
Tam, gdzie chodziło 95% ludzi, a nie tam,
gdzie chodzili nawróceni ze wzgórza.
Wiesz? To niesamowite.
Kolejna scena znowu jest przepalona.
W kolejnej scenie jest małpa,
która kopuluje z inną małpą.
Potem przestają.
Zaczynają się iskać.
Dobre nagranie.
Potem pojawiasz się ty.
Wchodzisz na dach
i wyglądasz jak student filozofii
z magnetofonem.
A potem...
Też mam te ścieżki.
Chyba trzeba było...
- Być sobą. - Dużo bardziej.
To zabawne, bo celem tego wyjazdu
było odnalezienie
prawdziwego siebie.
Udało nam się, nie?
Gdybyście byli wtedy sobą, teraz bylibyście zupełnie inni.
JOHN: Więc bądźmy sobą.
GLYN: Billy dziś przyjdzie?
Nie, bo nagrywa program TV.
- Cały dzień? - Tak.
Nie rzucaj KASY na wiatr
Cała czwórka w drodze do domu.
Dobrze.
Powoli.
Tak.
Jesteś pod dźwiękiem.
To zabawne.
To moje.
Graj ciszej ten fragment.
OPERATOR KASET
Dobrze ci idzie.
DZIEŃ 15
Idziemy do domu.
GLYN: Może
skończmy jeden utwór. Jesteśmy gotowi, zróbmy to.
Nagrajmy. Dobra?
I potem kolejny.
Robimy kolejny, kończymy i nagrywamy.
MAL: Teraz?
GLYN: Kiedy chcecie.
GEORGE: Czy musimy mieć gotowy album
do wtorku?
Taki jest zamysł?
Będziemy je nagrywać do wtorku, dopóki jest Glyn?
Tak?
- GLYN: Jestem do czwartku. - Rozumiem.
PAUL: Myślałem, że mają być do wtorku.
- Wszystkie do środy wieczorem. - Tak.
Chciałbym zdążyć je zmiksować.
I jeszcze występ.
Nadal gramy koncert?
Nie wiem.
Jak zrobimy osiem albo dziewięć, a on wróci po tygodniu.
Jeśli nie zrobimy 14 do wtorku.
Dobrze.
Pianino. Niech pianino brzmi jak takie kiepskiej jakości.
Tak.
Ponieważ...
Glyn, czy możemy rozstroić pianino, żeby brzmiało jak tanie pianino z knajpy?
A nie jak fortepian Blüthner.
Co robi papier?
- Zmienia dźwięk? - Na metaliczny.
- Tak. - Brzmi jak tandetna muzyka jazzowa.
Mniej jak Blüthner.
- Co? - Nie jak Blüthner.
Nie jak Blüthner.
Zepsuty Blüthner.
Głównie inspiruję się
starymi muzykami.
Kiedy nic nie było profesjonalne.
Chodzi o to, by nagrać utwór za jednym razem.
Ale może nam to zająć cztery próby.
I koniec.
Uważam, że byłem fenomenalny.
Jeszcze odrobinę whiskey, mamo.
Glyn, czy ta gitara jest nastrojona?
GLYN: Na muzykę skiflową
się nadaje.
Było w porządku?
Moja solówka była nie z tej ziemi.
- Jak było, Glyn? - W porządku.
- Zatrzymujemy i nagrywamy dalej? - Tak.
Tak. George?
Jak leci?
Zatrzymujemy i nagrywamy dalej?
GEORGE: Nagrajmy jedną i spróbujmy...
- Jeszcze raz. - Dobra
Zaraz przestanie mi dobrze iść.
Teraz gram najlepiej.
Dobrze!
Jeszcze raz.
Nie mówcie, kiedy gra.
Zachowajmy tę i nagrajmy kolejną.
Po co?
Bo chce inaczej zagrać na gitarze.
Ta wersja znajduje się na albumie „Let It Be”.
Sądzę...
W tym studio dobrze brzmimy.
Ja też tak sądzę.
Glyn, widzisz?
Tylko Apple się nadaje!
Studio Apple jest dobre!
PAUL: Produkcja Apple.
Zaaranżowane przez Apple.
Możecie zagrać drugą?
Wyciąłbym to i zagrał po „I love you”.
- Tak... - I tam zostawił.
Naprawdę dobry pomysł.
Mam same dobre pomysły. Jestem z nich znany.
- Dosłowny beatles. - Brawo dla kapitana.
Alex z Apple Electronics go zrobił.
- Jedyny taki na świecie. - To mikser!
- Tak. - Dwudziestokanałowy.
Albo ekran radaru, albo ogon samolotu.
- Samolot. - Albo...
Tak samo niewygodne jak reszta.
Planowany koncert w Primrose Hill nie odbędzie się.
Miał być koncert i album.
Album z utworami wykonanymi na żywo na koncercie.
Brakuje nam koncertu.
- Chciałbym zagrać na scenie. - Tak.
Gdyby wszystko poszło dobrze i bez problemów,
zagralibyśmy na scenie.
Dlatego zgodziłem się na program TV.
Nie chciałem przez to przechodzić.
Nikt poza mną nie chce wystąpić na scenie ani w programie.
O to chodzi. Nikt nie chce się pokazać.
Chyba masz rację.
Tak mi się wydaje. Mówię, co widzę.
Tak.
O czym ma być ten program?
- Nie mam odpowiedzi. - Wiem.
Nie ma dobrej odpowiedzi.
Najlepiej wychodzą nam rzeczy,
których nie planujemy.
Po prostu za coś się bierzemy,
a w miarę upływu czasu zaczyna to nabierać kształtu.
A okazuje się, że Paul nie chce tego robić.
To tak jakbyśmy na koncercie mieli zagrać jego utwór.
A okazało się, że jego utwór stał się bardziej nasz.
I tyle.
Nic więcej.
Wiem. To decyzja większości.
Zakładamy, że stworzymy album jako spójną całość,
jakby nie nagrywały nas kamery.
Ale może warto się do nich zwrócić,
gdy śpiewamy.
Mieliśmy to zrobić za jednym zamachem, bo są z nami kamery.
Więc patrzmy na nie.
Śpiewajmy do kamer.
- Tak. - I?
Na koniec zagrajmy dobrze wszystkie utwory.
Co wy na to?
Po pierwsze trzeba zmienić
akustyczne utwory na elektryczne.
Na scenie będziemy musieli robić przerwy,
żeby George miał czas zmienić gitarę na Rickenbackera.
Muszę usłyszeć każdy kawałek,
żeby ustawić balans, bo wszystko się zmienia.
Będziemy wiedzieć więcej, jak stworzymy kolejność.
Jak będziemy mieć historię.
Jest w porządku.
Tym razem chciałbym, żeby piosenki tworzyły całość.
O tym myślałem.
Zawsze gramy na jedno kopyto.
Nigdy nie próbujemy wprowadzić zmian.
Znowu nagrywamy album w studio w Londynie.
Dawno nie byłem w tak fajnym studio.
- To prawda. - Serio.
Graliśmy...
Nigdy nie grałem tyle godzin dziennie.
I czuję, że... Moje palce się odrobinę rozluźniają.
Tak.
Zazwyczaj nie mamy takiej okazji.
- Po prostu chcę grać. - O to chodziło.
Mamy nagrania, jak gracie razem na żywo w studio.
To samo w sobie jest nowością w waszym wykonaniu.
Będzie stać w kółku?
Jeśli będziemy chcieli, bo było głośno.
Nieważne, co zrobimy,
to wygląda jak nagrywanie albumu.
Nie wygląda jak występ.
Mamy tylko siebie i dokument, w którym śpiewamy.
Widzisz, co się dzieje, jak robimy to z przyjemnością.
- Wszystko się zmienia. - To prawda.
Jeśli dobrze je wykonamy
danego dnia,
to powinno się udać. Zróbmy to.
Pamiętajcie, że chcieliście program TV,
potem dokument.
A teraz chcecie film.
Jeśli to ma być film kinowy, powinien być nagrywany
na 35 mm taśmie filmowej,
bo wtedy jakość jest najlepsza.
Nagrywamy na 16 mm dla telewizji.
Tylko fotosy ze ścieżką dźwiękową
byłyby bez ograniczeń wiekowych.
Zmieńmy taśmę na 35 mm, a jeśli jej nie zechcą,
- to są idiotami. - Tak.
Nic innego nie dostaną.
Chyba że na tej mamy super jakość,
a zmiana na 35mm to zepsuje.
- Nie. - Ogólnie.
Jest film, który dobrze to zrobi.
Ektachrome 500.
Tak, podniesie jakość filmu.
Tak?
Nie wiem, dlaczego tyle marudzę, ale...
Też sobie tego nie wyobrażam...
Przez ostatnie dwa dni wszystko szło super.
- Ma rację. - Idzie świetnie.
To niebywałe.
Racja.
Mam przeczucie, że jest dobrze.
Nie mamy na co narzekać, ale...
Zabawne jest to, że jak będzie po wszystkim,
będziemy w workach na zwłoki w Albert Hall.
Tak.
Marudzisz, bo nie ma finału.
Chcę tylko...
Niezależnie od tego, jak nam idzie,
chcę się przy tym dobrze bawić.
A nie znaleźć się w punkcie wyjścia.
Chcę czegoś więcej na zakończenie.
Wyjdźmy, zmieńmy otoczenie,
zagrajmy na żywo na scenie.
Chciałbym odpalić rakietę
i na koniec odlecieć w przestworza.
Wiecie...
Ale to pewnie przesada.
Nadal możemy to zrobić.
Taki już jestem.
Nie da się znaleźć odpowiedniego miejsca na koncert
w ciągu kilku dni.
Michael i Glyn mają pomysł,
który może sprostać oczekiwaniom Paula w sprawie filmu.
Koncert może zostać nagrany w o wiele wygodniejszym miejscu...
na dachu ich budynku.
Może nie musimy tego robić na...
Schorowane osoby i matki...
Świetnie.
Musimy zdobyć zezwolenie.
Tak, tak, tak.
By gliny nas nie pogoniły.
A jak pójdziemy na inny dach?
To nie nasz dach,
więc oprócz zakłócania spokoju i hałasu
dojdzie wtargnięcie.
Dobrze.
No to kiedy? Muszę ogarnąć sprzęt.
Na przykład w piątek.
- Dobra? - Jasne.
Jest obawa, że dach nie utrzyma ciężaru
zespołu i sprzętu.
John?
Mocne, stary.
Chyba będziemy celować w czwartek.
Nagramy wszystko tutaj?
Może wcześniej niż czwartek,
inaczej to się nie wydarzy w czwartek.
Muszą mieć czas sprowadzić kamery.
Może środa.
RINGO: Tak, środa.
To dość szybko, ale nadal mamy czas...
Dobrze, Paul.
- Co gramy najpierw? - Nie wiem.
- Co najpierw? - Każda kolejność będzie dobra.
- Co najpierw? - Długi utwór.
- Dobra. - W porządku.
Zaczynaj.
- Od razu pierwsza zwrotka? - Cóż... Tak.
A intro?
Pewnie zagram...
Dobra.
Gram w tym kawałku dwa dźwięki.
MARSZAND
Na dwa. Raz, dwa.
Przy takiej długości będzie dobrze.
Tak, miałeś rację co do drugiej zwrotki.
- Zawsze ma rację. - Ma rację.
„Kapitan Marvel zmierza do mnie”.
Wracamy do harówy. Dzięki.
To przez ciebie tak jest, do cholery.
Na tym polega Boże Narodzenie.
Lecimy.
Dobra.
„Bloody Mary comes to me”.
Według Glena jest za szybko.
- Tak, jaramy się. - To nam przeszkadza.
Tak, jest za szybko.
Więc zróbmy to dokładnie.
Tak jak było.
Solówka mi się podoba.
- Nie jest taka sama? - Nie wiem.
Moim zdaniem to koniec piosenki.
Co by zrobiła Vera Lynn?
Pomyślmy.
Glyn?
Czemu mikrofon jest taki cichy?
Są tylko dwie zwrotki. Patrzcie.
Napiszemy więcej?
Jest taka możliwość.
Mieliśmy „hour of darkness”?
- Tak. - Szybko przyszła.
Pieprzony mikrofon.
Posłuchajcie naszego wykonania.
- Słuchajcie. - Teraz.
Skoncentrujcie się.
- Mówisz do mnie? - Tak.
Do mnie?
Nikt w Garston nie jest tak zorganizowany jak on.
Niech się rozwinie.
Gra się pogorszyła.
Grasz tak jak w Twickenham, czy zmieniasz?
Nie wiem. Nie pamiętam.
Gram to dwa razy, bo są dwie zwrotki.
Rozumiesz?
- No to graj. - Dawaj.
To cię zwali z nóg.
Dziękuję za prezenty urodzinowe.
Ale markotnie.
Twoja ostatnia szansa.
Trochę entuzjazmu, panowie.
Nie mogę nawet dojść do mojego fragmentu, bo już kończysz.
Zamknij się. Będziesz miał zakaz wejścia do Apple.
Nie dałem rady. Muszę wysilać głos.
- Tak. - I tak za wcześnie zacząłem.
Możemy dokończyć jutro?
- Jestem zmęczony. - W porządku.
Możemy na dzisiaj skończyć?
Każdego dnia próbuję wszystkich zagrzać do pracy.
Nie pracujmy po godzinach.
Bądź surowy, Paul. Wprowadź dyscyplinę.
Ogol się i zetnij włosy.
Żyj, stary.
- Przychodzimy jutro? - Co?
- Przychodzimy jutro? - Tak.
Możemy iść z wami?
- Jasne. - Pa.
Beatlesi planują koncert na dachu w środę.
Za cztery dni.
Koniec Części 2
Napisy: Małgorzata Banaszak