Projekt Get Back ze stycznia 1969 r. to ponad
60 godz. wideo i 150 godz. audio.
Podczas produkcji filmów dokonano obszernego montażu.
Sceny zawierające jedynie dźwięk
zostały zastąpione zdjęciami.
Twórcy starali się dokładnie oddać
wydarzenia oraz ludzi biorących w nich udział.
Nagranie zawiera treści związane z tytoniem i niestosowny język.
Film przeznaczony dla widzów dorosłych.
Dawaj.
Loczek?
Opieka?
Beatlesi ćwiczyli przez 16 dni do nowego albumu…
i ewentualnego koncertu.
Mają czas do końca miesiąca.
Najnowszy plan przewiduje koncert na dachu ich budynku.
Za trzy dni…
Spałeś w nocy, Glyn?
STYCZEŃ 1969
Wybacz, ale wyglądasz, jakbyś nie spał.
29 – KONCERT 31 – OSTATNI DZIEŃ
- Słyszałeś „Octopus”? - Nie.
ZAKAZ WEJŚCIA
Nauczyłeś się a-moll?
DZIEŃ 17 NIEDZIELA
Tylko tyle mam.
Po dwóch powtórzeniach, za drugim razem…
By przejść do G…
Zagrajmy od początku.
- Od początku. - Tak.
Utrzymaj F.
Potem to i tamto…
Co to?
Żeby móc wrócić do…
Punktu wyjścia.
To trochę…
PRODUCENT MUZYCZNY
- Samo się rozwiązuje. - Tak.
Muszę dodać tekst do tej części.
MANAGER TRASY
JOHN: Na czym mam grać, Richie?
RINGO: Na perkusji.
No tak.
Pewnie Paul chciałby grać na perkusji. Ze swoją silną, lewą ręką.
Nie siądę za perkusją bez szluga.
Nigdy tu nie byłem.
Bardzo silną.
W porządku!
Jestem oswojonym tygrysem.
HEATHER: Mamy malutkie kociaki!
- Zjesz je? - Nie!
CÓRKA LINDY
Wiele osób to robi, wiesz?
HEATHER: Nie można. Urodziły się wczoraj.
Na toście?
Obkładasz je ciastem i masz ciasto z kotów.
HEATHER: Urodziły się kilka dni temu, nie?
Lepiej poczekać tydzień lub dwa.
HEATHER: Nigdy ich nie zjem.
- To dobrze. - To zjemy mięso.
HEATHER: Jeden jest ładny po tatusiu.
Ma tam dużą czarną plamę.
Nie je się kotów z czarnymi plamami.
Drugi jest jak tygrys.
Takich też się nie je.
W ogóle kotów się nie je. Są niesmaczne!
Jestem nowonarodzonym kotkiem.
Część 3
INŻYNIER DŹWIĘKU / WSPÓŁPRODUCENT
Kevin?
Jak to było… To stare zakończenie w muzyce gospel.
- Niedziela rano, kościół. - Niedziela rano, tak.
- Wszyscy uklękniemy. - Zrobimy zakończenie jak Elvis.
Tak.
Wszyscy mieliśmy to zrobić.
- Dobrze nam poszło. W punkt. - Tak.
Coś ci powiem.
Zagraj to lżej. A nie tak…
Bardziej…
Trochę lżej, nieregularnie i może…
Graj lekko, żeby nie było znów za ciężko.
Nie wiem, co mówisz.
Cześć.
Czy ktoś…
Pozwól mi zaśpiewać. Czy ktoś jest w domu?
Cześć.
Yoko!
Dawaj, Heather!
Dawajcie, do cholery!
Część tego występu znajduje się na albumie „Let It Be”.
Tak!
Przepraszam.
Daj spokój.
Czego nie graliście?
Kawałka, który idzie jakoś tak.
PAUL: Synkopuj chwilę.
Nie.
Musisz dłużej poczekać.
Jeśli synkopujesz, to wychodzi podwójnie.
Chyba niewiele tu perkusji, nie?
Przejdź dookoła.
Co?
Trochę jak orkiestra dancingowa
Powolny fokstrot.
Jak Rita i Thomas Williams.
Rita ma na sobie ciemne sombrero i nosi brodę.
Ten akord. Ja…
GEORGE: Może mi się pomyliło.
Możesz grać głośniej?
Jej mąż ma własnoręcznie szytą spódnicę z krynoliny.
GEORGE: Nie słyszę, dlatego gram złe akordy.
PAUL: Bardziej się przebija.
Nie wiem, gdzie zaczynam.
- Z pamięci. - John, nie brzmisz tak bardzo…
Za dużo dźwięków.
- Jasne. Ale to… - Brzmi zbyt regularnie.
Ale robisz…
Robisz…
- Chcesz jeden? - Nie rób tak.
Nie, nie graj żadnego dźwięku. Po prostu…
Ale to właśnie robię.
Halo?
Świetnie!
Super.
GLYN: Paul?
Tak, Glyn Johns?
Czego chcesz?
GLYN: Nagramy? Przepraszam.
Czy nagramy?
Dobrze.
Raz.
Ten występ znajduje się na albumie „Let It Be”.
Jestem pewien, że po zmiksowaniu będzie dobrze.
Wiem, co…
GEORGE: Tak, ale myślę, że moglibyśmy oczyścić tę wersję,
zanim ją zmiksujemy.
GEORGE M.: Paul nie chce gitary.
Paul, zagrasz na gitarze?
PAUL: Nie wiem.
Puść mnie, Paul.
George mówił, że pianino i elektryczne pianino
dają ten sam efekt.
- Tak. - To jak…
Są części…
Są części, w których słychać tylko elektryczne pianino
- albo pianino. - Tak.
Poza tym ich brzmienie się zlewa.
Twoja gitara Leslie też coś daje.
Jest w podobnej tonacji
jak elektryczne pianino z wibrato.
Chyba musimy sporo
oczyścić.
Właśnie.
Fajnie brzmi, ale jest podobne
do naszych innych kawałków.
Ta piosenka tego nie potrzebuje.
Potrzebuje czegoś chłodniejszego.
Słyszałem ją tylko w głowie i przypomina utwór
- kapeli Raya Charlesa. - Mamy się pobrać.
Tak naprawdę ich nie słuchałem.
Przydałyby się instrumenty dęte blaszane, by utrzymać akord.
Tak.
- Tak. - By utrzymać dźwięki.
GEORGE M.: Nie brzmi jak my.
- Chyba tak... - Jak podciągnę twoje...
Planowaliśmy to zrobić w kilku utworach,
by wydobyć to brzmienie.
George mówił o tym wcześniej.
To fragment Raelettes.
GEORGE M.: Jak akord.
Powiedz dziewczynce, że nie wyjdziesz.
W porządku.
Świetnie. Wybacz. To miłe.
Co takiego?
Miło z twojej strony.
- Dlaczego? - Bardzo miło.
- Ale dlaczego? - Że tu przyszłaś.
Idziemy do domu.
- Kiedy? - Teraz.
Nie.
Zjem teraz? Wracam.
Martwi się. „Muszę się najeść na trzy godziny,
a pewnie koło 1.00 pójdę spać”.
Wracasz do pudełka i już.
Nie mów tak.
Nic nie zjesz?
Mam dla ciebie prezent.
- Do jutra. - Pa.
- Nie idziesz, George? - Zgodziłem się, George.
DZIEŃ 18 PONIEDZIAŁEK
Nie wiem. Nie nagrałeś drugiego?
Nie.
- Zapamiętamy to. - Tak.
W nocy jestem na strasznym haju.
GEORGE: Późno się położyłem.
Nie mogłem spać.
Napisałem świetny kawałek. Jest zupełnie inny.
Jestem podekscytowany i szczęśliwy.
Nie jadłem śniadania.
Herbata albo tost.
GEORGE: Myślę, by pójść spać.
Ale nagle słyszę twój głos sprzed dziesięciu lat:
„Skończ je od razu, jak tylko zaczniesz nad nimi pracować”.
Kiedyś mi powiedziałeś, że najlepiej skończyć je od razu, więc to zrobiłem.
Ale nigdy tak nie robię. Nie umiem. Źle robię.
CZŁONEK EKIPY
Tak.
Jaki to akord, Billy? E i C?
Tak, E.
- Coś jak E7. - Tak.
Ten.
E w kierunku…
E z C. E.
- Tak, E i C. - E i C. Co to takiego?
Grałem E z F, brzmiało nieźle.
Więc jaki to akord, Billy?
- F, ale przechodzi w Fis. - Tak, Fis. Zanika.
A potem F jak Fis7-dur.
Jest super na pianinie, bo się na tym nie znam.
Tak.
To wspaniale, bo nie zagrałbym tego na gitarze.
- Wybacz, ta część jest… - Działa…
- Ale ta… - Przedostatnia.
Ale dźwięk za długo zostaje na kolejnej części.
- Ale brzmi naturalnie. - Tak. Sam nie wiem.
Gra na pianinie jest trudna, nie?
Mal?
Perkusja jest podłączona do PA.
Gdy podłączymy, usłyszę Ringo.
Perkusja jest podłączona do PA!
- To mi nie pomaga. - Nie.
Halo?
Soul nie przychodzi łatwo
osobie z północy Anglii.
Podejście pierwsze.
Dobra.
Możemy prosić o włączenie mikrofonów?
INŻYNIER DŹWIĘKU
Poproś, by włączyli mikrofony.
Weź jeden dla Billy'ego.
- Trochę ciężki i powolny. - Co?
Po prostu… trochę się wlecze. Trochę.
Jest smutna i powolna.
Powolna piosenka. Długo się z niej wychodzi.
Tak. Póki co jest w porządku.
„The Wrong and Winding Box”.
Chodzi o melodyjne wstawki.
To jest...
Jest podobna do tamtej spokojnej ballady.
Obie się dłużą.
O to mi chodzi. Powinno to iść tak.
Chwileczkę.
Gdy gramy… Ta część idzie tak…
Poczekaj.
Możemy zagrać bridge
ciężej?
Nie mam pomysłu, jak to zagrać.
Mam pustkę w głowie.
Nie wiem.
Poddaję się.
Ale wyszło nieźle.
- Ściszyłeś mnie? - Tak.
Zabawne, pianina też nie słychać.
GEORGE M.: Wszystko
jest podpięte do PA
i psuje twoją grę.
JOHN: Nie chcemy ich. Chcemy zagrać.
Nie podobało nam się, że perkusja była podłączona do wzmacniacza.
GEORGE M.: Zagrajmy jak wczoraj.
Nie. Ringo jest podłączony do PA.
GEORGE M.: Naprawię to.
Dobry dźwięk poprawi grę.
Jest jak podczas koncertu w klubie w Hamburgu.
GEORGE M.: Dzięki podłączeniu do PA…
twoje mikrofony i głośniki współgrały ze sobą.
Mikrofony są we wszystkich ustawieniach.
Głośniki są bardzo blisko twoich mikrofonów i zbierają dźwięk.
Dlatego jest pogłos.
Dave, ustaw tak, jak było wczoraj.
Może zacznijcie od pianina?
Zróbmy to. Pomogę ci na początku.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Byłoby dobrze, jakbyśmy zebrali cały dźwięk.
Cały dźwięk z pokoju.
Pamiętasz noc, gdy próbowaliśmy nagrać echo z George'em?
Na wokalu.
GEORGE M.: Sądzę,
że będzie lepiej, jak John przyciszy bas.
JOHN: Słyszę tylko siebie.
Nawet nie wiem, czy gram czysto.
GEORGE M.: Najgłośniej.
Ty to ustawiłeś.
Będę zgadywał, co gram.
JOHN: Dlaczego nie mamy dobrych głośników PA?
Nawet w De Montfort Hall mieli...
Mają cholernie dobre głośniki
albo coś do krzyczenia.
Powinny być jak wzmacniacz basu.
- Tak. - Paul.
Tak.
GEORGE M.: Te PA są kiepskie, bo robią echo.
Są zwrócone do siebie przodem.
Są obok wzmacniaczy.
To przez ustawienie mikrofonów.
Są skierowane w różne strony.
Głośniki powinny być przed mikrofonami.
Jak będą tam, dźwięk wróci do nas.
Umieść je na wysięgnikach i skieruj je do dołu,
a my się odwrócimy, tak jak chcesz.
GEORGE M.: Byłoby super.
Nie wiem, komu to zlecić.
Dobrze. Coś z tym zrobię.
Musimy się słyszeć nawzajem, jak gramy.
GEORGE M.: Ringo nie musi
słyszeć pianina, nie?
JOHN: To bez znaczenia. Nie obchodzi nas.
Rozwód Yoko jest sfinalizowany.
W końcu wolna.
Zaśpiewaliśmy: „And if”?
Jeszcze raz.
Mam zapisane: „And if somebody ever loved me”.
Mam: „If somebody ever really loved me, like as she do me”.
Może: „I guess nobody ever loved me”.
Mały Willie, tak!
George.
GŁOŚNIK DO ORGANÓW LESLIE
Eggman Na Biało
Podoba mi się rozkład książki.
GRAFIK
- To jest rozkład? - Nie, to część.
„John Lennon z Beatlesów wczoraj wieczorem przytulił Yoko Ono i powiedział:
»To koniec mojego małżeństwa, Kocham Yoko«”.
- Niesamowite. - Poważnie.
POKAZ LENNONA… Z DEDYKACJĄ DLA YOKO
„Kocha ją bardziej niż ja królową”.
John kocha Yoko
Lennon: „Kocham Yoko”
JOHN LENNON Z BEATLESÓW: KOCHAM YOKO
Nagrajmy całość dziś po południu.
Występ na dachu w środę...
REŻYSER
…może nam dać cztery ujęcia na tle Londynu,
- więc warto. - Tak. A koszt?
MICHAEL: Około 1000-1200.
Wyślij helikopter. Bez filmu.
- To za dużo. Film i... - Helikopter.
Co wy na to?
- Niech Paul zapłaci! - Tak.
Tak.
- Zgoda? - Nie.
NAGRANIE
Raz, dwa, trzy, cztery.
Nie za głośno. Spokojnie i cicho.
INŻYNIER DŹWIĘKU
Tak, ale na początku była znacznie szybsza.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Może trochę szybciej?
Raz, dwa, trzy, cztery.
Cześć.
- Trochę wolniej. - Chyba przyspiesza.
Tak.
Widzę, że zaczynam tak…
Ekscytujemy się.
A kończę tak…
Posłuchajmy o Sweet Loretcie Martin
i Jojo McCartney.
Dobra, spokojnie, John. Dość wygłupów.
- Dobra. - Czas to pieniądz.
Spokojnie, chłopcze.
Nie zawiedź mnie, skarbie.
NAGRANIE
GLYN: Wiecxie, że ta taśma kosztuje 10 pensów za 30 cm?
- Stać ich. - Chyba EMI. Jesteśmy artystami EMI, nie?
- ...razem na początku. - Dobrze ci poszło, Bill.
Bill, byłeś super.
Co teraz?
- Zagramy znowu. - Pośpiewamy.
- John? - Zachowajmy te nagrania.
- Jeszcze raz? - Tak.
Powiedz, jak stwierdzisz, że to mamy.
Dobrze.
Póki co nagrywajmy, dobrze?
Bo nagrywamy, a potem się dziwimy.
Powinieneś coś zmienić.
Inaczej zaczniesz gorzej grać.
- Lecimy. - Najwyżej zmienisz.
- Kopnąć cię w głowę? - Wiesz, o co mi chodzi.
- Chcesz zagrać jeszcze raz? - Tak.
Co najmniej raz. Potem nie będzie okazji.
To ostatni występ. Mamy publiczność.
Dobrze, misiaczki, pobrzdąkajmy raz jeszcze.
Raz, dwa…
OPERATOR KASET
Ostatnia wersja była naprawdę dobra.
Więc trzymajmy ten dobry poziom.
Może zagrajmy od razu kolejną?
Próbowaliśmy zagrać „Don't Let Me Down”,
ale jeszcze nam się nie udało.
Myślimy o wszystkim i nawet chcieliśmy zagrać „I've Got a Fever”.
Jak będziemy pewni.
W takim razie zmieniam taśmę.
Tak? Dobra.
Poprzednie wykonanie było lepsze?
Tak. Jedno było lepsze niż to poprzednie. Poczekaj…
Poprzednie było lepsze.
Ktoś ma ochotę na szluga albo herbatę?
- Tak, po tym. - ...szlug po winie.
Gotowi? Raz, dwa, trzy. cztery.
W jednym wszystko było dobrze
- A kolejna? - ...oprócz mojej solówki.
Pamiętacie poprzednią, która nam się podobała?
- Tak. - Wersja 11.
Można ją edytować.
- Znajdę ją. - Edytować?
Rozmawiasz z The Bootles.
GLYN: Musicie nagrać
każdy kawałek najlepiej, jak się da.
Taki jest zamysł.
GEORGE M.: Przećwiczmy
i od razu nagrajmy.
A jeśli nie będzie dobre, to powtórzmy.
Wykonanie znajduje się na albumie „Let It Be”.
Kompletnie źle, nie?
- Musimy nastroić. - Tak.
To było A, Bill.
Billy, zamiast jednego dźwięku, zagraj riffa…
Łatwiej się wtedy stroi.
- Chwilę. - Dobrze. Tylko…
GLYN: Bas jest delikatnie rozstrojony.
Nie pozwalaj im!
Racja, kurwa.
Nie wiem, co się stało.
Ale coś się stało.
NAGRYWANIE
Glyn, jak to brzmi?
Chyba szczęśliwie...
- Co? - Tak.
- Dobrze? - Tak.
- Nieźle. - Mamy to.
- Dwie ostatnie mi wystarczą. - Tak myślałem.
- Było dość diabolicznie. - Chodzi o to...
Nie czuję, żebym to dobrze śpiewał.
INŻYNIER Z AIR
- Innego dnia śpiewałem lepiej. - Bo stoisz.
- I się starasz. - Może.
Usiądź.
- Wyluzuj. - Tak.
Może. Ale dzisiaj czuję się, jakby…
Hobsons jest…
Taśma założona?
Zostało wiele utworów, których nie graliśmy.
BIURO PRASOWE APPLE
Te dwa powolne: „Mother Mary” i… „Brother Jezus”.
Nagraliśmy je?
Nagraliśmy „Mother Mary”?
Jeszcze nie, prawda?
- Nie. - Nie?
- Jedną. - Cóż…
- Którą? - Nie pamiętam tytułu.
„Long and Winding Road”?
„Long and Winding Scrotum”.
- Serio? - Brzmi elegancko.
Nawet très elegancko.
Ta wersja…
- On poprawia wasze morale. - Tak.
Serio.
- Albo… - Na pewno da się lepiej.
Ale brzmi bardzo dobrze.
Tak samo było z „Get Back”.
Jest dobrze, póki nie zmienisz zdania.
Omówmy jutrzejszą porę lunchu.
John i ja jesteśmy zajęci o 13.30.
Zabiorę je i zmiksuję na jutro.
- Mam spotkanie. - Racja.
Obaj mamy plany o 13.30, więc...
Coś porobimy. Może pójdę do łóżka z Ringo.
O 12.00.
Przychodzimy przed 13.30?
- Tak, o 11.00. - Dobra.
- Popracujemy do 13.30. - Dobra. Lecimy.
- O której zaczynacie? - O 11.00.
- Od 11.00 do 13.30? - Od 10.30.
Super, stary.
I do której jesteś zajęty?
Do 15.00.
Dobranoc.
Dobranoc, Richie.
- Chyba już pójdę. - Tak?
Ta, o której mówiłeś, była najlepsza.
- Dziewiąta? - Tak.
Tak. Ale to nadal nie to.
- I tak ją zachowam. - Tak.
- Dobrze? - Tak.
Dobra. Nowa taśma.
Przez prognozę pogody koncert na dachu przesunięto o 24 godziny.
KONCERT NA DACHU
Czuję się jak w wojsku.
Musi być okropne.
To jedyna zaleta bycia dziewczyną.
Wyobrażasz sobie zaciąg do Wietnamu?
MICHAEL: George, które kawałki możemy zagrać na dachu?
DZIEŃ 19
Te bez fortepianu.
- Dzień dobry. - Zawstydzasz mnie.
GEORGE M.: Chcesz wiedzieć?
Może te, których słuchaliśmy.
Może zrobimy listę utworów na koncert?
Nie mamy jeszcze setlisty, Alan?
Mogę ją zrobić.
Cóż, ja…
Możemy zagrać „I Dig a Pony”.
„Let It Be”.
Która to? O nie. Ta powinna być nagrana tu.
GEORGE M.: Z pianinem.
PAUL: Czy myślicie o tym, by stworzyć album,
czy zagrać dużo utworów
i zagrać je jeden po drugim?
Wybierzmy pięć…
GEORGE: Zagrajmy je na koncercie.
A pozostałe nagramy w międzyczasie.
Na krążek.
JOHN: Bez sensu grać teraz
„Don't Let Me Down” i „I've Got A Feeling”.
PAUL: Ciągle je gramy.
Tak...
Tracą na tym.
Weźmy się za te nieskończone.
Chcę, żebyśmy wykonali kawałek George'a.
Tak.
A potem: „Did you know, missed the show?”.
Co to może być, Paul?
„Something in the way she moves”.
Co mi się spodobało?
Mów, co ci ślina na język przyniesie.
„Podoba mi się jak kalafior”. W końcu znajdziesz słowo.
Tak, ale myślę nad tym od sześciu miesięcy.
Podoba mi się jak owoc granatu
Jest w porządku. „Podoba mi się jak owoc granatu”.
„Kalafior” jest lepszy.
- Dobra. - Co to było?
Tak, ale przyznaj, że „Love Me Do” nam wyszło.
- To prawda. - Tak.
Jest 13.30? Muszę iść na spotkanie.
Dacie radę?
Paul, zadzwonisz? Będziemy grać dalej.
W porządku.
Gramy?
- Glyn? - Poproś inżyniera.
Glyn.
Poprawisz mój mikrofon? Ciągle opada.
Czy mogę zmienić…
Bo nie umiem tego zagrać. Tej folkowej części.
Zapal, Billy.
Dwa, trzy, cztery.
Zaśpiewam to trochę inaczej. Zaśpiewam...
- Całość. - Tak.
Gramy od ostatniej zwrotki?
To ta część, nie?
Nadal uważam…
Nie podoba mi się synkopowanie, ale to działka Paula.
Brzmi dobrze, jeśli będzie między riffem…
Chyba jest w każdej zwrotce.
Tak, to riff. Ciągnie się…
- To znaczy... - Zmieńmy go.
Nie, on jest na końcu.
W środku każdej zwrotki?
Ktoś musi nam wszystko nastroić w jednej tonacji.
Ludzie od pianina to robią.
Dobra, pograjmy chwilę.
- A jak się stroi elektryczne? - Nie wiem.
Jak się stroi elektryczne?
Musi być jakiś sposób. Pewnie gdzieś tu.
O czym chciałeś pogadać?
- Widziałem się z Kleinem. - Kleinem?
Tak, Allenem Kleinem.
- Rozumiem. - To interesujące.
Pod wieloma względami.
Chcę o tym opowiedzieć wam wszystkim…
Myślę, że jest super.
- Serio? - Tak.
Szał po premierze płyty w LA
Wie rzeczy, o których nie mamy pojęcia.
- Wie o... - O nas?
Powiem ci… On ci opowie, bo…
Koleś wie wszystko o wszystkim.
Jest interesujący.
- Byłem tam do 2.00. - Poszedłeś wieczorem?
Poszedłem, bo ostatnio przekładałem spotkanie.
Rozumiecie?
Od lat o nim słyszę.
Rzeczy, w które… ciężko uwierzyć.
Wie, gdzie coś znaleźć
i jak to zdobyć.
Wiecie… Nie chciałem opowiedzieć wam tego po łebkach.
Sądzę, że on mógłby się mną zająć.
Tak po prostu.
Wie, jacy jesteśmy.
To, w jaki sposób opisał każdego z nas,
nasze osiągnięcia i to, co nas czeka…
Zna mnie tak dobrze jak wy.
Niesamowity facet.
YOKO: Ma pół MGM.
I super pomysł na Biafrę.
Mówi, że jest praktyczny.
Pamiętasz The Stones' Circus?
- On się tym zajmuje. - Tak.
Wszystko, co słyszeliśmy o tym i tamtych tantiemach…
- Tak. - Dostają więcej od nas.
Nieważne, ile sprzedajemy, oni zarabiają.
Zrobi płytę z koncertu Stonesów.
Wydadzą książkę i tym podobne.
Jest na to popyt.
Nagra tę płytę z występami wszystkich wykonawców, by kupić żywność
dla Biafry.
Mówiłem mu o twoim pomyśle na film.
Gdybyśmy dostarczyli tam żywność, za zarobione pieniądze…
Sam by wszystko zorganizował.
Nie chciałem tyle o tym gadać, ale facet jest fascynujący.
Chcecie zagrać jeszcze raz?
Tak.
Chcę się nauczyć „On the Road to Marrakesh”.
Albo „Mr. Mustard”.
Musimy nagrać inny kawałek.
Mal, jak się nazywa ten obuwniczy na Bond Street?
Ten dobry. Znasz dobry obuwniczy w okolicy?
Tam jest dużo obuwniczych.
Tak, ale chcę zwykłe, czarne, skórzane buty.
Nigdy nie mogę ich kupić, bo nie bywam w obuwniczych.
Mam przyprowadzić szewca?
Jeśli namówisz kogoś, by przyniósł naręcze wsuwanych czarnych butów w rozmiarze 42.
Dobrze.
Co?
Skąd to masz? Kto je robi?
- Super. - Japońskie?
Widziałem je w telewizji.
Za dużo!
Fajnie brzmi.
- Można to transponować do D? - Tak.
- Jeden dźwięk? - Można zmieniać.
Po kolei. To małe organy.
Lepiej.
Za dużo dźwięków.
Piękna piosenka. Nie mógłbym...
Wygrałeś nagrodę.
Nie ma nic lepszego. Zagramy coś innego?
Inny kawałek. Dobrze, George.
Może… O czym myślisz, John?
Może „Love Me Do”?
Może „Don't Let Me Down”? Jest dobry.
Ale w wysokiej tonacji. Poćwiczymy podkład.
- Co? - Po prostu...
„And if somebody ever loved me like she does”.
Wyrzućmy „really”.
Ta sama gitara?
George, zaczynaj.
Raz…
Kroniki Kryszny.
Oszczędności na święta z Kryszną.
- Trochę poza tonacją. - Chyba nie, George.
John, nie.
Napiłem się wina. Pamiętacie Boba Woolera?
Tak, kurwa.
Pokój na Ziemi.
„Don't Let Me Down the Road Again Blues”.
„Short, fat Fanny, you're my desire”.
Raz, dwa, trzy, cztery.
To nagranie znajduje się na stronie B kolejnego singla.
Przyszedł Klein.
Gdzie będzie?
Idziemy do naszego pokoju?
- Tak. - Kurwa.
Beatlesi idą na górę na pierwsze spotkanie z Allenem Kleinem.
- Hej, Michael. - Hej, Ringo.
Ile będziecie mieć kawałków do jutra do 13.00
- przed koncertem? - Z sześć.
RINGO: To serio jutro?
DZIEŃ 20
MICHAEL: Pogoda będzie OK.
RINGO: Skończmy wcześnie.
Przelećmy przez kawałki,
które jutro gramy.
Jest ich pięć albo sześć.
JOHN: Śpimy tutaj.
RINGO: Gadałeś z Allenem?
JOHN: Tak, do około północy.
Omówiliśmy wszystko.
GLYN: Znacie się?
JOHN: Spotkałem się z nim przy The Circus.
Ale tylko się przywitał.
GLYN: Dziwak, nie?
JOHN: Ale genialny.
GLYN: Bardzo dziwny.
Bardzo mądry.
Tak.
Ale dziwny, stary.
JOHN: Cóż...
- GLYN: Racja? - JOHN: Jak wszyscy.
Wszyscy kombinujemy.
RINGO: A on jest po naszej stronie.
Inni są przeciwko nam.
GLYN: Jest niesamowity.
Nie umiem tego wyjaśnić.
Nie wiem,
czy rozmawia z tobą tak, jak z innymi.
Pewnie nie, bo wie, kim jesteś.
Gdy odpowiadasz na jego pytanie,
a jemu nie podoba się odpowiedź,
albo nie to chciał usłyszeć,
nagle zmienia temat.
To mi przeszkadza.
Jutro kręci dziewięć kamer i będziemy czuli,
że coś się dzieje.
W tym jesteśmy najlepsi.
Zawsze tak było i będzie.
Tak się dzieje, gdy nie mamy wyjścia
i non stop ćwiczymy.
Wie, że na pewno się uda. Jest w tym super.
MICHAEL: Albo sami się zorganizujecie, albo publiczność
was zmotywuje.
To nieprawda. Jest różnica.
Tak samo, gdy przyjechaliśmy z Twickenham.
To coś zupełnie innego.
Gdybyśmy teraz weszli do studio telewizyjnego
i musieli grać nasze kawałki,
zagralibyśmy je doskonale.
Chyba potrzebujemy publiczności.
Publiczność z zaskoczenia…
RINGO: Puściłem bąka.
Zapalę cygaro.
- RINGO: Uprzedzam. - GEORGE M.: Dzięki.
RINGO: Chciałem nic nie mówić.
Ale zmieniłem zdanie.
TONY: Paul, co jest?
Jeśli mamy...
REŻYSER ZDJĘĆ
...wszystko gotowe, to po prostu...
Dach jest zbyt dziwny.
Koncert na zewnątrz…
Tylko tyle mam do powiedzenia.
Musimy się nauczyć wszystkich kawałków.
Wszystkich z płyty.
Wiem, że to zajmie dłużej.
GEORGE M.: Dlatego chcę dziś…
Nie mamy numerów na zakończenie.
Czuję, że po prostu zaczniemy…
„Got a feeling”.
Będziemy wkurzeni, jak po ostatnim albumie.
Nie będziemy chcieli słyszeć o kolejnym.
Wiecie?
Jest, jak jest.
- Nie mogę się doczekać pracy tutaj. - Ja też.
Lepiej nam idzie, od kiedy wynieśliśmy się z Twickenham.
Tu czuję się jak w domu.
Nadal nie mamy celu oprócz albumu.
To nasz jedyny cel, nie?
To niewidoczny cel.
Ale nad tym pracujemy.
Trzeba być sprytnym z Beatlesami,
inaczej będziemy się kręcić w kółko.
Zawsze, gdy o tym mówimy, mamy pewne zasady.
Na przykład George nie chce filmu.
Ale to złe podejście.
Bo nie wiesz.
Chodzi o to, że nie ma nic z Help i Hard Day's Night.
Bo to film. Teraz mu to nie przeszkadza.
I znowu wychodzimy na głupków.
JOHN: Nie. Myślę, że to zrobimy.
Tak samo było po powrocie z Hamburga.
Daliśmy fatalny koncert w Leicester, De Montfort Hall,
bo byliśmy zestresowani.
A kolejnej nocy było super.
Jesteśmy dobrzy, gdy opada stres.
Stres stoi nam na przeszkodzie.
JOHN: Jutro wielki dzień.
Dziś przygotujmy około sześć kawałków,
byśmy mogli…
Dla kogo jest jutro? Nie dla mnie.
Właśnie o to chodzi.
Mamy zagrać to, co przygotowaliśmy.
To samo w sobie jest niesamowite. Nie z tej ziemi.
Nie musimy grać na dachu. Nigdzie nie musimy iść.
Mamy tylko śpiewać.
Jeśli zostaniemy…
Paul, termin zależy od ciebie,
bo my swoje podaliśmy.
Dlatego rozmawiam z Johnem, a nie z tobą.
Najłatwiej będzie zostać tu przez kilka dni
i zacząć ćwiczyć po trzy kawałki jeden po drugim.
Potrzebujemy programu, gdzie je gramy
i w jakiej kolejności.
Po prostu zacznijmy je grać.
I grajmy jeden po drugim.
Kiedyś pisałeś tytuły na gitarze.
Myślałem, że właśnie to robimy.
Nie jesteście gotowi?
Nie jesteśmy.
Nie na 14 kawałków.
Jedyny problem w tym, że naprawdę musimy chcieć zagrać ten koncert.
To jedyny problem.
Nikt z nas nie ma celu.
Nie mamy końcowego celu.
Mogliśmy zagrać jak w De Montfort Hall…
To byłby taki koncert,
jeśli zrobilibyśmy próbę generalną tutaj.
Przełamali stres występu przed ludźmi
i przestali grać, by im zaimponować.
MICHAEL: Taki był plan na 19 i 20 stycznia.
Zastanawiam się, co robić.
Jakie masz rozwiązanie problemu z jutrem?
Byłoby niemądrze tego nie zrobić.
- Spróbujmy jutro... - Wybaczcie spóźnienie.
nawet jeśli to będzie ostatnia próba, i zobaczymy, jak pójdzie.
- Dzień dobry, George. - I potem…
Gdybyśmy mieli kolejne sześć tygodni…
Sześć tygodni?
Dodatkowy miesiąc,
by dopracować te 14 kawałków,
byłoby super zagrać pozostałe siedem.
- Planujesz zagrać… - Co?
W ten sposób zajmie to wiele miesięcy.
Więc jak mamy to zrobić?
Część możemy nakręcić
trakcie nagrywania, ale…
Właśnie to chcę przemyśleć.
Czy to dokument o tym, że nagrywamy kolejny album? Chyba tak.
Tyle że gramy je jeden po drugim.
Nie robimy tego dla kasy.
Nie nagrywamy 11 kawałków na album.
Będziemy musieli je połączyć.
Zgoda. To rozczarowujące,
ale mamy tylko siedem, więc zagrajmy siedem.
Tak.
JOHN: Inaczej… Nie mamy czasu na 14,
bo Ringo wyjeżdża.
Ale może nam się uda zrobić kolejne siedem przez te dwa tygodnie.
Na pewno.
Problem w tym, że jedyne osoby,
które muszą się na to zgodzić to my,
a tylko my tego nie omówiliśmy.
Bo ustaliliśmy, że robimy program telewizyjny.
Muszę sobie uzmysłowić, że to album.
I nagrania, z których może powstać wiele filmów.
To film o nagrywaniu albumu.
Tak, ale ukazuje nas.
Tak.
Nie użalam się. Ale muszę to sobie uzmysłowić.
GLYN: Możecie potem zrobić
program telewizyjny.
Przemyśleć program i zawrzeć w nim
wszystkie kawałki.
Ten program miał być o ostatnim albumie.
- Ostatnim? - Tak.
Tak. Ale stwierdziliśmy, że napiszemy nowe kawałki.
Tacy jesteśmy.
Zawsze wyprzedzamy fakty.
Wczoraj mieliśmy kiepski dzień,
a przedwczoraj nie było lepiej.
To przez to, że od tygodnia
gracie ciągle te same trzy, cztery kawałki
i zajeżdżacie je na śmierć.
To normalne, że wam się nudzą.
- Nie może być inaczej. - Tak.
Dlatego chcieliśmy wczoraj z George'em
przekonać cię, byście zagrać trzy po kolei,
żebyś zaczął się zastanawiać, co ci nie pasuje.
Ile mamy dobrych nagrań?
Żadnego.
Serio? A co z „Get Back”?
Jedno musi być dobre, nie?
Jest to jedno twoje nagranie.
No i „Get Back”.
GEORGE M.: One są prawie gotowe
i na koncercie tak byśmy je zagrali.
- Tak. - Wczoraj byliście o włos
od ostatecznej wersji kilku kawałków.
- Brakowało ostatniego szlifu. - Byłem fizycznie zmęczony.
„Don't Let Me Down” i ten drugi kawałek były bardzo męczące.
Śpiewanie w tym tempie mnie męczy.
W tym sęk.
Jeśli planujesz tak pracować, aż Ringo
pojedzie kręcić film,
padniemy jak muchy.
GEORGE: A nadal
nie będziemy mieć materiału.
- Przynajmniej nagraliśmy te. - Bo pracowaliśmy w weekend.
Gdyby nie to, nie moglibyśmy nawet spróbować.
Paradoks.
Ale gdybyśmy tylko je nagrywali...
MICHAEL: Dokument powinien mieć tytuł Bez wyjścia.
Ciągle pracujemy i nic z tego nie wychodzi.
Brakuje historii.
Mamy wiele dobrych ujęć,
ale brakuje historii.
Teraz wiem, jak zrobić ten program w tydzień.
Ale nie jestem producentem i nie umiem.
- Nikt nie umie. - Racja.
Nikomu na to nie pozwalamy.
Nie pozwalamy innym nami rządzić.
Dlatego stworzyłem nam inne ramy pracy.
Mamy super materiał, w tym z Twickenham.
Ale brakuje nam tylko zakończenia.
Mają film a ja już chcę to skończyć.
Nagraliśmy film. Dość już ćwiczyliśmy.
Zaczynamy razem...
Ale George chce o tym myśleć jak o nagrywaniu albumu.
- Tak. - A ty jak o próbach.
To nic nie da.
Obiecajmy nie katować „Get Back” przez trzy godziny.
JOHN: To przestań to robić.
PAUL: Wszyscy musimy się postarać.
Inaczej mam wrażenie, że sam jestem producentem,
a to bez sensu.
Nie dam rady.
Nikt nie da,
bo mamy cztery silne osobowości.
- Wiemy. - Mamy nagrać utwory?
Zróbmy to teraz, zamiast rozmawiać o programie.
Zróbmy tak, żeby było ich 14.
Mówimy o abstrakcyjnym celu.
Nie gadajmy, a działajmy.
Działajmy.
Wczoraj próbowaliśmy nauczyć się drugiej połowy.
Ale byliśmy wyczerpani.
- I tyle. - Racja.
Próbujemy po twojemu.
Może udałoby nam się to zrobić,
ale byliśmy zmęczeni.
- I tyle. - Tak.
Może trochę bardziej się wyspaliśmy...
Nadal oczekujesz, że wystąpimy na dachu przed publicznością,
czy coś w tym stylu?
Nie będziemy się tym martwić.
George, nie używamy już słowa „oczekuję”,
a „myślę o”.
- „Modlę się”? - I „Mam nadzieję”.
To jak? Chcecie jutro zagrać na dachu?
Zdecydujmy o tym nieco później.
Nie myślmy o tym teraz.
Zagrajmy kawałki, dobrze?
Jesteśmy zespołem.
I jesteśmy...
Nie… Nieważne.
Zrobię to, jeśli musimy.
Jesteście zespołem...
GEORGE: …ale nie chcę grać na dachu.
Oczywiście, że nie chcę.
RINGO: Ja bym chciał.
Tak?
JOHN: Chciałbym.
Jesteśmy różni.
- Chwileczkę. - Nie przeszkadza mi...
- Nie będziemy o tym mówić. - ...jeśli ktoś nie chce.
- To nie tak... - Jakie mamy utwory?
Czy mamy jakąś listę tych, które są gotowe…
Wiele z nich... Ta lista jest za długa.
- Są na niej wszystkie utwory. - Jasne.
„I've Got a Feeling”, „Don't Let Me Down”, „Get Back”.
- Co to? - „I'd Like a Love That's Right”.
JOHN: Umiemy akordy do kawałka George'a.
„Long and Winding Road”, „Let it Be”.
JOHN: „Yer Blue” nagraliśmy z...
Georgem i hawajską gitarą.
- „I Love You, Blue”. - „Two of Us”, „All I Want is You”.
„Across the Universe”, „Maxwell's Silver Hammer”.
„Route 909”.
„One After 909”.
Same znane utwory.
Znane?
Nic nas nie zaskoczy.
„Bathroom Window”, „Teddy Boy”.
Od Twickenham nie zagraliśmy „Maxwell's”.
Nie. „All Things Must Pass”. To szczęśliwa 13.
„Dig It” to długi utwór.
GEORGE M.: Mamy album.
Nie potrzebujemy nowych, by mieć komplet.
- Racja. - Super.
Mamy to.
MAcie album na żywo. Jeśli chcecie go zrobić i znajdziemy...
Zbierzmy myśli, sprawdźmy każdą piosenkę,
upewnijmy się, że znamy akordy, a ja wszystkie nuty na basie.
BRAT PAULA
Jemy niedługo lunch?
- Do zobaczenia. - Pa, dziewczyny.
Do zobaczenia.
John, powiem ci, czego bym chciał.
Mam tak dużo piosenek,
że mógłbym nagrywać albumy przez dziesięć kolejnych lat.
Chciałbym nagrać jeden album.
JOHN: Sam?
- Tak. - Chciałbym…
Fajnie by było je wszystkie nagrać.
Tak.
JOHN: Byłoby fajnie.
Poza tym chciałbym usłyszeć, jak brzmią razem.
JOHN: Jak wydamy razem płytę, to nie będzie dziwne,
że George wydaje swoją.
Fajnie by było, gdyby każdy z nas mógł zrobić osobny projekt.
Dzięki temu Beatlesi zachowają swoje brzmienie.
Ponieważ…
Ta możliwość ekspresji artystycznej.
Inne osoby mogłyby z powodzeniem
dobrze zagrać moje utwory.
Ale stwierdziłem, że to pierdolę.
I chcę coś zrobić sam, wiesz?
- Taka prawda. - Świetny pomysł.
I wiecie…
Ciężko zaśpiewać te słowa.
Ten.
- Dajesz. - Tak jest.
Greta Garbo.
To jest kolejność?
Nie, to...
JOHN: To obecna kakofonia.
Włóż do kapelusza te, które znamy.
Wymieszaj i wylosuj kolejność.
MICHAEL: O której mamy przyjść rano?
Będziemy z samego rana.
11.30.
Nocujemy u George'a. Wprawimy się w nastrój.
Jesteśmy gotowi.
Gracie jutro koncert na dachu?
RINGO: Na dachu?
- JOHN: W Albert Hall o 17.00? - Pewnie.
Do zobaczenia.
Weź swój zespół.
Pójde, jeśli ktoś...
Ty też?
- Tak. - Chyba John i Ringo są na dachu.
JOHN: Ringo w zielonej torbie.
Na dachu.
YOKO: Wiec nadszedł ten dzień?
Kto wie, Yoko?
Podobno tak.
- Dobrze. - Zróbmy to.
Chodźmy na dach.
- Dobranoc, Mike. - Dobranoc.
- Wóz albo przewóz. - Reszta...
Dobranoc.
Dobranoc!
Z waszego występu.
Dobranoc, George.
Dobranoc, Sir Richardzie.
Przyjdę jutro nagrywać w kościele.
KONCERT NA DACHU
DZIEŃ 21 CZWARTEK
Tony i ja rozdzielimy się na dole.
Michael zajmuje się ustawieniem dziesięciu kamer.
Pięć jest na dachu.
Jedna na budynku po drugiej stronie ulicy.
Trzy kamery nagrywają z ulicy.
W recepcji jest ukryta kamera.
Chcesz zajrzeć na górę?
- O której się ciebie spodziewa? - Daj je Debbie.
To na wyłączność. Musi działać dla każdego.
RECEPCJONISTKA
Dziękuję.
Zainstalujmy kamerę w hallu.
Uważaj na kabel.
Sprawdzisz dla mnie poziom?
W piwnicy
George i Glyn są gotowi do nagrania na żywo.
Kamera przekaże im obraz z dachu.
Beatlesi są na dole
i nadal nie wiedzą, czy chcą wystąpić na dachu.
Chwileczkę.
Trzy, dwa, jeden. W porządku.
Możemy wejść?
PORTIER
- Panie do kogo? - Do Tony'ego Richmonda.
Jeden idzie dołem.
Tony jest gotowy?
Z kamerami?
Tak.
Zaczynajmy.
- Nagrywa się? - Tak.
Nagrywamy.
- W porządku? - Dobrze.
Ujęcie pierwsze!
Gdzie będę najmniej widoczny?
Chyba tam. Z Maureen.
Nigdy nie wiesz, co robi.
Wybacz.
- Hej. - Jesteś z tyłu.
To twoje miejsce.
- Możemy… - W porządku?
- Chłodno, nie? - Co się dzieje?
Super.
- Wszyscy tam gracie? - Nie wiem.
- Mamy dobry kadr. - Tak.
Gdzie instrumenty?
Mal?
Mam stanowisko w złym miejscu.
To ostatni.
Trzy… Pierwszy, drugi i trzeci.
Wydaje się…
Jeśli będziemy mieć…
Na pewno...
Mamy rozwiązanie.
- Ustawmy ich. - Tak.
Tędy idą rury. Tutaj trzeba je wsadzić.
A to jest w gotowości.
Tu jest.
To idzie tam.
- Powinno zadziałać. - Tak.
- Pasuje idealnie. - Tak.
Co jest?
Ręce marzną.
Jest jak jest. Po prostu nagrajcie piosenkę.
Yoko. Produkcja.
Glyn, słyszysz nas?
- Jest dla praworęcznych. - Tak?
- Tak. - Kevin?
Przegapiłem początek. George...
- Spójrz na dół. Chyba coś piłeś. - Usłyszą was.
- Sprawdźmy wszystko. Zagraj. - Dobra.
Raz, dwa, trzy, cztery…
Nagrywamy.
Nagrywamy. Drzwi zamknięte?
Zaczynajmy.
- Ten? - Nie.
Ten na dole spirali.
Musi być zaklinowany.
- Gdzie klaps? - Chodź, głupku.
Dajcie klaps.
Przynieście klaps.
Dobrze.
Raz, dwa, trzy, cztery…
Tak.
Hej.
Dziękujemy.
Ted Dexter zdobył kolejny punkt.
Martin i Luther zamówili piosenkę.
Potrzebujemy więcej dźwięku w PA.
- Nie potrzeba więcej. - W porządku. Halo?
Glyn, da się podkręcić dźwięk na Fenderach?
Zrób to tam.
- Co? - Stamtąd.
Musieliby wszystko wyłączyć na dachu.
Cięcie.
Mike, jest cięcie?
Tak, zrobimy cięcie.
Skąd ten hałas?
Z dachu.
Wiecie, kto to?
Tak, Beatlesi, prawda?
Podoba się wam?
Tak, jest spoko.
Co pani na to? To Beatlesi.
Są super.
Podoba się pani?
Tak, to miłe. Bardzo miłe zakończenie dnia.
Podoba wam się pomysł?
Nie wiem, jaki mieli pomysł.
- Przestań… - Wszystkie kamery, ujęcie trzecie!
Czekamy na was.
Dobrze, Billy.
Raz, dwa, trzy, cztery…
Tak.
Jesteś fanką Beatlesów?
Można tak powiedzieć. Są super.
Dzięki nim Londyn ożywa.
Podoba mi się ich muzyka. Jest ładna.
Co o tym myślisz?
To wspaniałe.
Wiesz, kto to?
Chyba Beatlesi.
Gdzie oni są?
Na dachu.
Na dachu?
Wiesz, kogo słuchasz?
To Beatlesi, prawda?
Teraz śpiewa Paul McCartney. Przed chwilą.
Dziękujemy państwu.
Daisy, Morris i Tommy zamówili piosenkę.
- „Don't Let Me Down”. - Dobra.
Taki gatunek muzyki tutaj pasuje,
ale trochę przeszkadzają. Są za głośno.
Przeszkadzają wszystkim w okolicy.
Super! Kto to? Beatlesi?
Świetny pomysł.
Oficer
Nie zawiedź mnie.
Właśnie tak.
Możemy porozmawiać?
Nie podoba nam się to.
Przez hałas, który robicie na ulicy,
mieliśmy około 30 skarg w ciągu 30 minut.
Musicie przerwać.
- To zakłócanie spokoju. Rozumie pan? - JIMMY: Tak.
- Możemy was zatrzymać. - JIMMY: Rozumiem.
Ściszcie, dobrze?
JIMMY: Grają tylko kilka kawałków.
Zaraz powinni skończyć…
Nie rozumiemy, dlaczego grają na ulicy.
Dlaczego?
JIMMY: Nagrywają album.
- Mogę wejść? - Nie. Kto tam?
Nie muszę pana pouczać…
Ściszcie albo dojdzie do zatrzymań.
Nie chcę tego robić.
- Musicie przerwać. - JIMMY: Dobra.
Chodzi o zakłócanie spokoju.
JIMMY: Jasne. Chwilę…
- O co chodzi? - Co myślisz?
- Kto to? - Beatlesi.
To ich nowa płyta?
Super, podoba mi się!
Wykonanie znajduje się na albumie „Let It Be”.
Czy to konieczne?
Nie wierzę, że naprawdę…
DEBBIE: Nie wiem, co się tam dzieje…
Naprawdę nie wiem…
DEBBIE: ...serio.
Nie wierzę…
DEBBIE: Kręcą film.
- Tak, ja… - DEBBIE: Podobno to film.
Tak, rozumiem.
Ale nie sądzę, że to konieczne.
DEBBIE: Naprawdę nie wiem, co robią.
To absurdalne.
Słychać ich na komisariacie.
W ciągu kilku minut spłynęło 30 skarg!
O rany.
To było trudne.
W porządku!
DEBBIE: Szukamy Dereka Taylora.
Nie.
DEBBIE: Zaraz przyjdzie.
Pokój na Ziemi!
Alan.
Ringo?
- Kamery nagrywają? - Tak.
Postaw mikrofon nad werblem.
Prosimy o komentarz. Co pan o tym myśli?
Co się dzieje?
- To Beatlesi. - Co się dzieje?
Postanowili dać darmowy koncert.
Wspaniale.
To idiotyczne miejsce na koncert.
Miło dostać coś za darmo w tym kraju.
Nie lubisz Beatlesów?
Nie.
- Nie? - Nie.
W ogóle?
Teraz nie. Zmienili się.
Beatlesi dają darmowy koncert na dachu.
- Serio? - Tak. Co pan na to?
Dobrze grają. Dlaczego na ulicy?
Myśleli, że chcecie ich usłyszeć.
Chcielibyśmy ich zobaczyć.
To dla mnie bez sensu.
To bardzo fajny pomysł.
Wyrwali mnie ze snu. Nie podoba mi się to.
Wszystkie kamery, ujęcie czwarte!
Raz, dwa, trzy.
Co teraz?
Nie mam pojęcia, stary,
Dopiero wszedłem.
Tam jest!
Gdzie moja kasa?
DEBBIE: Wysłaliśmy czek trzy dni temu.
Nie doszedł?
Wykonanie znajduje się na albumie „Let It Be”.
- „Dig A Pony”. - Potrzebuję tekstu.
„Dig A Pony”.
Połączcie mnie z jednostką.
Nie wiem.
Mal potrzyma tekst.
Tak.
- Kev. - Kevin?
Podejdź.
MAL: Jestem managerem trasy.
Managerem Beatlesów.
Poczekasz?
Zadzwonię później, dobra?
Postawię sprawę jasno.
Musicie nagrywać, ale to nie jest konieczne.
W kilka minut otrzymaliśmy 30 skarg w West End Central.
MAL: Próbujemy…
To nic nie zmienia.
Musicie przerwać, inaczej dojdzie do zatrzymań.
Nie grożę,
mówię, co się wydarzy.
MAL: Nie chcemy problemów.
Ale je robicie...
To nasza praca. Poniesiemy koszty.
Czy możecie…
Na górze jest system PA.
Możemy go wyłączyć…
Jeśli będzie cicho.
MAL: Na ulicy?
Tam nie słychać…
Na górze jest głośnik PA,
by mogli siebie słyszeć.
Możecie go wyłączyć?
- Wyłączcie go. - Dobrze.
Instrumenty nie będą tak głośne.
Teraz słychać ich na Compton Street.
Wyłączcie system
i zobaczymy, co dalej.
Dziękuję.
Jedostka nie pomoże.
Fajnie, nie?
Jimmy?
Papierosa?
Dziękuję. Skorzystam.
Wasze studia nie są dźwiękoszczelne?
DEBBIE: Grają na dachu.
Na dachu?
JIMMY: Tak, bo do tej pory nagrywali w studio.
Nagranie na dachu jest dla ujęć.
DEBBIE: Nagrywają ujęcia do filmu.
JIMMY: Do filmu fabularnego.
Wiecie, jeśli…
Jeśli robicie film…
Na pewno możecie dograć dźwięk później, nie?
DEBBIE: Ale chodzi o występ na żywo.
Musi być na żywo.
Kręcimy.
KONCERT BEATLESÓW
Gotowi?
- Tak. - Nagrywamy?
- Tak. - Dobra.
- Raz, dwa, trzy! - Stop!
Raz, dwa, trzy…
Wykonanie znajduje się na albumie „Let It Be”.
Strasznie hałasują.
Potrzebujemy oficera dyżurnego.
Dlaczego grają na dachu?
Żeby zrobić coś niezwykłego.
Robią to, mimo że są bogaci?
Wiesz, kto teraz gra?
Nie mam pojęcia, ale brzmi świetnie.
- Podoba ci się? - Tak.
Beatlesi grają na dachu.
To ich pierwszy występ od dawna.
Tak.
Lubisz ich muzykę?
Tak.
- Kupujesz ich płyty? - Tak.
To dobry pomysł.
Chciałabyś, by tu byli w porze lunchu?
Tak.
JIMMY: Zamykają drzwi podczas nagrań.
Bo ludzie chcą wejść na dach.
Chcieli zrobić coś nietypowego.
MAL: Wyłączyłem większość.
Jest jeszcze jeden w studio na dole.
Idę go wyłączyć.
Dzięki, panowie.
Mam zbyt skostniałe ręce, by grać.
- Włącz PA, dobra? - Dobra.
- Gramy „Can You Dig It”? - „Can You Dig It”?
Nie wiem.
Dużo osób.
JIMMY: Tak.
O rany.
Nieprawdopodobne tłumy.
Przeszkadzają lokalnym biznesom.
JIMMY: Tak.
Nie sądziliśmy, że przyjdzie aż tyle!
- Co się dzieje? - Da się temu zaradzić?
Wiecie, kto gra?
Tak, Beatlesi.
- Beatlesi? - Tak.
Kawałki, które teraz słyszycie,
znajdą się na ich nowej płycie.
Podobają się wam?
- Są wspaniałe. - Tak, fenomenalne.
Macie ulubionego członka zespołu?
Czy wszystkich lubicie tak samo?
- Lubię wszystkich. - Są wszędzie, nie?
- Słucham? - Mówię, że są wszędzie.
Są wspaniali!
Nie ma lepszego zespołu!
Robią to po swojemu.
Mają swój styl.
Moim zdaniem
są też przemili.
Mają dobre cechy.
Dobrze śpiewają.
Nie wiem, co powiedzieć. To dobrzy ludzie.
Chyba „Misery”.
- O to chodziło. - Tak.
Gdzie mogę tego posłuchać?
Chciałabyś ich znowu zobaczyć?
Tak, bardzo.
- Lubisz ich muzykę? - Bardzo.
Masz swojego ulubieńca?
Ringo.
Wiesz, kogo słuchasz?
- Nie. - A ty?
Nie.
Słuchacie Beatlesów.
- Słyszałyście o nich? - Tak.
- Lubicie ich muzykę? - Są dobrzy.
Nie jest im pan przeciwny?
Lubię ich fryzury.
Podoba mi się ich styl i ubiór.
Pozwoliłby pan córce na randkę z beatlesem?
Pewnie. Mają kasę.
Glynny, gotowy?
- Kręcimy. - Rotacja, Mike.
Możemy jeszcze raz?
- Stroję. - Kręcimy. Gotowi?
Dobra.
Podoba się pani?
Nie na ulicy.
Lubisz muzykę Beatlesów?
Tak, bardzo.
Kupuje pani ich płyty?
Nie, ale mój syn kupuje.
Moja córka kupuje.
Mój syn, bo lubi taką muzykę. Ale nie ja.
Chcecie wejść na górę?
Proszę nas zabrać na dach.
MAL: Dobrze.
Pójdziemy na górę.
Tak.
- Raz, dwa, trzy. - „And For The First Time”.
Nie, „Don't Let Me Down”.
Rock'n'roll!
Ty też!
SIERŻANT
I o to chodzi.
- Czy są tu policjanci? - Tak.
- Tak? - Tak, są na dachu.
Naprawdę?
Dziękuję. Mogę wejść?
Mogę?
DEBBIE: Słucham?
Czy mogę wejść?
DEBBIE: Tak, ale nie na dach,
bo będzie przeciążony.
Proszę wjechać na czwarte piętro.
- Są na górze? - Tak.
Dziękuję.
Jest wyłączony.
Tak!
Czy służby mogą coś zadziałać w tej sprawie?
DEBBIE: Proszę wejść.
Nikogo tam nie ma
oprócz czterech policjantów.
- Czterech? - DEBBIE: Na górze.
W moim budynku obok?
DEBBIE: W budynku obok?
Nie ma tu nikogo z pana budynku.
Dla kogo to robicie?
DEBBIE: Nie ma nikogo
z pana budynku.
Na dachu jest ekipa filmowa.
DEBBIE: Nic mi o tym nie wiadomo.
To był ostatni publiczny występ Beatlesów.
Dzięki, Mo.
Dziękuję w imieniu swoim i zespołu.
Mam nadzieję, że nam wyszło.
Dobra, wchodźcie. Odsuńcie się.
Szybciej, wchodźcie.
Co się dzieje? W porządku?
Nagrajcie tamte okna w biurowcu.
Ludzi na dachu. Wszystko.
Zostańcie tam, dziewczyny.
Dzięki.
Jak tylko to nagracie, to kończymy.
Proszę iść.
Proszę zejść z jezdni. Rozejść się!
Proszę się rozejść.
Proszę uważać na auta.
Proszę zejść z jezdni.
Szybciej.
Co mówią przepisy prawa? Czemu nie wolno?
- Przez głośniki PA. - Zakłócanie spokoju.
- Co takiego? - Chodzi o hałas.
ŻONA RINGO
Tak jak mówił Mike, to była dobra próba.
Oprócz wartości tego występu.
Tak.
- Tak, zdobyliśmy Londyn. - Tak.
- Wiesz, bo… - Jutro Hilton.
- Wysadzimy im korki. - Super.
Wszystkie zespoły rockowe wystąpią na dachach w Londynie.
- Zagrają to samo. - Stojąc na głośnikach.
Będziemy przywiązani do konstrukcji.
Co myślisz o dzisiaj? Chcesz jeszcze popracować?
Powinniśmy nagrać resztę.
Najpierw musimy zabrać sprzęt.
- Zróbmy przerwę. - Zjemy lunch.
A potem nagramy to, czego nie zagraliśmy.
- Dobra. - Na górze, akustycznie.
- Na dachu? - Nie, w studio.
- Ale… - Koniec z dachami.
- Dość. Raz wystarczy. - Było kiepsko.
Zniesienie całego sprzętu z dachu zajmie chwilę.
Jeśli nagraliśmy policję, możemy udawać,
że zeszliśmy przez nich.
Właśnie tak było.
Rano zostaną nagrane ostatnie utwory.
KONCERT NA DACHU
31 STYCZNIA OSTATNI DZIEŃ
To nagranie z kamery B, 1,150.
Tabliczka 500, ujęcie pierwsze.
DZIEŃ 22 PIĄTEK
To mogło być... Nie lubię wyrzucać rzeczy.
Gotowi?
- Rotacja kamer. - Klaps.
Rotacja kamer.
Dobra.
- Kręcimy. - Rotacja.
- Mówiłem ci, że... - Ujęcie dziesiąte.
Nie chcę tego słyszeć, Dick.
Dobrze, Jim.
- Dobranoc. - Powiedz „dobranoc”.
- Dobranoc, Paul. - Dobranoc.
Wykonanie znajduje się na albumie „Let It Be”.
Nagle zauważyłem Że mocno fałszowałem
Ale że nie jestem matołem To grać nie przestałem
Ujęcie 17!
Jeszcze raz.
Przysłona.
Jeszcze jedno ujęcie.
Ujęcie 18.
Jaki grasz akord...
Kręcimy.
- Kręcimy? Col, Mike? - Tak.
- Kręcimy. - Spokojnie. Klaps.
Ujęcie 25.
Co tu się wyrabia?
Co się dzieje?
W tym tempie nigdy nie zagram „Maggie Mae”.
Mamy chichotać w trakcie solówki?
- Tak. - Dobra.
Spadaj, wałkoniu!
Umknął mi fragment na basie.
Wykonanie znajduje się na albumie „Let It Be”.
- Wyszło najlepiej. - Świetne wykonanie.
Mnie też się podobało.
Było nieźle.
Nie żartuj sobie z nas, Glyn.
Mów, jak jest.
- Mam dość basu. - Wystarczy tak?
- Tak. - Na wszelki wypadek nagramy jeszcze raz.
Wiemy, że nam wyszło, więc nagramy jeszcze raz.
Macie dużo wersji.
Napisy: Małgorzata Banaszak